Pars

 1   4|              est animal~'homo', cuius habitudo ad 'animal' uim inferentiae
 2   4|                nulla est cohaerentiae habitudo necessario, sicut <nec>
 3   4|          perfecta non est, loci ualet habitudo, ubi uero perfecta, nequaquam.
 4   4|              eidem termini sunt atque habitudo inferentiae secundum diuersum
 5   4|              quibuscumque aliqua loci habitudo potest assignari quae saltem
 6   4|       admittamus in quibuscumque loci habitudo possit notari, profecto
 7   4|               sanus, est aeger~in qua habitudo immediatorum probabilitatem
 8   4|              dicant, si similitudinis habitudo pensetur, in eo scilicet
 9   4|           posse assignari aliqua loci habitudo, quae probabilitatem, non
10   4|               ad 'animal', natura uel habitudo uim inferentiae tenet. Per
11   4|              considerant. Quae quidem habitudo in praemissa propositione
12   4|               ea in his in quibus est habitudo assignata et assumpta, consequentiam
13   4| argumentatione syllogismi. Nisi autem habitudo assignaretur, non appareret
14   4|           ipsa ei congruat terminorum habitudo quam assumptio proponit,
15   4|             Ad id enim praedicationis habitudo operari potest quod ipsa
16   4|              quod reguntur, eadem sit habitudo et rursus regere principis
17   4|            non est diuersa loci huius habitudo a superioribus, sed dissimilis
18   4|            quae nulla est inferentiae habitudo, sed argumentandi diuersitas. "
19   4|                prout loci se habuerit habitudo. "Omnis autem, inquit, diuisio
20   4|         diuersa locorum essentia, sed habitudo secundum quam argumentatio
21   4|     argumentatio tractatur. Alia enim habitudo est in eo quod definitio
22   6|             debet esse ut nulla rerum habitudo ad ipsam operetur, sed ex
23   6|       scilicet inferentiam ipsa rerum habitudo iuuat, non ipsa syllogismi