Pars

 1   1| temporis quae in significatione uerborum una cum ipsis continentur,
 2   2|       tam scilicet nominum quam uerborum, quorum demonstratio perfecta
 3   2|         est. Caetera uero casus uerborum dixit, ut 'curret' uel '
 4   2|         qui nullorum adiectione uerborum enuntiationem efficiunt.~
 5   2|     semper ad temporum, immo ad uerborum comprehensionem referendum
 6   2|   expositio, quae maximam facit uerborum a nominibus differentiam,
 7   2| praeteriti aut futuri seruemus, uerborum compositionem suprapositam
 8   2|          Hac etiam compositorum uerborum acceptione seruata in modis
 9   3|     censeo in iusta expositione uerborum quam <in> inuentione sententiarum.~
10   3|    interrogatiua, quae communem uerborum materiam cum enuntiatiua
11   3|           Sicut enim nominum et uerborum duplex ad rem et ad intellectum
12   3|          quidam minus capientes uerborum sententiam <ex> expositionibus /
13   4|         si de actionibus omnium uerborum uelimus agere, ita dicamus:~
14   4|  identitatem essentiae quam uim uerborum attendamus, profecto consequentiam <
15   4|        nimirum magis uerba quam uerborum sententiam attendunt. Si
16   4|  cogimur, sicut in comparatione uerborum. Nam 'magis et minus calefaciens'
17   4|       numeri nominibus plurales uerborum personas apponimus, sicut
18   7|      aduerbiis quasi adiectiuis uerborum utimur. Signa quoque quantitatis
19   7|       inflecti potest. Alioquin uerborum aequiuocationem hic non