Caput

 1       -|       sita perfectio? Respondens senex dixit: Nisi acquisierit
 2       -|    consolationem a Deo? Ait illi senex: Hoc tibi contingit eo,
 3       -|          jubes, pater? Respondit senex: Vade, ini familiaritatem
 4       -|      consolationem a Deo. ~Dixit Senex: Qui ingreditur seplasiam,
 5       -|      dæmonum incursiones. ~Dixit Senex: Si te infirmitas occupet
 6       -|        comede charitatem. ~Dixit senex: Si acrem homo naturam ad
 7       -|     accidente, concipiet. ~Dixit senex: Oratio, et sensus sobrii
 8       -|     instruunt. ~Interrogatus est senex: Quid est, vivere hominem
 9       -|      advenæ et peregrini. ~Dixit senex: Vita sancta sine doctrina,
10       -|        speciem absolvunt. ~Dixit senex: Ne ambias, aut libenter
11       -|          peccatorum. ~Dixit idem senex: Vim sibi facere in orando,
12     III|          per viam circumspiciens senex, vidit Satanam venientem
13     III|         lecythi. Dicit ei magnus senex: Quo vadis? Respondit: Proficiscor
14     III|    fratres, ut eis suggeram. Tum senex: Et quare tibi ampullæ hæ?
15     III|     Affero fratribus condimenta. Senex: Et hæc omnia? Excepit,
16     III|       Atque his dictis abiit. At senex remansit, observans vias,
17     III|          poterit, ut salvus sim? Senex? Quare, Ille: Quia cuncti
18     III|       ullus sustinuit me. Ad eum senex: Nullus ergo illic tibi
19     III|        instar auræ vertitur. Tum senex: Quomodo vocatur frater
20     III|         ipsum diversaturus esset senex. At ille requisivit, quisnam
21     III|       coepit solum secum habere, senex: Quomodo, inquit, se res
22     III|       Recte, per preces tuas. Et senex: Num impugnant te cogitationes?
23     III|       enim eum edicere. Ait illi senex: Ecce a quot annis vitam
24     III|           Crede, Abba, me etiam. Senex vero simulabat ab aliis
25     III|   Respondit: Ad horam nonam. Tum senex: Jejuna usque ad vesperam,
26     III|     postquam fratrem informasset senex, reversus est ad solitudinem
27     III|      transiit, sciscitatus illum senex, quomodo haberent fratres?
28     III|     fratres? Respondit: Male. Et senex: Cur? Dæmon: Cuncti feroces
29     VII|   cessabat plorare. Vocavit ergo senex dominum prædii, dixitque
30     VII|        servos vindicare. Excepit senex Dic ei ut veniat ad nos,
31     VII|        venisset mulier, ait illi senex: Quare omnino ita fles?
32     VII|      moriens, ubi posuerit. Tunc senex ad eam: Veni, ostende mihi
33     VII|      pervenerunt ad locum, dixit senex mulieri: Recede in domum
34     VII|        precati fuissent, vocavit senex mortuum his verbis: Ille,
35     VII|        domo mea, sub pede lecti. Senex ad ipsum: Iterum dormi usque
36     VII|         ad pedes ejus. Tum illis senex: Non propter me id evenit,
37       X|   reficere cupientes, dabant ei. Senex autem cum gaudio admittebat,
38     XII|          sit? Responditque illis senex: Lignum quod versat sarmenta
39    XIII|        me, nec possum venire. At senex territus non est, sed audacter
40      XV|          longe abscessit. Igitur senex deorsum aspiciens vidit
41      XV|     projecit, et abiit. Dicit ei senex: Surgens assequere eum.
42     XIX|    debemus orare? Respondit ille senex: Non opus est loqui multum,
43     XXI|        poenitentiam. Videns ergo senex humilitatem illius, ait:
44   XXIII|      quonam modo salvus ero. Ait senex: Vade ad sepulcrum, et maledictis
45   XXIII| responderunt? frater: Nihil. Tum senex inquit: Iterum proficiscere
46   XXIII|         Frater: Nullo modo. Tunc senex infit: Nosti quantis eos
47    XXIV|     admiratione? Respondit illis senex: Revera Dominus noster dives
48     XXV|         assecuturus sim salutem. Senex vero ei respondit: Quam
49    XXVI|        Et in colloquio ait illis senex: Abbati Antonio dixi, quod
50    XXVI|    responsum discere a sene, nec senex eis prolocutus est. Hoc
51   XXVII|          sententiam. Et dixit ei senex: Homines fuge. Rursus Abbas
52   XXVII|         Quid est fugere homines. Senex vero: Sedere in cella tua,
53     XXX|           reficiemus te. Excepit senex: Nostis, fratres, illius
54     XXX|           Respondent: Etiam. Tum senex: Ego quoque novi. Scitis
55     XXX|          Ego quoque scio, inquit senex. Quando igitur placet, vestri
56  XXXIII|     construemus. Dedit autem eis senex securim, peramque plenam
57 XXXVIII|   exiguum sentiunt solatium. Ait senex: Quodnam est solatium, et
58 XXXVIII|       Hoc est solatium. Et flens senex, dixit: Væ diei in qua natus
59 XXXVIII|        poena est subter nos. Tum senex: Et quinam illic degunt?
60 XXXVIII|       eum, subtus nos sunt. Tunc senex calvariam sumens, humo mandavit. ~
61   XXXIX|         quod me salutaveris? Tum senex: Quoniam conspexi te labore
62   XXXIX|         ad mortem. Agnovit autem senex, quod de discipulo suo loqueretur.
63      XL|   camelus. Pede vero pulsans eum senex, ait: Surge. Confestimque