bold = Main text
     Caput   grey = Comment text
   1   XXXII|                             XXXII] De Abbato Macario Magno asserebant,
   2      II|         venimus huc, ecce quadraginta abhinc anni præterierunt. Unus
   3   XXIII|            maledictis mortuos impete. Abiens igitur frater, convitiis
   4       -|               oculis mortis memoriam: abnegando intus in Spiritu iram et
   5   XXXVI|              inferuntur ab hominibus, abolemus vim recordationis Dei: quod
   6  XXXIII|          afferent nobis panes. Deinde abscessi. At illi patienter quæcumque
   7      XV|               ostium plorantem, longe abscessit. Igitur senex deorsum aspiciens
   8     VII|              Responsionem dedit homo: Absconditum est in domo mea, sub pede
   9      XL|              Macario memorabant, quod absente illo ingressus sit latro
  10       -|               veram et plenam speciem absolvunt. ~Dixit senex: Ne ambias,
  11      XI|             ego quoque facio. Tu cibo abstines, et ego: vigilas; ego penitus
  12      XX|             divitiæ, indigentia sicut abundantia, non moreris. Fieri enim
  13      II|        tempore suo? Mundus obtinet-ne abundantiam solitam? Respondi: Etiam.
  14       -|        simulque vexatio corporis, cum abundantiori diligentia Deo perseveranter
  15   XXXIV|               fatigetur, precamur, ut accedas ad nos, quo videamus, antequam
  16  XXXIII|            super minorem, quorum alii accedebant, ut sederent in ore ejus,
  17       I|       percusserunt me pene ad mortem. Accedens vero aliquis senum, dixit:
  18       I|               et ecce totus vicus huc accedere vult cum honore, ut veniam
  19    XXXI|               Macario, quod si ad eum accederet frater, cum timore, tanquam
  20     XXI|          etenim diligebat eum. Auditu accepit Abbas Macarius, quod a sene
  21     VII|          Respondit illa: Maritus meus accepto deposito emigravit e vita,
  22    XIII|               cadavera; e quibus unum acceptum posuit sub capite suo, velut
  23  XXXIII|              eorum operatio, quod non accesserint interrogaturi de cogitatione?
  24       -|        jactura, crebro inevitabiliter accidente, concipiet. ~Dixit senex:
  25  XXXIII|              ad Ecclesiam, taciti, ut accipiant oblationem. Igitur oravi
  26     VII|            ubi jaceret depositum. Quæ accipiens dedit domino, ac in libertatem
  27     VII|         peccato, et quidquid petierit accipiet. Profectus ergo nuntiavit
  28       I|              sum, prolatoque mendacio accusavi; neque enim in culpa est,
  29       I|          clericum in vico; sed nolens acquiescere, fugi ad alium locum. Venit
  30       -|          Respondens senex dixit: Nisi acquisierit homo humilitatem magnam,
  31       -|          charitatem. ~Dixit senex: Si acrem homo naturam ad legitime
  32       -|             cuiquam, usque ad minutam acum; nam si quid tale addictius
  33       -|        minutam acum; nam si quid tale addictius amaverit, impedietur mens
  34 XXXVIII|           diei in qua natus est homo! Addidit: Est-ne aliud gravius supplicium?
  35     III|             donec eum ad confessionem adduceret. Postea dicit ei: Quomodo
  36       I|            egressi comprehenderunt me adduxeruntque ad vicum; atque appenderunt
  37 XXXVIII|        cujusque facies dorso alterius adhæret. Quando igitur oras pro
  38        | adhuc
  39    XXVI|               quod si a fratribus non adigantur, non persequuntur sermonem;
  40   XXIII|          Apostoli, sancti, justi. Tum adiit senem dixitque: Laudavi.
  41  XXXIII|            Cumque e patribus nonnulli adirent Abbatem Macarium, ducebat
  42     XIX|       impugnatio, dici debet: Domine, adjuva. Ipse scit, quæ expediant,
  43    XXIV|              pater, quod affectus sis admiratione? Respondit illis senex:
  44       -|               Ne ambias, aut libenter admittas caput fieri congregationis
  45       X|                Senex autem cum gaudio admittebat, ut se ipsum torqueret.
  46       -|               tunc eris vere in statu advenæ et peregrini. ~Dixit senex:
  47       I|               ministrabat mihi, lætus adveniens nuntiavit: Virgo illa non
  48    VIII|               beato Macario, quod cum advenisset aliquando ad quemdam anachoretam,
  49       I|              causamque habet meus hic adventus. ~
  50       V|           Quando spectaveritis cellam ædificatam juxta paludem, scitote,
  51       -|           quis es, qui succensere aut ægre ferre audeas? Nonne ipse
  52    VIII|            Alexandriam proficisci, ut ægro daret: miraque res nemini
  53    VIII|        anachoretam, et invenisset eum ægrotantem, sciscitatus sit, quidnam
  54    XXIV|          aliquando Abbas Macarius per Aegyptum una cum fratribus, audivit
  55      II|                nec hyeme rigemus, nec æstate nos æstus lædit. Propterea
  56       -|        præferat; in nulla re se ipsum æstimans, sed potius modico sui sensu
  57     VII|              ut veniat ad nos, ubi ob æstum conquiescimus. Cumque venisset
  58       I|         multis quippe contumeliis eum affecerant, inquientes: Ecce Anachoreta,
  59   XXIII|               quantis eos contumeliis affeceris, nec quidquam reposuerunt
  60   XXXIX|          obvius factus, contumelia me affecit: quare ego dedi ei plagas
  61       -|         exerat, exigit ab eo Deus, ne affectu nimio inhæreat materiæ corporeæ
  62    XVII|       increpando, ad iram commoveris, affectui tuo satisfacis. Non enim,
  63    XXIV|            hoc verbi est, pater, quod affectus sis admiratione? Respondit
  64       I|           sportulas, dicens: Vende et affer cibum uxori meæ. Tum apud
  65  XXXIII|        tradetis custodibus, ipsi vero afferent nobis panes. Deinde abscessi.
  66     III|          quare tibi ampullæ hæ? Ille: Affero fratribus condimenta. Senex:
  67     III|             asceticam duco, et honore afficior ab omnibus; attamen me senem
  68     XXI|           Macario magno Aegyptio. Qui affirmavit fratres non esse segregatos,
  69       -|           Dominus tuus morbo corporeo affligi, tu quis es, qui succensere
  70       X|          secum constituebat; si vinum affuerit propter fratres bibe; et
  71   XXXIV|            Dominum. Qui ad montem cum affuisset, congregata est omnis multitudo
  72     XXX|             ad Abbatem Macarium Sceti agentem, nec quidquam invenerunt
  73       -|             nam si quidem velit recte agere, monstratam ad hoc ab illis
  74  XXXIII|            abii, ut intuerer, quomodo agerent. Et cum pulsassem aperuerunt,
  75      XI|              valeo. En enim, quidquid agis, ego quoque facio. Tu cibo
  76    XXXI|                                 XXXI] Aiebant de Abbate Macario, quod
  77     III|           iterum videt dæmonem illum, aitque ei: Quo iterum pergis? Fratres,
  78    VIII|               non piguit virum fortem Alexandriam proficisci, ut ægro daret:
  79      II|            eis, quando hyems est, non algetis? Quando æstus est, non uritur
  80        | alicui
  81     VII|              Respondit: Quia vir ejus alicujus depositum dum servat, mortuus
  82       -|               forte imponas collo tuo alienorum onera peccatorum. ~Dixit
  83     VII|            verbis: Ille, ubi posuisti alienum depositum? Responsionem
  84        | aliisque
  85       X|           Dominum, ne præbeatis illi; alioqui in cella confecturus est
  86       -|              odore, et ipse bene olet aliquandiu: sic qui conversatur cum
  87       I|            fidejussorem dederit, quod aliturus sit eam. Itaque significabam
  88  XXXIII|               a sex versibus, et unum alleluia, atque ad unumquemque versum,
  89       -|       incubantis; et moerorem quem ex amatarum rerum jactura, crebro inevitabiliter
  90       -|         longanimis, benignus, fratrum amator, sobrius, pudicus, continens.
  91       -|            nam si quid tale addictius amaverit, impedietur mens ejus a
  92       -|           absolvunt. ~Dixit senex: Ne ambias, aut libenter admittas caput
  93     III|                Nullus ergo illic tibi amicus? Ad senem Satanas: Ne unum
  94     III|              Tum senex: Et quare tibi ampullæ hæ? Ille: Affero fratribus
  95    XXXV|             gladio, volens pedem ejus amputare: sed cum propter humilitatem
  96        | an
  97     III|          habitaret: solus autem illic anachoreticam vitam ducebat, infra vero
  98  XXXIII|             in oculis. Simul conspexi Angelum Domini cum gladio ignis
  99  XXXIII|               parte, et sibi ad alium angulum ex parte; tuleruntque zonas
 100     VII|            magnum est, quod Deus vult animam esse sine peccato, et quidquid
 101       -|         videndum ea tantum quæ juvant animan, invigilando custodiæ linguæ;
 102      IV|               a vespera, collocuti de animarum salute, plectebant; plecta
 103  XXXIII|           annis. Ego vero assidue cum animo meo colluctabar, reputans;
 104      II|               ecce quadraginta abhinc anni præterierunt. Unus e nobis
 105      IX|              Ille respondit: Duodecim annos servivi Domino meo, ut mihi
 106   XXIII|       lapidibus appetiit: reversusque annuntiavit seni. Quærit ab eo; Nihil
 107       I|           fuligine infectas ollas cum ansis vasorum, sicque circumduxerunt
 108        | ante
 109    XXVI|               ait illis senex: Abbati Antonio dixi, quod in loco nostro
 110  XXXIII|              modo etiam major, quando aperiebat os in psallendo, tanquam
 111  XXXIII|     operationem eorum revelaret. Tunc apertum est tectum, ortaque est
 112  XXXIII|             agerent. Et cum pulsassem aperuerunt, meque salutarunt cum silentio.
 113      IV|              agnovit patientiam ejus, aperuit. Atque cum eo urbane agens,
 114   XXIII|              collaudavit eos, vocans: Apostoli, sancti, justi. Tum adiit
 115     III|               in quo erat, transiret: apparebat autem quasi tunicam gestans
 116     III|             in monte, qui Theopemptus appellaretur. Quo invento, intravit in
 117       I|         adduxeruntque ad vicum; atque appenderunt collo fuligine infectas
 118   XXIII|                convitiis et lapidibus appetiit: reversusque annuntiavit
 119     XXX|              opus non habeo, sed mihi apporto. ~
 120  XXXIII|           polentæ, ac majore innuente apposuit mensam, cumque super eam
 121       I|           cella residebam in Aegypto, apprehenderunt me ac fecerunt clericum
 122   XXXIX|       discipulo suo loqueretur. Tunc, apprehensis ejus pedibus, sacerdos ita
 123  XXXIII|                At majori non poterant appropinquare. Circa matutinum vero tempus,
 124      II|             se habet mundus? Venit-ne aqua in tempore suo? Mundus obtinet-ne
 125       V|           desolatio: quando videritis arbores, ad fores est; cum autem
 126       -|              instar illi muri sunt ad arcendas dæmonum incursiones. ~Dixit
 127       -|             sibi facere in orando, et ariditatem diu ferre patienter, gignit,
 128       -|           nihil emat aut contingat ex aromatibus, omnino tamen et interim
 129     XXX|            putridam. Dicunt ei: Abba, ascende in pagum, reficiemus te.
 130   XXXIX|                quod aliquando e Sceti ascendebat in montem Nitriæ: et ut
 131  XXXIII|             ignis lampas ex ore ejus, ascendebatque in coelum. Pari modo etiam
 132     XIV|         Abbate Macario Aegyptio, quod ascendens e Sceti, ac sportulas portans,
 133     VII|            eram in Sceti cum Macario, ascendimus septem nomina seu homines,
 134     III|               Ecce a quot annis vitam asceticam duco, et honore afficior
 135      XV|       abscessit. Igitur senex deorsum aspiciens vidit puerum, et interrogavit
 136     XXV|         Eloquere mihi verbum, quomodo assecuturus sim salutem. Senex vero
 137      XV|               Dicit ei senex: Surgens assequere eum. Statimque sanitate
 138   XXXII|               De Abbato Macario Magno asserebant, quod extiterit, sicut scriptum
 139   XXXIX|            eum facti sunt Christiani. Asserebat ergo Abbas Macarius, quod
 140     VII|              domino, ac in libertatem asseruit liberos, omnesque qui miraculum
 141  XXXIII|             me tribus annis. Ego vero assidue cum animo meo colluctabar,
 142  XXXIII|              tempus, recubuerunt: ego assimilavi, me mox expergefactum; ipsique
 143       -|        tempore, loco, negotio, opere, astando Deo, præsentemquæ sentiendo
 144   XVIII|               vero tanquam peregrinus astans furi, una onerabat jumentum,
 145      XV|             et patrem consecutus est: atqu ita reversi sunt in domum
 146     III|           honore afficior ab omnibus; attamen me senem Spiritus fornicationis
 147       -|              Oratio, et sensus sobrii attentique, simulque vexatio corporis,
 148       I|            interrogabatur, quis esset auctor criminis? Respondit itaque
 149    XIII|       embrimium. Dæmones ergo intuiti audaciam ejus, invidia ducti sunt:
 150    XIII|           senex territus non est, sed audacter verberabat corpus: Surge,
 151       -|             succensere aut ægre ferre audeas? Nonne ipse tui curam in
 152   XXXII|               quasi non vidisset; quæ audierat, quasi non audivisset.
 153       -|         avertendisque auribus ab omni auditione vana et noxia. Manus tenendo
 154       I|             supplex postulet. His ego auditis, ne mihi molestiam parerent
 155     XXI|       Macarium; etenim diligebat eum. Auditu accepit Abbas Macarius,
 156     VII|                omnesque qui miraculum audiverunt, gloriam dederunt Deo. ~
 157   XXXII|               quæ audierat, quasi non audivisset.
 158    XXIV|           Aegyptum una cum fratribus, audivit puerum ita matri suæ loquentem:
 159   XVIII|          mundum: haud dubium quod nec auferre quid possumus. Dominus dedit:
 160    XIII|               nos. Tum pudore suffusi aufugerunt. ~
 161     III|           cumque me conspicit, instar auræ vertitur. Tum senex: Quomodo
 162       -|        custodiæ linguæ; avertendisque auribus ab omni auditione vana et
 163     III|       statimque tibi Dominus præbebit auxilium. Et postquam fratrem informasset
 164       -|          invigilando custodiæ linguæ; avertendisque auribus ab omni auditione
 165    XXII|                nec posse fratrem a te avertere: sed si desideras quietam
 166 XXXVIII|             jacentem; quam cum palmeo baculo movissem, locuta mihi est
 167    XIII|                Illa, veni nobiscum ad balneum: respondit autem alius dæmon
 168  XXXIII|        juvenes peregrini; quorum unus barbam gerebat, alter vero primam
 169  XXXIII|              cibum sumpsimus. Attulit baucale, ac bibimus. Ut autem advenit
 170    VIII|              Narravit Abbas Petrus de beato Macario, quod cum advenisset
 171      IV|         speluncam. Et mane ingrediens beatus Antonius, vidit plectæ Abbatis
 172   XVIII|            voluit, ita et factum est. Benedictus Dominus in omnibus." ~
 173       -|               hoc, ut sit longanimis, benignus, fratrum amator, sobrius,
 174      II|           ejus, et ad illud veniebant bestiæ eremi, ut biberent. Quas
 175       X|               per unum diem aquam non bibas. Igitur fratres, reficere
 176       X|              affuerit propter fratres bibe; et pro uno vini poculo,
 177      II|            veniebant bestiæ eremi, ut biberent. Quas inter conspexi duos
 178  XXXIII|        sumpsimus. Attulit baucale, ac bibimus. Ut autem advenit vespera,
 179       -|           sancta sine doctrina, plura bona efficit, quam doctrina sine
 180   XXXIX|          bonos malos faciat, et sermo bonus etiam malos bonos. ~
 181  XXXVII|             cum aliis pueris pascebam buculas; et perrexerunt furatum
 182    XIII|           autem ibi vetera ethnicorum cadavera; e quibus unum acceptum
 183       I|        aliquis senum, dixit: Quousque cæditis monachum istum peregrinum?
 184     III|         juravi me amplius ea loca non calcaturum, nisi post tempus. Quo pronuntiato,
 185 XXXVIII|               quis es. Respondit mihi caluaria: Ego eram pontifex idolorum,
 186       I|             scio, quoniam Anachoretam calumniata sum, prolatoque mendacio
 187 XXXVIII|             movissem, locuta mihi est calvaria. Dico ei: Tu quis es. Respondit
 188    XXXI|            diceret; Abba, quando eras camelarius, et nitrum furabaris, ac
 189      XL|         sarculum, emissumque imposuit camelo, dicens: Frater, hoc quærebat
 190      XL|          dicens: Frater, hoc quærebat camelus. Pede vero pulsans eum senex,
 191    XXVI|             dixi, quod in loco nostro careamus oblatione. Coeperunt patres
 192       -|              cognatos quoque secundum carnem simulque voluptates; renuntiando
 193       I|          Scetim fugi. Inde principium causamque habet meus hic adventus. ~
 194     VII|          videntes fratres, præ timore ceciderunt ad pedes ejus. Tum illis
 195   XXXIV|                Et ploraverunt cuncti, cecideruntque super faciem suam, necnon
 196  XXXVII|            Dumque currunt, una ex iis cecidit, quam tollens comedi. Quoties
 197       -|               fit, ut, cum ego in mea cellula faciam cuncta quæ decent,
 198  XXXIII|            manus ad coelum. Porro ego cernebam eos; ipsi non videbant me.
 199  XXXIII|              per diem; ipsi autem non cernebant lucem. Cum vero existimarent
 200   XXXIX|               Ecclesiam montis. Porro cernentes sacerdotem cum eo, stupefacti
 201       -|              homo naturam ad legitime certandum exerat, exigit ab eo Deus,
 202     VII|            nos spicas colligebat, nec cessabat plorare. Vocavit ergo senex
 203       -|             cum longanimitate, comede charitatem. ~Dixit senex: Si acrem
 204   XXXIX|      gentilium propter eum facti sunt Christiani. Asserebat ergo Abbas Macarius,
 205    VIII|              sciscitatus sit, quidnam cibi vellet sumere: nihil quippe
 206      XI|            agis, ego quoque facio. Tu cibo abstines, et ego: vigilas;
 207  XXXIII|            minoris latus, Consurgunt, cingunt se, expandunt manus ad coelum.
 208       I|             cum ansis vasorum, sicque circumduxerunt me in vico per compita,
 209     III|               loci aliquando per viam circumspiciens senex, vidit Satanam venientem
 210  XXXIII|             gladio ignis præ manibus, circumvallantem eum, dæmonesque ab eo propellentem.
 211   XXXIX|         gentilium sacerdotem. Ad quem clamans frater, vocabat; Heu, heu,
 212    XIII|             potes. Quo audito dæmones clamaverunt voce magna: Vicisti nos.
 213       I|         apprehenderunt me ac fecerunt clericum in vico; sed nolens acquiescere,
 214       -|            sibi facientium est regnum coelorum." Recte utendo oculis, ad
 215      II|     solitudinem hanc? Responderunt: E coenobio sumus atque ex mutuo consensu
 216    XXVI|            nostro careamus oblatione. Coeperunt patres disserere aliis de
 217       -|               sanctitate, etiam solum cogitans, obturbat. Si autem doctrina
 218  XXXIII|          accesserint interrogaturi de cogitatione? Qui procul habitant, veniunt
 219      II|               annis, pugnans adversus cogitationem, ne forte inquiens a dæmonibus
 220     III|              simulabat ab aliis etiam cogitationibus impugnari se, donec eum
 221   XXIII|             hominum, nec laudes eorum cogites, instar mortuorum, sic poteris
 222       -|           materiam et res sensibiles, cognatos quoque secundum carnem simulque
 223 XXXVIII|   misericordiam consequimur: qui vero cognoverunt Deum, et negaverunt eum,
 224   XXXIX|    salutatione tua compunctus sum, et cognovi ex parte Dei te esse. Alius
 225   XXIII|                Pergens itaque frater, collaudavit eos, vocans: Apostoli, sancti,
 226     VII|          vidua quædam pone nos spicas colligebat, nec cessabat plorare. Vocavit
 227  XXXIII|             et succinctoria, simulque collocaverunt se in matta ante me. Cæterum
 228      IV|            Igitur sedentes a vespera, collocuti de animarum salute, plectebant;
 229    XXVI|            processerunt patres. Et in colloquio ait illis senex: Abbati
 230  XXXIII|            vero assidue cum animo meo colluctabar, reputans; Ecquæ est eorum
 231     XII|              quod versat sarmenta quæ comburuntur, omnino ab igne consumitur.
 232   XXXIV|           abeamus, ubi lacrymæ nostræ combusturæ sunt corpora nostra. Et
 233  XXXIII|               Ego vero dixi: Surgite, comedamus. Inde consurgentes cibum
 234     XII|            dicentes: Qui fit, ut sive comedas, sive jejunes, corpus tuum
 235       -|               Sede cum longanimitate, comede charitatem. ~Dixit senex:
 236     XXI|             semel singulis hebdomadis comedens. Hæc scilicet erat illius
 237  XXXVII|             iis cecidit, quam tollens comedi. Quoties ergo ejus rei redit
 238 XXXVIII|              Dei fers: quacumque hora commotus fueris misericordia erga
 239    XVII|          quempiam increpando, ad iram commoveris, affectui tuo satisfacis.
 240  XXXIII|           inclinaverunt se, tacentes. Comperi ergo, quod major perfectus
 241     III|           inferiorem eremum. Eaque re comperta fratres, sumentes ramos
 242       X|               confecturus est se. Quo comperto fratres, non amplius ei
 243       I|         circumduxerunt me in vico per compita, verberantes ac dicentes:
 244  XXXIII|             ante me. Cæterum postquam composuerunt se, oravi Deum, ut mihi
 245       I|        Anachoretam esse. Unde egressi comprehenderunt me adduxeruntque ad vicum;
 246   XXXIX|           quoque: Ego salutatione tua compunctus sum, et cognovi ex parte
 247       -|             inevitabiliter accidente, concipiet. ~Dixit senex: Oratio, et
 248       -|           sana et vita sancta in unum concurrant, philosophiæ totius veram
 249  XXVIII|              Neminem læseris, neminem condemnaveris. Hæc observa et salvus fies. ~
 250     III|                Ille: Affero fratribus condimenta. Senex: Et hæc omnia? Excepit,
 251       -|             eo, quod vanis cum otioso confabulationibus indulges; et quia omnino
 252      XL|        surrexit, et parumper itineris confecit propter ejus sermonem. Sed
 253   XXXIX|         Salvus sis, salvus sis labore confecte. Ille admiratus venit ad
 254      IV|               Ille: Intingue, inquit. Confectoque magno fasciculo, intexit.
 255       X|      præbeatis illi; alioqui in cella confecturus est se. Quo comperto fratres,
 256     III|            impugnari se, donec eum ad confessionem adduceret. Postea dicit
 257      XL|        pulsans eum senex, ait: Surge. Confestimque surrexit, et parumper itineris
 258  XXXIII|        egrederetur: ipseque sedit, ad conficiendam plectam, nec quidquam loquebatur.
 259       I|              potuit parere, donec ita confiteretur: Extra culpam est Anachoreta;
 260   XXXIV|              ad montem cum affuisset, congregata est omnis multitudo circa
 261       -|         libenter admittas caput fieri congregationis fratrum, ne forte imponas
 262     VII|           veniat ad nos, ubi ob æstum conquiescimus. Cumque venisset mulier,
 263    XXII|            deges. Atque hoc fecit, et conquievit. ~
 264      XV|         recuperata surrexit et patrem consecutus est: atqu ita reversi sunt
 265      II|         coenobio sumus atque ex mutuo consensu egressi venimus huc, ecce
 266   XXIII|              ita etiam tu, si salutem consequi desideras, mortuus fias;
 267 XXXVIII|            Deum, modice misericordiam consequimur: qui vero cognoverunt Deum,
 268      IX|             largiretur; et omnes mihi consilium datis, uti eam deponam? ~
 269   XXXIV|             Abbatem Macarium in Sceti consistentem senes montis, orantes eum,
 270      VI|          Dixit iterum, volens fratres consolari: Venit huc cum matre sua
 271       V|           fores est; cum autem pueros conspexeritis, tollite melotes vestras,
 272     III|             donec reverteretur. Utque conspexit illum, ait: Salvus sis.
 273     III|            mihi obtemperat; cumque me conspicit, instar auræ vertitur. Tum
 274       X|          vacans versaretur, ita secum constituebat; si vinum affuerit propter
 275  XXXIII|            Illi: Ostende nobis locum, construemus. Dedit autem eis senex securim,
 276  XXXIII|              Itaque dico eis: Venite, construite vobis cellam, si potestis.
 277  XXXIII|               funis principium, utque consuere oporteret; dixique: Facite
 278     XII|            ipse Dei timor corpus ejus consumit. ~
 279     XII|           comburuntur, omnino ab igne consumitur. Simili modo si mentem suam
 280  XXXIII|              Surgite, comedamus. Inde consurgentes cibum sumpsimus. Attulit
 281  XXXIII|          major fodicat minoris latus, Consurgunt, cingunt se, expandunt manus
 282       -|             patribus, trahit ex illis contagione salutari quod ipsum juvet:
 283      XX|        Macarius; Si apud te extiterit contemptus velut laus, paupertas tanquam
 284       I|        operabar, et ministrabat mihi. Contigit autem per tentationem, ut
 285       -|             amator, sobrius, pudicus, continens. Scriptum est enim: "Vim
 286       -|        deambulat, etsi nihil emat aut contingat ex aromatibus, omnino tamen
 287     III|               Ille respondit: Quomodo contingere mihi poterit, ut salvus
 288       -|              Ait illi senex: Hoc tibi contingit eo, quod vanis cum otioso
 289   XXXVI|               malorum quæ per dæmones contingunt, erimus invulnerati. ~
 290      II|       conspexi duos homines nudos, et contremuit corpus meum: existimavi
 291   XXXIX|              monachus, obvius factus, contumelia me affecit: quare ego dedi
 292       -|             nisi se solum; sufferendo contumeliam, ejiciendo ex corde suo
 293      IX|               cunctis in simplicitate conversantem dixerunt nonnulli? Quare
 294       -|              olet aliquandiu: sic qui conversatur cum patribus, trahit ex
 295   XXXIX|              curris, dæmon? Ille vero conversus, plagas ei inflixit, reliquitque
 296   XXIII|         impete. Abiens igitur frater, convitiis et lapidibus appetiit: reversusque
 297      IV|          vidit plectæ Abbatis Macarii copiam, et infit: Multa virtus
 298       -|       quidquam nisi justum operentur. Cor mundum coram Deo servando,
 299   XXXIV|        lacrymæ nostræ combusturæ sunt corpora nostra. Et ploraverunt cuncti,
 300       -|            solum corde teneat, sed et corpore præferat; in nulla re se
 301       -|        affectu nimio inhæreat materiæ corporeæ cuiquam, usque ad minutam
 302       -|           velit te Dominus tuus morbo corporeo affligi, tu quis es, qui
 303       -|            mundum coram Deo servando, corpusque impollutum. Habendo quotidie
 304 XXXVIII|           gravius supplicium? Retulit cranium: Major poena est subter
 305   XXIII|           inquit: Iterum proficiscere cras, laudibus eos effer. Pergens
 306       -|           sensu deprimens infra omnem creaturam; non judicando unquam omnino
 307       -|               amatarum rerum jactura, crebro inevitabiliter accidente,
 308     III|         divexat. Theopemptus excepit: Crede, Abba, me etiam. Senex vero
 309      XX|              non potest, ut qui recte credit, et in pietate operatur,
 310       I|     interrogabatur, quis esset auctor criminis? Respondit itaque Anachoretam
 311       I|            pareret, ad multos dies in cruciatibus permansit, nec pariebat.
 312     XXI|             pulchra virgo in interius cubiculum fugisti huc. At ego, vocatis
 313   XXXIX|        tollens, quod portabat lignum, cucurrit. Paululum progresso occurrit
 314       -|             inhæreat materiæ corporeæ cuiquam, usque ad minutam acum;
 315     III|          gestans lineam perforatam, a cujus foraminibus pendebant parvi
 316 XXXVIII|           faciem videre quemquam; sed cujusque facies dorso alterius adhæret.
 317     XXI|              magnus, ac reperit eum a culicibus perforatum; dicitque ei:
 318       I|               accusavi; neque enim in culpa est, sed ille juvenis. Tunc
 319       I|               ita confiteretur: Extra culpam est Anachoreta; sed mentita
 320       -|             ego in mea cellula faciam cuncta quæ decent, tamen non inveniam
 321      XL|         exurrexit, donec deposuissent cunctam suppellectilem. Tunc enim
 322       X|              Igitur fratres, reficere cupientes, dabant ei. Senex autem
 323  XXXIII|   inclinatione, inquiunt: Hoc in loco cupimus manere. Ego vero videns
 324       -|          ferre audeas? Nonne ipse tui curam in omnibus gerit? an sine
 325   XXXIX|               Heu, heu, inquiens, quo curris, dæmon? Ille vero conversus,
 326  XXXVII|     perrexerunt furatum ficus. Dumque currunt, una ex iis cecidit, quam
 327   XXXIX|              progresso occurrit inter cursum Abbas Macarius, qui dixit
 328    XXXI|        vendebas, nonne verberabant te custodes? Si ista quis esset prolocutus,
 329       -|            juvant animan, invigilando custodiæ linguæ; avertendisque auribus
 330  XXXIII|         Facite sportas, quas tradetis custodibus, ipsi vero afferent nobis
 331     XXI|             Ille autem dixit: Si vis, da mihi poenitentiam. Videns
 332       X|          fratres, reficere cupientes, dabant ei. Senex autem cum gaudio
 333    XXXI|              interrogasset, responsum dabat. ~
 334     III|            Ubi observans iterum videt dæmonem illum, aitque ei: Quo iterum
 335  XXXIII|         manibus, circumvallantem eum, dæmonesque ab eo propellentem. At majori
 336      VI|             cum matre sua puer, qui a dæmonio vexabatur, et dicebat matri:
 337      VI|             portabo. Et admiratus sum dæmonis nequitiam, quomodo eos hinc
 338       -|         occupet corporis, ne turberis dans te tristitiæ inerti. Si
 339    VIII|       Alexandriam proficisci, ut ægro daret: miraque res nemini manifesta
 340      IX|               et omnes mihi consilium datis, uti eam deponam? ~
 341       -|                et in foro unguentario deambulat, etsi nihil emat aut contingat
 342     XIX|            Macarium dicentes: Quomodo debemus orare? Respondit ille senex:
 343     XIX|          tentationis impugnatio, dici debet: Domine, adjuva. Ipse scit,
 344       -|             cellula faciam cuncta quæ decent, tamen non inveniam consolationem
 345       I|               eum, donec fidejussorem dederit, quod aliturus sit eam.
 346   XVIII|         jumentum, magnaque cum quiete deduxit eum, dicens; "Nihil intulimus
 347   XXXIX|         fessum, ac nescis te in vanum defatigari. Sacerdos quoque: Ego salutatione
 348     XIV|          Sceti, ac sportulas portans, defatigatus sedit, oravitque ad hunc
 349   XXVII|               Sedere in cella tua, et deflere tua peccata. ~
 350     III|         eremus, in qua plures fratres degebant. Eo, inquam, loci aliquando
 351    XXII|             in petra, et illic quiete deges. Atque hoc fecit, et conquievit. ~
 352 XXXVIII|            Tum senex: Et quinam illic degunt? Excepit: Nos, utpote qui
 353  XXXIII|               major frater, ac tertia dein die minor. Cumque e patribus
 354        | Deinde
 355     XIV|              illico juxta fluvium est delatus. ~
 356  XXXIII|           manere. Ego vero videns eos delicatos et velut in divitiis educatos,
 357   XXXII|             tegit; ita Abbas Macarius delicta obtegebat; quæ vicerat,
 358     XXI|            veniam incurvatus pete pro delicto tuo. Ille autem dixit: Si
 359     XXI|      Referebant: Duo fratres in Sceti deliquerunt, quos segregavit seu excommunicavit
 360      IX|              consilium datis, uti eam deponam? ~
 361     VII|               posuerit illud, vultque depositi dominus eam et liberos ejus
 362     VII|            illa: Maritus meus accepto deposito emigravit e vita, nec significavit
 363      XL|         resedit, nec exurrexit, donec deposuissent cunctam suppellectilem.
 364    XXVI|          persequuntur sermonem; ut ne deprehendantur locuti neque interrogati,
 365       -|               potius modico sui sensu deprimens infra omnem creaturam; non
 366      IV|            plecta autem per fenestram descendebat in speluncam. Et mane ingrediens
 367  XXXIII|        Sedente me aliquando in Sceti, descenderunt illuc duo juvenes peregrini;
 368      IV|               multo tempore videre te desiderabam, audita tui fama. Et hospitaliter
 369       -|               dignis, per vehementiam desiderii possessis incubantis; et
 370       V|                quod prope sit Sceteos desolatio: quando videritis arbores,
 371       -|          voluptates; renuntiando item diabolo et cunctis operibus ejus;
 372     XIX|               tentationis impugnatio, dici debet: Domine, adjuva. Ipse
 373     XLI|   interrogavit Abbatem Macarium, sic: Dicito mihi aliquid. Ait ei Abbas
 374     XXI|               a culicibus perforatum; dicitque ei: Tu segregasti fratres,
 375     III|          placiturum est ei. Atque his dictis abiit. At senex remansit,
 376     III|              ad hoc, Theopemptus. Quo dicto discessit. Itaque surgens
 377   XXXIX|                                XXXIX] Dictum est de Abbate Macario Aegyptio,
 378     XXI|           vocatis fratribus, ab ipsis didici nihil horum factum esse.
 379  XXXIII|          major frater, ac tertia dein die minor. Cumque e patribus
 380 XXXVIII|             Et flens senex, dixit: Væ diei in qua natus est homo! Addidit:
 381       I|        nutrias eam. Et operabar nocte dieque, mittebamque ei. Porro cum
 382    XXXV|               sola humilitate a nobis differtis et prævaletis. ~
 383     XVI|           solitudinem hanc? Ipse vero digitum suum ad os ponebat, dicens:
 384       -|               a sensibus et votis Deo dignis, per vehementiam desiderii
 385     XLI|             et defle peccata tua; nec dilexeris loquelam hominum; salusque
 386     XXI|      segregatos, sed Macarium; etenim diligebat eum. Auditu accepit Abbas
 387       -|            corporis, cum abundantiori diligentia Deo perseveranter oblata,
 388    XXIV|           odioque nos prosequitur, et diligimus ejus impuritatem. ~
 389    XXIV|        loquentem: Mater, quidam dives diligit me, et odi eum; pauper vero
 390    XXIV|              Dominus noster dives est diligitque nos, nec volumus illi obtemperare;
 391    XXIV|           pauper vero odit me, ac cum diligo. Quo audito sermone admiratus
 392     XVI|             Sceti, postquam Ecclesiam dimisisset: Fugite, fratres. Ait illi
 393   XXXIX|         sacerdos ita locutus est: Non dimittam te, nisi me feceris monachum.
 394       I|            aiunt parentes puellæ: Non dimittemus eum, donec fidejussorem
 395       V|        tollite melotes vestras, atque discedite. ~
 396    XXVI|            nec requisierunt responsum discere a sene, nec senex eis prolocutus
 397      II|            Deus erga nos hac usus est dispensatione, nec hyeme rigemus, nec
 398    XXVI|           oblatione. Coeperunt patres disserere aliis de rebus, nec requisierunt
 399 XXXVIII|              Quantum, inquit, a terra distat coelum, tantum est ignis
 400       -|              in orando, et ariditatem diu ferre patienter, gignit,
 401     III|               putans, quod apud ipsum diversaturus esset senex. At ille requisivit,
 402     III|          senem Spiritus fornicationis divexat. Theopemptus excepit: Crede,
 403      XX|               laus, paupertas tanquam divitiæ, indigentia sicut abundantia,
 404  XXXIII|             eos delicatos et velut in divitiis educatos, aio: Non potestis
 405  XXXIII|             utque consuere oporteret; dixique: Facite sportas, quas tradetis
 406    VIII|              cella ejus. Qui postquam dixisset, pastillum, non piguit virum
 407     III|          aliud porrigo; si neque hoc, do aliud, omnino autem ex illis
 408       -|            tacens videntibus prodest: doctus sine sanctitate, etiam solum
 409  XXXIII|                Simul conspexi Angelum Domini cum gladio ignis præ manibus,
 410     VII|              homo: Absconditum est in domo mea, sub pede lecti. Senex
 411     VII|                Senex ad ipsum: Iterum dormi usque ad resurrectionis
 412    XIII|               ingressus est fanum, ut dormiret. Erant autem ibi vetera
 413 XXXVIII|         quemquam; sed cujusque facies dorso alterius adhæret. Quando
 414   XVIII|             intulimus in mundum: haud dubium quod nec auferre quid possumus.
 415     III|            quot annis vitam asceticam duco, et honore afficior ab omnibus;
 416    XIII|        intuiti audaciam ejus, invidia ducti sunt: ac volentes eum terrere,
 417     VII|            ubi sepelieris eum. Itaque ductis secum fratribus cum ea egressus
 418  XXXVII|            perrexerunt furatum ficus. Dumque currunt, una ex iis cecidit,
 419  XXXIII|          ipsique similiter. Hoc autem dumtaxat mihi elocutus est verbum
 420  XXXIII|               ad alios profecti sunt: duntaxat pergunt ad Ecclesiam, taciti,
 421      II|         biberent. Quas inter conspexi duos homines nudos, et contremuit
 422  XXXIII|               sal: ostenditque petram duram, monens: Lapides hic incidite,
 423     III|        perrexit ad inferiorem eremum. Eaque re comperta fratres, sumentes
 424  XXXIII|            meo colluctabar, reputans; Ecquæ est eorum operatio, quod
 425     III|            bene est. Pudebat enim eum edicere. Ait illi senex: Ecce a
 426  XXXIII|            horam vero nonam strepitum edidit. Venit junior, fecit parum
 427  XXXIII|        delicatos et velut in divitiis educatos, aio: Non potestis residere
 428   XXIII|         Aegyptium, et dixit ei: Abba, effare mihi verbum, quonam modo
 429   XXIII|       proficiscere cras, laudibus eos effer. Pergens itaque frater,
 430  XXXIII|               et scandalum patientur? Efficiet labor, ut ipsi sponte fugiant.
 431       -|             sine doctrina, plura bona efficit, quam doctrina sine vita
 432  XXXIII|               Major innuit minori, ut egrederetur: ipseque sedit, ad conficiendam
 433  XXXIII|               tanquam funiculus ignis egrediebatur, et pertingebat usque in
 434      IV|          Multa virtus e manibus istis egreditur. ~
 435       -|               sufferendo contumeliam, ejiciendo ex corde suo omnem malitiam:
 436  XXXIII|               Hoc autem dumtaxat mihi elocutus est verbum major: Vis recitemus
 437     XXV|        lacrymis Abbas Poemen, dicens: Eloquere mihi verbum, quomodo assecuturus
 438       -|     unguentario deambulat, etsi nihil emat aut contingat ex aromatibus,
 439    XIII|          posuit sub capite suo, velut embrimium. Dæmones ergo intuiti audaciam
 440     VII|         Maritus meus accepto deposito emigravit e vita, nec significavit
 441   XXXIV|                quo videamus, antequam emigres ad Dominum. Qui ad montem
 442      XL|              invenit parvum sarculum, emissumque imposuit camelo, dicens:
 443  XXXIII|            gerebat, alter vero primam emittebat lanuginem. Hi venerunt ad
 444      XI|              adversus te nihil valeo. En enim, quidquid agis, ego
 445     VII|               mortuus est subito, nec enuntiavit, ubi posuerit illud, vultque
 446 XXXVIII|               eram pontifex idolorum, eorumque gentilium, qui hoc loco
 447   XXIII|          reposuerunt tibi; et quantis eosdem laudibus ornaveris, nihilque
 448        | eras
 449      II|             ad illud veniebant bestiæ eremi, ut biberent. Quas inter
 450     III|         ducebat, infra vero alia erat eremus, in qua plures fratres degebant.
 451        | erimus
 452        | eris
 453        | ero
 454      XX|            vitiorum sordes ac dæmonum errorem. ~
 455   XXVII|            Homines fuge. Rursus Abbas EsaˆØas: Quid est fugere homines.
 456   XXVII|           modum percontatus est Abbas EsaˆØs Abbatem Macarium: Profer
 457  XXXIII|                quid eo loci operaturi essent. Respondi, plectam facerent:
 458 XXXVIII|              natus est homo! Addidit: Est-ne aliud gravius supplicium?
 459        | estis
 460        | etenim
 461    XIII|                Erant autem ibi vetera ethnicorum cadavera; e quibus unum
 462        | etsi
 463     XXV|                          XXV] Rogavit eumdem multis cum lacrymis Abbas
 464     III|                ac recita memoriter ex Evangelio aliisque Scripturis; cumque
 465      II|            Tum ille infit, ego nondum evasi in monachum, sed monachos
 466      II|           vobis me nondum in monachum evasisse, sed vidisse monachos. Ignoscite
 467     III|     persuadetur, sed cunctis ferocior evasit: unde juravi me amplius
 468     VII|              senex: Non propter me id evenit, nihil quippe sum: sed propter
 469      II|                nec possum sicuti vos. Exceperunt etiam illi: Si non potes,
 470      II|            non potest fieri monachus. Excepi: Ego infirmus sum, nec possum
 471    XXVI|             patres, e fratrum memoria excidere, ut interrogent de re eis
 472  XXXIII|           recitemus duodecim Psalmos? Excipio: Etiam. Tum psallit minor
 473     XXI|           Abbas Macarius, quod a sene excommunicatus fuisset, fugitque ad paludem.
 474     XXI|      deliquerunt, quos segregavit seu excommunicavit Abbas Macarius Urbicus,
 475  XXXIII|        patienter quæcumque mandaveram executi sunt: nec venerunt ad me
 476       -|         humiliationis videt; et horum exempla, verbaque instar illi muri
 477       -|         naturam ad legitime certandum exerat, exigit ab eo Deus, ne affectu
 478     III|             Jejuna usque ad vesperam, exerce te, meditarc, ac recita
 479  XXXIII|          atque ad unumquemque versum, exibat ignis lampas ex ore ejus,
 480  XXXIII|           memoria recitavi. Post quod exiens, dixi: Orate pro me. Ipsi
 481       -|            legitime certandum exerat, exigit ab eo Deus, ne affectu nimio
 482 XXXVIII|               in tormentis versantur, exiguum sentiunt solatium. Ait senex:
 483  XXXIII|             cernebant lucem. Cum vero existimarent dormire me, major fodicat
 484      II|               contremuit corpus meum: existimavi enim esse spiritus. Ipsi
 485  XXXIII|               Consurgunt, cingunt se, expandunt manus ad coelum. Porro ego
 486     XIX|                adjuva. Ipse scit, quæ expediant, et facit nobiscum misericordiam. ~
 487       -|              ipsum, ut tibi quæ novit expedire præbeat. Hæc enim est voluntas
 488  XXXIII|                ego assimilavi, me mox expergefactum; ipsique similiter. Hoc
 489       -|              Abbatem Macarium magnum, exquirens quænam esset, et in quo
 490     XIX|            opus est loqui multum, sed extendendæ sunt manus, proferendumque:
 491       -|             Spiritu iram et malitiam, exterius autem materiam et res sensibiles,
 492       I|               donec ita confiteretur: Extra culpam est Anachoreta; sed
 493      XL|              Abbas Macarius, quod non exurgeret, cellam ingressus invenit
 494      XL|               Sed iterum resedit, nec exurrexit, donec deposuissent cunctam
 495       -|            hic negotium. Hæc itera et fac in omni loco et operatione;
 496  XXXIII|             essent. Respondi, plectam facerent: sumptisque e palude foliis
 497  XXXIII|         hebdomade; ut manifestum mihi faceret, quidnam operarentur. Post
 498       -|                cum ego in mea cellula faciam cuncta quæ decent, tamen
 499   XXXIX|               malus etiam bonos malos faciat, et sermo bonus etiam malos
 500 XXXVIII|             in medio ignis: nec licet facie ad faciem videre quemquam;
 501       -|              omnem malitiam: vim sibi faciendo ad hoc, ut sit longanimis,
 502    XXXI|               quispiam tanquam nihili faciens ei diceret; Abba, quando
 503       -|          Scriptum est enim: "Vim sibi facientium est regnum coelorum." Recte
 504 XXXVIII|         videre quemquam; sed cujusque facies dorso alterius adhæret.