bold = Main text
     Caput   grey = Comment text
 505      XI|             quidquid agis, ego quoque facio. Tu cibo abstines, et ego:
 506     XIX|               scit, quæ expediant, et facit nobiscum misericordiam. ~
 507  XXXIII|          consuere oporteret; dixique: Facite sportas, quas tradetis custodibus,
 508    VIII|          miraque res nemini manifesta facta est. ~
 509  XXXIII|          videamus eum. Dico: Ego sum. Factaque corporis inclinatione, inquiunt:
 510   XXXIX|        Multique gentilium propter eum facti sunt Christiani. Asserebat
 511      IV|          labore fessus. Vespere autem facto, Abbas Antonius sibi madefecit
 512   XXXIX|           vero malus monachus, obvius factus, contumelia me affecit:
 513      XI|           occurrit ei in via diabolus falcem gerens. Utque voluit eum
 514    XXIX|              cella fratris, qui malam famam habet. ~
 515       -|            Respondit senex: Vade, ini familiaritatem cum viro timente Deum, et
 516    XIII|          Terenuthim; et ingressus est fanum, ut dormiret. Erant autem
 517      IV|             inquit. Confectoque magno fasciculo, intexit. Igitur sedentes
 518   XXXIV|              multitudo ad te veniendo fatigetur, precamur, ut accedas ad
 519   XXXIX|              Non dimittam te, nisi me feceris monachum. Et venerunt sursum,
 520       -|               quis, inquam, hæc omnia fecerit, perfectus esse non potest. ~
 521  XXXIII|              salutarunt cum silentio. Feci orationem, et sedi. Major
 522      IV|          plectebant; plecta autem per fenestram descendebat in speluncam.
 523      XI|              gerens. Utque voluit eum ferire, non valuit. Itaque ait
 524     III|             senex: Cur? Dæmon: Cuncti feroces sunt; quodque pejus est,
 525     III|              persuadetur, sed cunctis ferocior evasit: unde juravi me amplius
 526 XXXVIII|            Macarius, qui Spiritum Dei fers: quacumque hora commotus
 527   XXXIX|            Quoniam conspexi te labore fessum, ac nescis te in vanum defatigari.
 528      IV|              erat enim e multo labore fessus. Vespere autem facto, Abbas
 529   XXIII|           consequi desideras, mortuus fias; nec injurias hominum, nec
 530  XXXVII|                et perrexerunt furatum ficus. Dumque currunt, una ex
 531       I|             Non dimittemus eum, donec fidejussorem dederit, quod aliturus sit
 532  XXVIII|  condemnaveris. Hæc observa et salvus fies. ~
 533     III|            vidit Satanam venientem in figura hominis, ut per locum, in
 534      XV|                 XV] Quidam in Aegypto filium habebat paralyticum, et
 535 XXXVIII|        alterius. Hoc est solatium. Et flens senex, dixit: Væ diei in
 536     VII|               senex: Quare omnino ita fles? Respondit illa: Maritus
 537     XIV|            superesse. Et illico juxta fluvium est delatus. ~
 538     XXX|         Scitis et prædium illius, ubi fluvius salit? Aiunt; Scimus. Ego
 539  XXXIII|        existimarent dormire me, major fodicat minoris latus, Consurgunt,
 540    XIII|           volentes eum terrere, velut foeminam de nomine vocabant, dicentes:
 541  XXXIII|         facerent: sumptisque e palude foliis palmarum, ostendi ipsis
 542     III|            lineam perforatam, a cujus foraminibus pendebant parvi lecythi.
 543       V|          quando videritis arbores, ad fores est; cum autem pueros conspexeritis,
 544     III|             attamen me senem Spiritus fornicationis divexat. Theopemptus excepit:
 545       -|           ingreditur seplasiam, et in foro unguentario deambulat, etsi
 546    VIII|           pastillum, non piguit virum fortem Alexandriam proficisci,
 547    XXIX|       Macarius: Noli dormire in cella fratris, qui malam famam habet. ~
 548       -|               omnino tamen et interim fruitur odore, et ipse bene olet
 549   XXXVI|  recordationis Dei: quod si recordati fuerimus malorum quæ per dæmones
 550        | fuerunt
 551      VI|            quomodo eos hinc voluisset fugare.
 552  XXXIII|        Efficiet labor, ut ipsi sponte fugiant. Itaque dico eis: Venite,
 553     XXI|           virgo in interius cubiculum fugisti huc. At ego, vocatis fratribus,
 554     XXI|               excommunicatus fuisset, fugitque ad paludem. Egressus itaque
 555     VII|             tuam. Et postquam precati fuissent, vocavit senex mortuum his
 556     XXI|            quod a sene excommunicatus fuisset, fugitque ad paludem. Egressus
 557        | fuit
 558       I|               atque appenderunt collo fuligine infectas ollas cum ansis
 559  XXXIII|              os in psallendo, tanquam funiculus ignis egrediebatur, et pertingebat
 560  XXXIII|              ostendi ipsis plectæ seu funis principium, utque consuere
 561      XL|           sarcinam immiserunt, coepit fur verberare camelum, ut surgeret;
 562    XXXI|            eras camelarius, et nitrum furabaris, ac vendebas, nonne verberabant
 563  XXXVII|               buculas; et perrexerunt furatum ficus. Dumque currunt, una
 564   XVIII|             tanquam peregrinus astans furi, una onerabat jumentum,
 565  XXXIII|         peregrini; quorum unus barbam gerebat, alter vero primam emittebat
 566      XI|             ei in via diabolus falcem gerens. Utque voluit eum ferire,
 567       I|             in stuprum. Ea cum uterum gereret, interrogabatur, quis esset
 568       -|             ipse tui curam in omnibus gerit? an sine ipso vel potes
 569     III|         apparebat autem quasi tunicam gestans lineam perforatam, a cujus
 570       -|       ariditatem diu ferre patienter, gignit, orare cum gaudio et cum
 571     VII|             qui miraculum audiverunt, gloriam dederunt Deo. ~
 572   XXXIX|        præiret, obvium habuit quemdam Græcorum seu gentilium sacerdotem.
 573       -|            autem cum quiete munus est gratiæ. ~
 574      IX|              Domino meo, ut mihi hanc gratiam largiretur; et omnes mihi
 575 XXXVIII|           homo! Addidit: Est-ne aliud gravius supplicium? Retulit cranium:
 576     III|         quodque pejus est, ille, quem habebam amicum, et obsequentem mihi,
 577      XV|              Quidam in Aegypto filium habebat paralyticum, et tulit eum
 578    XXXV|          dixit ei: Quæcumque habetis, habemus etiam nos: sola humilitate
 579       -|       servando, corpusque impollutum. Habendo quotidie præ oculis mortis
 580     III|           Quomodo, inquit, se res tuæ habent, frater? Is dicit: Recte,
 581   XVIII|              Aegypto, invenit hominem habentem jumentum, et prædantem quæ
 582     III|              Utque coepit solum secum habere, senex: Quomodo, inquit,
 583     III|      sciscitatus illum senex, quomodo haberent fratres? Respondit: Male.
 584   XXXIV|             rogaverunt, ut ad fratres haberet sermonem. Ille audita rogatione:
 585    XXXV|           posset, dixit ei: Quæcumque habetis, habemus etiam nos: sola
 586  XXXIII|               cogitatione? Qui procul habitant, veniunt ad me: et isti
 587     III|               seu omnimoda solitudine habitaret: solus autem illic anachoreticam
 588    XXVI|              convenit Abbas Macarius, habitoque ad eum sermone, Scetin reversus
 589       I|            cellam meam, dedi ei, quas habui, sportulas, dicens: Vende
 590   XXXIX|           Cumque ille præiret, obvium habuit quemdam Græcorum seu gentilium
 591        | hac
 592     III|          senex: Et quare tibi ampullæ hæ? Ille: Affero fratribus
 593   XVIII|            Nihil intulimus in mundum: haud dubium quod nec auferre
 594  XXXIII|             quidnam operarentur. Post hebdomadam vero surgens, ad eos abii,
 595  XXXIII|           oravi Dominum, jejunans una hebdomade; ut manifestum mihi faceret,
 596     XXI|            hebdomadas, semel singulis hebdomadis comedens. Hæc scilicet erat
 597  XXXIII|           primam emittebat lanuginem. Hi venerunt ad me rogantes,
 598   XXXVI|               quæ nobis inferuntur ab hominibus, abolemus vim recordationis
 599 XXXVIII|          Spiritum Dei fers: quacumque hora commotus fueris misericordia
 600      IV|      desiderabam, audita tui fama. Et hospitaliter susceptum refecit, erat
 601       -|                vivere hominem tanquam hospitem et peregrinum? Dic, inquit,
 602        | huic
 603       -|             cum viro timente Deum, et humilia te ipsum coram eo; et renuntia
 604       -|       monstratam ad hoc ab illis viam humiliationis videt; et horum exempla,
 605      XI|         Quodnam est illud? Respondit: Humilitas tua. Ac propterea adversus
 606    XXXV|               habemus etiam nos: sola humilitate a nobis differtis et prævaletis. ~
 607 XXXVIII|               senex calvariam sumens, humo mandavit. ~
 608      II|           usus est dispensatione, nec hyeme rigemus, nec æstate nos
 609      II|                Quæsivi ab eis, quando hyems est, non algetis? Quando
 610        | I
 611        | id
 612 XXXVIII|           caluaria: Ego eram pontifex idolorum, eorumque gentilium, qui
 613     XII|            quæ comburuntur, omnino ab igne consumitur. Simili modo
 614 XXXVIII|              Excepit: Nos, utpote qui ignoravimus Deum, modice misericordiam
 615      II|       evasisse, sed vidisse monachos. Ignoscite mihi, fratres. ~
 616      II|                                       II] Venit aliquando Macarius
 617     III|                                       III] Abbas Macarius cum in paneremo,
 618  XXXVII|                Dumque currunt, una ex iis cecidit, quam tollens comedi.
 619     XIV|             mihi virium superesse. Et illico juxta fluvium est delatus. ~
 620        | illo
 621        | illos
 622        | illuc
 623     XXI|                frater, ne a dæmonibus illusus fueris. Nam nihil vidisti.
 624      XL|             camelum. Ut ergo sarcinam immiserunt, coepit fur verberare camelum,
 625     III|              Quia cuncti mihi fuerunt immites, nec ullus sustinuit me.
 626       -|              tale addictius amaverit, impedietur mens ejus a sensibus et
 627   XXIII|      sepulcrum, et maledictis mortuos impete. Abiens igitur frater, convitiis
 628       -|               Deo servando, corpusque impollutum. Habendo quotidie præ oculis
 629       -|      congregationis fratrum, ne forte imponas collo tuo alienorum onera
 630    XXVI|              utili, necessitatem sibi imponunt principium orationis proferendi:
 631  XXXIII|         portate vobis ligna, tectoque imposito, residete. Putabam autem,
 632      XL|           parvum sarculum, emissumque imposuit camelo, dicens: Frater,
 633     III|            preces tuas. Et senex: Num impugnant te cogitationes? Ille: Interim
 634  XXXIII|        perfectus esset, minorem adhuc impugnaret inimicus. Cæterum post paucos
 635     III|            aliis etiam cogitationibus impugnari se, donec eum ad confessionem
 636     XIX|           autem ingruerit tentationis impugnatio, dici debet: Domine, adjuva.
 637    XXIV|        prosequitur, et diligimus ejus impuritatem. ~
 638      VI|               possum, inquit, pedibus incedere. Tum puer ad eam: Ego te
 639      XX|               et in pietate operatur, incidat in vitiorum sordes ac dæmonum
 640  XXXIII|            duram, monens: Lapides hic incidite, atque ex palude portate
 641  XXXIII|            Ego sum. Factaque corporis inclinatione, inquiunt: Hoc in loco cupimus
 642  XXXIII|              Orate pro me. Ipsi autem inclinaverunt se, tacentes. Comperi ergo,
 643    XVII|           Abbas Macarius: Si quempiam increpando, ad iram commoveris, affectui
 644       -|       vehementiam desiderii possessis incubantis; et moerorem quem ex amatarum
 645       -|              sunt ad arcendas dæmonum incursiones. ~Dixit Senex: Si te infirmitas
 646     XXI|             nihil vidisti. Sed veniam incurvatus pete pro delicto tuo. Ille
 647       -|         cunctis operibus ejus; ad hæc indesinenter orando, et in omni tempore,
 648      XX|            paupertas tanquam divitiæ, indigentia sicut abundantia, non moreris.
 649       -|              vita sancta. Nam sanctus indoctus vel tacens videntibus prodest:
 650    XXII|              Abbas Macarius: Video te indolis mollioris esse, nec posse
 651       -|              otioso confabulationibus indulges; et quia omnino vis potiri
 652       -|            turberis dans te tristitiæ inerti. Si enim velit te Dominus
 653       -|        amatarum rerum jactura, crebro inevitabiliter accidente, concipiet. ~Dixit
 654       I|            appenderunt collo fuligine infectas ollas cum ansis vasorum,
 655     III|            abbas Macarius perrexit ad inferiorem eremum. Eaque re comperta
 656   XXXVI|           memoriam malorum, quæ nobis inferuntur ab hominibus, abolemus vim
 657       -|      incursiones. ~Dixit Senex: Si te infirmitas occupet corporis, ne turberis
 658      II|           fieri monachus. Excepi: Ego infirmus sum, nec possum sicuti vos.
 659   XXXIX|             vero conversus, plagas ei inflixit, reliquitque semimortuum.
 660     III|         auxilium. Et postquam fratrem informasset senex, reversus est ad solitudinem
 661     XVI|               dicens: Fugite hoc. Tum ingrediebatur in cellam suam, et clauso
 662      IV|     descendebat in speluncam. Et mane ingrediens beatus Antonius, vidit plectæ
 663       -|              a Deo. ~Dixit Senex: Qui ingreditur seplasiam, et in foro unguentario
 664     XIX|             nosti, miserere. Si autem ingruerit tentationis impugnatio,
 665       -|             eo Deus, ne affectu nimio inhæreat materiæ corporeæ cuiquam,
 666       -|                Respondit senex: Vade, ini familiaritatem cum viro
 667   XXIII|          desideras, mortuus fias; nec injurias hominum, nec laudes eorum
 668  XXXIII|              parum polentæ, ac majore innuente apposuit mensam, cumque
 669  XXXIII|             orationem, et sedi. Major innuit minori, ut egrederetur:
 670       I|           contumeliis eum affecerant, inquientes: Ecce Anachoreta, cui tu
 671  XXXIII|       Factaque corporis inclinatione, inquiunt: Hoc in loco cupimus manere.
 672     III|              pergis? Fratres, inquit, instigatum. Atque abiit. Ut vero rursus
 673       -|      perturbationes potestate hominem instruunt. ~Interrogatus est senex:
 674      II|              Illic inveni stagnum cum insula in medio ejus, et ad illud
 675    XXXV|                Alia iterum vice dæmon insurrexit adversus Abbatem Macarium
 676     XXI|               veluti pulchra virgo in interius cubiculum fugisti huc. At
 677       I|                Ea cum uterum gereret, interrogabatur, quis esset auctor criminis?
 678       -|               potest. ~Frater aliquis interrogans senem dixit: Abba, quæ fit,
 679    XXXI|              huic cum gaudio, si quid interrogasset, responsum dabat. ~
 680    XXVI|           deprehendantur locuti neque interrogati, videaturque esse otiosa
 681  XXXIII|        operatio, quod non accesserint interrogaturi de cogitatione? Qui procul
 682       -|         potestate hominem instruunt. ~Interrogatus est senex: Quid est, vivere
 683    XXVI|          fratrum memoria excidere, ut interrogent de re eis utili, necessitatem
 684      IV|          Confectoque magno fasciculo, intexit. Igitur sedentes a vespera,
 685      IV|            Macarius: Jube et ego mihi intinguam. Ille: Intingue, inquit.
 686      IV|             ego mihi intinguam. Ille: Intingue, inquit. Confectoque magno
 687  XXXIII|             alium pergemus locum. Ego intra mentem meam; Cur pello eos,
 688      XL|             sua onerabat. Ipse igitur intrans in cellam, de vasis accipiebat,
 689    XXII|               proficiscere ad eremum, intro in petra, et illic quiete
 690  XXXIII|              surgens, ad eos abii, ut intuerer, quomodo agerent. Et cum
 691    XIII|               embrimium. Dæmones ergo intuiti audaciam ejus, invidia ducti
 692   XVIII|           deduxit eum, dicens; "Nihil intulimus in mundum: haud dubium quod
 693       -|            mortis memoriam: abnegando intus in Spiritu iram et malitiam,
 694     XXX|           Sceti agentem, nec quidquam invenerunt in cella ejus, nisi aquam
 695       -|          cuncta quæ decent, tamen non inveniam consolationem a Deo? Ait
 696       -|       renuntia voluntati tuæ; et tunc invenies consolationem a Deo. ~Dixit
 697    VIII|               quemdam anachoretam, et invenisset eum ægrotantem, sciscitatus
 698       I|            apud me: Macari, ecce tibi invenisti uxorem; oportet, ut paulo
 699     III|         Theopemptus appellaretur. Quo invento, intravit in cellam ejus.
 700    XIII|           ergo intuiti audaciam ejus, invidia ducti sunt: ac volentes
 701       -|             tantum quæ juvant animan, invigilando custodiæ linguæ; avertendisque
 702   XXXVI|            dæmones contingunt, erimus invulnerati. ~
 703  XXXIII|               minori, ut egrederetur: ipseque sedit, ad conficiendam plectam,
 704  XXXIII|     assimilavi, me mox expergefactum; ipsique similiter. Hoc autem dumtaxat
 705        | ipsius
 706     III|               res tuæ habent, frater? Is dicit: Recte, per preces
 707        | ista
 708        | Iste
 709        | isti
 710        | istis
 711        | istorum
 712        | istum
 713       -|               voluptates; renuntiando item diabolo et cunctis operibus
 714 XXXVIII|              Narravit Abbas Macarius: Iter agens aliquando per eremum,
 715       -|               habeo hic negotium. Hæc itera et fac in omni loco et operatione;
 716      XL|    Confestimque surrexit, et parumper itineris confecit propter ejus sermonem.
 717      IV|                                       IV] Venit Abbas Macarius magnus
 718      IX|                                       IX] Iterum memoravit; Ad Abbatem
 719 XXXVIII|             calvariam mortui ad solum jacentem; quam cum palmeo baculo
 720     VII|             ergo nuntiavit viduæ, ubi jaceret depositum. Quæ accipiens
 721       -|       moerorem quem ex amatarum rerum jactura, crebro inevitabiliter accidente,
 722  XXXIII|     oblationem. Igitur oravi Dominum, jejunans una hebdomade; ut manifestum
 723     XXI|         perpetua operatio, hebdomadas jejunare. ~
 724     III|              Postea dicit ei: Quomodo jejunas? Respondit: Ad horam nonam.
 725     XII|            fit, ut sive comedas, sive jejunes, corpus tuum pariter siccum
 726      IV|                Ait ei Abbas Macarius: Jube et ego mihi intinguam. Ille:
 727       -|           seni: Quid igitur facere me jubes, pater? Respondit senex:
 728       -|            infra omnem creaturam; non judicando unquam omnino quemquam nisi
 729  XXXIII|               strepitum edidit. Venit junior, fecit parum polentæ, ac
 730     III|         cunctis ferocior evasit: unde juravi me amplius ea loca non calcaturum,
 731   XXIII|             vocans: Apostoli, sancti, justi. Tum adiit senem dixitque:
 732       -|              tenendo ne quidquam nisi justum operentur. Cor mundum coram
 733       -|             ad videndum ea tantum quæ juvant animan, invigilando custodiæ
 734  XXXIII|                descenderunt illuc duo juvenes peregrini; quorum unus barbam
 735       -|        contagione salutari quod ipsum juvet: nam si quidem velit recte
 736  XXXIII|         scandalum patientur? Efficiet labor, ut ipsi sponte fugiant.
 737  XXXIII|          autem, inquit, illos propter laborem recessuros. Porro petierunt
 738       I|             oportet, ut paulo amplius labores, quo nutrias eam. Et operabar
 739   XXXIV|              antequam eo abeamus, ubi lacrymæ nostræ combusturæ sunt corpora
 740   XXXIV|               oculi nostri profundant lacrymas, antequam eo abeamus, ubi
 741     XXV|             Rogavit eumdem multis cum lacrymis Abbas Poemen, dicens: Eloquere
 742      II|         rigemus, nec æstate nos æstus lædit. Propterea dixi vobis me
 743  XXVIII|            autem oratio fuit: Neminem læseris, neminem condemnaveris.
 744  XXXIII|      unumquemque versum, exibat ignis lampas ex ore ejus, ascendebatque
 745  XXXIII|           alter vero primam emittebat lanuginem. Hi venerunt ad me rogantes,
 746  XXXIII|     ostenditque petram duram, monens: Lapides hic incidite, atque ex palude
 747   XXIII|           igitur frater, convitiis et lapidibus appetiit: reversusque annuntiavit
 748      IX|             meo, ut mihi hanc gratiam largiretur; et omnes mihi consilium
 749      XL|            absente illo ingressus sit latro in cellam ejus. Cum autem
 750      XL|              autem rediisset, invenit latronem, qui camelum suppellectile
 751  XXXIII|             me, major fodicat minoris latus, Consurgunt, cingunt se,
 752   XXIII|             Tum adiit senem dixitque: Laudavi. Ille ei: Nihil tibi responderunt?
 753   XXIII|             nec injurias hominum, nec laudes eorum cogites, instar mortuorum,
 754      XX|            extiterit contemptus velut laus, paupertas tanquam divitiæ,
 755     VII|             est in domo mea, sub pede lecti. Senex ad ipsum: Iterum
 756     III|           foraminibus pendebant parvi lecythi. Dicit ei magnus senex:
 757       -|              Si acrem homo naturam ad legitime certandum exerat, exigit
 758       -|           Dixit senex: Ne ambias, aut libenter admittas caput fieri congregationis
 759     VII|         accipiens dedit domino, ac in libertatem asseruit liberos, omnesque
 760      II|            nobis Aegyptius est, alter Libycus. Ipsi quoque interrogaverunt
 761        | licet
 762  XXXIII|               ex palude portate vobis ligna, tectoque imposito, residete.
 763     III|           autem quasi tunicam gestans lineam perforatam, a cujus foraminibus
 764       -|          animan, invigilando custodiæ linguæ; avertendisque auribus ab
 765     III|             unde juravi me amplius ea loca non calcaturum, nisi post
 766 XXXVIII|               palmeo baculo movissem, locuta mihi est calvaria. Dico
 767   XXXIX|            ejus pedibus, sacerdos ita locutus est: Non dimittam te, nisi
 768       -|               faciendo ad hoc, ut sit longanimis, benignus, fratrum amator,
 769       -|               voluntas ejus. Sede cum longanimitate, comede charitatem. ~Dixit
 770      XV|            autem ad ostium plorantem, longe abscessit. Igitur senex
 771    XXVI|               videaturque esse otiosa loquela. ~
 772     XLI|            peccata tua; nec dilexeris loquelam hominum; salusque tibi obtinget. ~ ~
 773    XXIV|          audivit puerum ita matri suæ loquentem: Mater, quidam dives diligit
 774   XXXIX|          senex, quod de discipulo suo loqueretur. Tunc, apprehensis ejus
 775     XIX|              ille senex: Non opus est loqui multum, sed extendendæ sunt
 776  XXXIII|              ipsi autem non cernebant lucem. Cum vero existimarent dormire
 777  XXXIII|               est tectum, ortaque est lux, velut per diem; ipsi autem
 778      IV|            facto, Abbas Antonius sibi madefecit ramos palmarum. Ait ei Abbas
 779    XIII|              dæmones clamaverunt voce magna: Vicisti nos. Tum pudore
 780       -|          acquisierit homo humilitatem magnam, quam non solum corde teneat,
 781   XVIII|                una onerabat jumentum, magnaque cum quiete deduxit eum,
 782  XXXIII|               fecit parum polentæ, ac majore innuente apposuit mensam,
 783  XXXIII|     dæmonesque ab eo propellentem. At majori non poterant appropinquare.
 784    XXIX|         dormire in cella fratris, qui malam famam habet. ~
 785     III|          haberent fratres? Respondit: Male. Et senex: Cur? Dæmon: Cuncti
 786   XXIII|          senex: Vade ad sepulcrum, et maledictis mortuos impete. Abiens igitur
 787  XXXIII|              illi patienter quæcumque mandaveram executi sunt: nec venerunt
 788 XXXVIII|          senex calvariam sumens, humo mandavit. ~
 789      IV|          descendebat in speluncam. Et mane ingrediens beatus Antonius,
 790  XXXIII|         inquiunt: Hoc in loco cupimus manere. Ego vero videns eos delicatos
 791    VIII|             daret: miraque res nemini manifesta facta est. ~
 792  XXXIII|            jejunans una hebdomade; ut manifestum mihi faceret, quidnam operarentur.
 793     VII|             ita fles? Respondit illa: Maritus meus accepto deposito emigravit
 794  XXXIII|            his verbis: Venite, videte martyrium minorum peregrinorum. ~
 795    XXIV|              ita matri suæ loquentem: Mater, quidam dives diligit me,
 796       -|             ne affectu nimio inhæreat materiæ corporeæ cuiquam, usque
 797       -|              malitiam, exterius autem materiam et res sensibiles, cognatos
 798      VI|              consolari: Venit huc cum matre sua puer, qui a dæmonio
 799  XXXIII|          simulque collocaverunt se in matta ante me. Cæterum postquam
 800  XXXIII|         poterant appropinquare. Circa matutinum vero tempus, recubuerunt:
 801        | meæ
 802     III|               ad vesperam, exerce te, meditarc, ac recita memoriter ex
 803       V|         pueros conspexeritis, tollite melotes vestras, atque discedite. ~
 804      XL|                 XL] De Abbate Macario memorabant, quod absente illo ingressus
 805      IX|                            IX] Iterum memoravit; Ad Abbatem Macarium cum
 806     III|               te, meditarc, ac recita memoriter ex Evangelio aliisque Scripturis;
 807       I|            calumniata sum, prolatoque mendacio accusavi; neque enim in
 808       -|        addictius amaverit, impedietur mens ejus a sensibus et votis
 809  XXXIII|              majore innuente apposuit mensam, cumque super eam tres paximates
 810       I|            culpam est Anachoreta; sed mentita sum adversus eum, et ecce
 811  XXXIII|             cum pulsassem aperuerunt, meque salutarunt cum silentio.
 812     VII|         nomina seu homines, ut cum eo meteremus: et ecce vidua quædam pone
 813       I|              eam. Itaque significabam ministro illi meo, et spopondit pro
 814  XXXIII|      orationem, et sedi. Major innuit minori, ut egrederetur: ipseque
 815  XXXIII|             dormire me, major fodicat minoris latus, Consurgunt, cingunt
 816  XXXIII|              Venite, videte martyrium minorum peregrinorum. ~
 817       -|            corporeæ cuiquam, usque ad minutam acum; nam si quid tale addictius
 818     VII|        asseruit liberos, omnesque qui miraculum audiverunt, gloriam dederunt
 819    VIII|            proficisci, ut ægro daret: miraque res nemini manifesta facta
 820       I|              Porro cum advenit tempus miseræ, ut pareret, ad multos dies
 821     XIX|             sicut vis et sicut nosti, miserere. Si autem ingruerit tentationis
 822 XXXVIII|        quacumque hora commotus fueris misericordia erga eos, qui in tormentis
 823   XXXIV|                                XXXIV] Miserunt aliquando ad Abbatem Macarium
 824       I|             Et operabar nocte dieque, mittebamque ei. Porro cum advenit tempus
 825 XXXVIII|          utpote qui ignoravimus Deum, modice misericordiam consequimur:
 826       -|            ipsum æstimans, sed potius modico sui sensu deprimens infra
 827       -|              possessis incubantis; et moerorem quem ex amatarum rerum jactura,
 828      II|          sedenti in cella apud Scetim molestæ erant cogitationes proficiscere
 829       I|              His ego auditis, ne mihi molestiam parerent homines, surrexi,
 830    XXII|            Macarius: Video te indolis mollioris esse, nec posse fratrem
 831     XXV|           quæris rem, nunc recessit a monachis. ~
 832  XXXIII|             ostenditque petram duram, monens: Lapides hic incidite, atque
 833       -|             quidem velit recte agere, monstratam ad hoc ab illis viam humiliationis
 834     III|          requisivit, quisnam esset in monte, qui Theopemptus appellaretur.
 835 XXXVIII|               gentilium, qui hoc loco morabantur: tu vero es Macarius, qui
 836       -|            enim velit te Dominus tuus morbo corporeo affligi, tu quis
 837      XX|      indigentia sicut abundantia, non moreris. Fieri enim non potest,
 838     VII|              e vita, nec significavit moriens, ubi posuerit. Tunc senex
 839 XXXVIII|              eremum, inveni calvariam mortui ad solum jacentem; quam
 840    XIII|              dæmon sub ipso tanquam e mortuis, sic: Peregrinum habeo super
 841   XXIII|          laudes eorum cogites, instar mortuorum, sic poteris salvus fieri. ~
 842   XXIII|              sepulcrum, et maledictis mortuos impete. Abiens igitur frater,
 843     VII|               fuissent, vocavit senex mortuum his verbis: Ille, ubi posuisti
 844 XXXVIII|                quam cum palmeo baculo movissem, locuta mihi est calvaria.
 845  XXXIII|       recubuerunt: ego assimilavi, me mox expergefactum; ipsique similiter.
 846    XXII|                     XXII] Dixit Abbas Moyses Abbati Macario in Sceti:
 847     VII|        conquiescimus. Cumque venisset mulier, ait illi senex: Quare omnino
 848     VII|     pervenerunt ad locum, dixit senex mulieri: Recede in domum tuam. Et
 849   XXXIX|              fecerunt illum monachum. Multique gentilium propter eum facti
 850       I|         tempus miseræ, ut pareret, ad multos dies in cruciatibus permansit,
 851     XIX|             senex: Non opus est loqui multum, sed extendendæ sunt manus,
 852     XII|               suam homo in timore Dei mundaverit, ipse Dei timor corpus ejus
 853      II|            quis renuntiaverit omnibus mundi rebus, non potest fieri
 854       -|                orare autem cum quiete munus est gratiæ. ~
 855       -|         exempla, verbaque instar illi muri sunt ad arcendas dæmonum
 856  XXXIII|               hæc vidi dæmones instar muscarum venientes super minorem,
 857      II|               coenobio sumus atque ex mutuo consensu egressi venimus
 858        | namque
 859  XXXIII|                               XXXIII] Narratio Abbatis Vitimii extitit,
 860       -|            Dixit senex: Si acrem homo naturam ad legitime certandum exerat,
 861 XXXVIII|          senex, dixit: Væ diei in qua natus est homo! Addidit: Est-ne
 862    XXVI|          interrogent de re eis utili, necessitatem sibi imponunt principium
 863        | necnon
 864 XXXVIII|             vero cognoverunt Deum, et negaverunt eum, subtus nos sunt. Tunc
 865       -|             et in omni tempore, loco, negotio, opere, astando Deo, præsentemquæ
 866       -|                Tace, et non habeo hic negotium. Hæc itera et fac in omni
 867    VIII|               ægro daret: miraque res nemini manifesta facta est. ~
 868      VI|              Et admiratus sum dæmonis nequitiam, quomodo eos hinc voluisset
 869     III|    obsequentem mihi, ipse etiam, unde nescio, reversus est, nec amplius
 870   XXXIX|         conspexi te labore fessum, ac nescis te in vanum defatigari.
 871    XXXI|              fratrum quispiam tanquam nihili faciens ei diceret; Abba,
 872   XXIII|            eosdem laudibus ornaveris, nihilque ad te prolocuti sunt: ita
 873       -|         exigit ab eo Deus, ne affectu nimio inhæreat materiæ corporeæ
 874    XXXI|            quando eras camelarius, et nitrum furabaris, ac vendebas,
 875       I|              nutrias eam. Et operabar nocte dieque, mittebamque ei.
 876       I|        fecerunt clericum in vico; sed nolens acquiescere, fugi ad alium
 877     VII|            Macario, ascendimus septem nomina seu homines, ut cum eo meteremus:
 878    XIII|            terrere, velut foeminam de nomine vocabant, dicentes: Illa,
 879     XXX|         reficiemus te. Excepit senex: Nostis, fratres, illius talis hominis
 880   XXXIV|               combusturæ sunt corpora nostra. Et ploraverunt cuncti,
 881        | nostræ
 882        | nostram
 883        | nostri
 884        | nostro
 885       X|              discipulus ejus, cui res nota erat, dicebat fratribus:
 886     XXX|          Etiam. Tum senex: Ego quoque novi. Scitis et prædium illius,
 887       -|             et ora ipsum, ut tibi quæ novit expedire præbeat. Hæc enim
 888       -|             ab omni auditione vana et noxia. Manus tenendo ne quidquam
 889      II|           inter conspexi duos homines nudos, et contremuit corpus meum:
 890        | nulla
 891        | Nullo
 892        | Nullus
 893     III|            per preces tuas. Et senex: Num impugnant te cogitationes?
 894        | nunc
 895     III|         cumque te subierit cogitatio, nunquam deorsum spectes, sed sursum
 896     XXI|        Urbicus, et venerunt nonnulli, nuntiaruntque Abbati Macario magno Aegyptio.
 897       I|            paulo amplius labores, quo nutrias eam. Et operabar nocte dieque,
 898        | ob
 899  XXXIII|            paucos dies, mortis somnum obdormivit major frater, ac tertia
 900       -|          diligentia Deo perseveranter oblata, in perturbationes potestate
 901  XXXIII|       Ecclesiam, taciti, ut accipiant oblationem. Igitur oravi Dominum, jejunans
 902     III|               quem habebam amicum, et obsequentem mihi, ipse etiam, unde nescio,
 903  XXVIII|            neminem condemnaveris. Hæc observa et salvus fies. ~
 904   XXXII|            ita Abbas Macarius delicta obtegebat; quæ vicerat, quasi non
 905    XXIV|      diligitque nos, nec volumus illi obtemperare; inimicus autem noster diabolus
 906     III|              habeo, qui vel ipse mihi obtemperat; cumque me conspicit, instar
 907      II|           aqua in tempore suo? Mundus obtinet-ne abundantiam solitam? Respondi:
 908     XLI|       loquelam hominum; salusque tibi obtinget. ~ ~
 909       -|     sanctitate, etiam solum cogitans, obturbat. Si autem doctrina sana
 910   XXXIX|        paululum. Cumque ille præiret, obvium habuit quemdam Græcorum
 911   XXXIX|            Alius vero malus monachus, obvius factus, contumelia me affecit:
 912       -|               Senex: Si te infirmitas occupet corporis, ne turberis dans
 913      II|           vide quid illic oculis tuis occurret. Perstiti autem quinque
 914   XXXIV|       rogatione: Ploremus, inquit, et oculi nostri profundant lacrymas,
 915    XXIV|           quidam dives diligit me, et odi eum; pauper vero odit me,
 916    XXIV|           noster diabolus pauper est, odioque nos prosequitur, et diligimus
 917    XXIV|               et odi eum; pauper vero odit me, ac cum diligo. Quo audito
 918       -|              tamen et interim fruitur odore, et ipse bene olet aliquandiu:
 919       -|           fruitur odore, et ipse bene olet aliquandiu: sic qui conversatur
 920       I|               collo fuligine infectas ollas cum ansis vasorum, sicque
 921        | omnes
 922     VII|          libertatem asseruit liberos, omnesque qui miraculum audiverunt,
 923     III|         Macarius cum in paneremo, seu omnimoda solitudine habitaret: solus
 924        | omnis
 925       -|           imponas collo tuo alienorum onera peccatorum. ~Dixit idem
 926  XXXIII|      manifestum mihi faceret, quidnam operarentur. Post hebdomadam vero surgens,
 927       -|          itera et fac in omni loco et operatione; tunc eris vere in statu
 928  XXXIII|               se, oravi Deum, ut mihi operationem eorum revelaret. Tunc apertum
 929      XX|           recte credit, et in pietate operatur, incidat in vitiorum sordes
 930  XXXIII|          petierunt a me, quid eo loci operaturi essent. Respondi, plectam
 931       -|               tempore, loco, negotio, opere, astando Deo, præsentemquæ
 932       -|               ne quidquam nisi justum operentur. Cor mundum coram Deo servando,
 933       -|               item diabolo et cunctis operibus ejus; ad hæc indesinenter
 934  XXXIII|            principium, utque consuere oporteret; dixique: Facite sportas,
 935       I|           ecce tibi invenisti uxorem; oportet, ut paulo amplius labores,
 936       -|             et quia omnino vis potiri optato voluntatem tuam propriam.
 937   XXXIV|            consistentem senes montis, orantes eum, et aiunt: Ne universa
 938 XXXVIII|       alterius adhæret. Quando igitur oras pro nobis, unus ex parte
 939  XXXIII|               Post quod exiens, dixi: Orate pro me. Ipsi autem inclinaverunt
 940  XXXIII|         salutarunt cum silentio. Feci orationem, et sedi. Major innuit minori,
 941    XXVI|              sibi imponunt principium orationis proferendi: quod si a fratribus
 942     XIV|           portans, defatigatus sedit, oravitque ad hunc modum Deus: tu scis,
 943   XXIII|               quantis eosdem laudibus ornaveris, nihilque ad te prolocuti
 944  XXXIII|              Tunc apertum est tectum, ortaque est lux, velut per diem;
 945  XXXIII|               palude foliis palmarum, ostendi ipsis plectæ seu funis principium,
 946  XXXIII|               plenam panibus, et sal: ostenditque petram duram, monens: Lapides
 947    XXVI|         interrogati, videaturque esse otiosa loquela. ~
 948       -|          contingit eo, quod vanis cum otioso confabulationibus indulges;
 949     XXX|            talis hominis pistrinum in pago? Respondent: Etiam. Tum
 950     XXX|           Dicunt ei: Abba, ascende in pagum, reficiemus te. Excepit
 951 XXXVIII|              solum jacentem; quam cum palmeo baculo movissem, locuta
 952      II|           Nitriæ in oblatione Abbatis Pambo, et dicunt ei senes: Sermonem
 953     III|            III] Abbas Macarius cum in paneremo, seu omnimoda solitudine
 954  XXXIII|              ipsi vero afferent nobis panes. Deinde abscessi. At illi
 955  XXXIII|              securim, peramque plenam panibus, et sal: ostenditque petram
 956      XV|             in Aegypto filium habebat paralyticum, et tulit eum ad cellam
 957       I|              quid fecit? Ad hæc aiunt parentes puellæ: Non dimittemus eum,
 958       I|      nuntiavit: Virgo illa non potuit parere, donec ita confiteretur:
 959       I|            auditis, ne mihi molestiam parerent homines, surrexi, atque
 960       I|             advenit tempus miseræ, ut pareret, ad multos dies in cruciatibus
 961  XXXIII|              ascendebatque in coelum. Pari modo etiam major, quando
 962       I|            cruciatibus permansit, nec pariebat. Percontantur, quid hoc
 963     XII|             sive jejunes, corpus tuum pariter siccum sit? Responditque
 964  XXXIII|           edidit. Venit junior, fecit parum polentæ, ac majore innuente
 965     III|           cujus foraminibus pendebant parvi lecythi. Dicit ei magnus
 966      XL|              cellam ingressus invenit parvum sarculum, emissumque imposuit
 967  XXXVII|           eram puer, cum aliis pueris pascebam buculas; et perrexerunt
 968    VIII|                Qui postquam dixisset, pastillum, non piguit virum fortem
 969      IV|             eum. Sed postquam agnovit patientiam ejus, aperuit. Atque cum
 970  XXXIII|               pello eos, et scandalum patientur? Efficiet labor, ut ipsi
 971    XXVI|            est. Hoc ergo pronuntiabat patrum quidam: Cum viderint patres,
 972  XXXIII|     impugnaret inimicus. Cæterum post paucos dies, mortis somnum obdormivit
 973       I|         invenisti uxorem; oportet, ut paulo amplius labores, quo nutrias
 974      XX|      extiterit contemptus velut laus, paupertas tanquam divitiæ, indigentia
 975  XXXIII|         mensam, cumque super eam tres paximates posuisset, stetit tacens.
 976     VII|            Deus vult animam esse sine peccato, et quidquid petierit accipiet.
 977       -|             collo tuo alienorum onera peccatorum. ~Dixit idem senex: Vim
 978  XXXIII|         coelum. Etiam ego parumper ex pectore ac memoria recitavi. Post
 979    XXXV|           Macarium cum gladio, volens pedem ejus amputare: sed cum propter
 980     VII|              præ timore ceciderunt ad pedes ejus. Tum illis senex: Non
 981     III|          Cuncti feroces sunt; quodque pejus est, ille, quem habebam
 982  XXXIII|            Ego intra mentem meam; Cur pello eos, et scandalum patientur?
 983     III|       perforatam, a cujus foraminibus pendebant parvi lecythi. Dicit ei
 984       I|            capite. Et percusserunt me pene ad mortem. Accedens vero
 985      XI|        abstines, et ego: vigilas; ego penitus non dormio. Unum solum est
 986  XXXIII|              autem eis senex securim, peramque plenam panibus, et sal:
 987       I|              permansit, nec pariebat. Percontantur, quid hoc esset? Illa respondit:
 988       I|                capite eum, capite. Et percusserunt me pene ad mortem. Accedens
 989    XVII|            Non enim, ut alios salves, perdes te ipsum. ~
 990  XXXIII|              videte martyrium minorum peregrinorum. ~
 991   XVIII|         possidebat: ipse vero tanquam peregrinus astans furi, una onerabat
 992       -|          quænam esset, et in quo sita perfectio? Respondens senex dixit:
 993     III|          quasi tunicam gestans lineam perforatam, a cujus foraminibus pendebant
 994     XXI|               reperit eum a culicibus perforatum; dicitque ei: Tu segregasti
 995  XXXIII|       possimus remanere hic, ad alium pergemus locum. Ego intra mentem
 996   XXIII|             cras, laudibus eos effer. Pergens itaque frater, collaudavit
 997     III|          illum, aitque ei: Quo iterum pergis? Fratres, inquit, instigatum.
 998  XXXIII|               profecti sunt: duntaxat pergunt ad Ecclesiam, taciti, ut
 999       I|        Anachoreta, cui tu testimonium perhibebas, quid fecit? Ad hæc aiunt
1000       I|            multos dies in cruciatibus permansit, nec pariebat. Percontantur,
1001     XXI|              Hæc scilicet erat illius perpetua operatio, hebdomadas jejunare. ~
1002  XXXVII|           pueris pascebam buculas; et perrexerunt furatum ficus. Dumque currunt,
1003     III|         Itaque surgens abbas Macarius perrexit ad inferiorem eremum. Eaque
1004    XXVI|          fratribus non adigantur, non persequuntur sermonem; ut ne deprehendantur
1005       -|           abundantiori diligentia Deo perseveranter oblata, in perturbationes
1006      II|       inquiens a dæmonibus sit. Utque perseveravit cogitatio, abii in eremum.