bold = Main text
     Caput   grey = Comment text
1007      II|           illic oculis tuis occurret. Perstiti autem quinque annis, pugnans
1008     III|        reversus est, nec amplius a me persuadetur, sed cunctis ferocior evasit:
1009       -|               ad robur boni propositi pertinet: orare autem cum quiete
1010  XXXIII|      funiculus ignis egrediebatur, et pertingebat usque in coelum. Etiam ego
1011       -|              perseveranter oblata, in perturbationes potestate hominem instruunt. ~
1012     VII|               cum ea egressus est. Ut pervenerunt ad locum, dixit senex mulieri:
1013     XXI|        vidisti. Sed veniam incurvatus pete pro delicto tuo. Ille autem
1014     VII|             sine peccato, et quidquid petierit accipiet. Profectus ergo
1015  XXXIII|             laborem recessuros. Porro petierunt a me, quid eo loci operaturi
1016      IV|       pulsasset ostium, egressus est, petiitque: Tu quis es? Ille autem:
1017    XXII|      proficiscere ad eremum, intro in petra, et illic quiete deges.
1018  XXXIII|          panibus, et sal: ostenditque petram duram, monens: Lapides hic
1019    VIII|                  VIII] Narravit Abbas Petrus de beato Macario, quod cum
1020  XXXIII|             Ut autem advenit vespera, petunt a me: Recedis-ne? Respondi:
1021       -|            sancta in unum concurrant, philosophiæ totius veram et plenam speciem
1022      XX|               qui recte credit, et in pietate operatur, incidat in vitiorum
1023    VIII|              dixisset, pastillum, non piguit virum fortem Alexandriam
1024     XXX|         fratres, illius talis hominis pistrinum in pago? Respondent: Etiam.
1025       I|             Venit ad me sæcularis vir pius, qui accipiebat quod manibus
1026     XXX|           inquit senex. Quando igitur placet, vestri opus non habeo,
1027     III|            autem ex illis saltem unum placiturum est ei. Atque his dictis
1028     III|             etiam, si unum alicui non placuerit, aliud porrigo; si neque
1029      IV|          animarum salute, plectebant; plecta autem per fenestram descendebat
1030      IV|         collocuti de animarum salute, plectebant; plecta autem per fenestram
1031  XXXVII|               ejus rei redit memoria, plorans sedeo. ~
1032      XV|            relinquens autem ad ostium plorantem, longe abscessit. Igitur
1033     VII|              colligebat, nec cessabat plorare. Vocavit ergo senex dominum
1034     VII|           habet anus hæc, quod semper plorat? Respondit: Quia vir ejus
1035   XXXIV|               sunt corpora nostra. Et ploraverunt cuncti, cecideruntque super
1036   XXXIV|                Ille audita rogatione: Ploremus, inquit, et oculi nostri
1037       -|            Vita sancta sine doctrina, plura bona efficit, quam doctrina
1038     III|              alia erat eremus, in qua plures fratres degebant. Eo, inquam,
1039       X|         fratres bibe; et pro uno vini poculo, per unum diem aquam non
1040     XXV|             multis cum lacrymis Abbas Poemen, dicens: Eloquere mihi verbum,
1041 XXXVIII|                Retulit cranium: Major poena est subter nos. Tum senex:
1042     XXI|          autem dixit: Si vis, da mihi poenitentiam. Videns ergo senex humilitatem
1043  XXXIII|             Venit junior, fecit parum polentæ, ac majore innuente apposuit
1044     VII|       meteremus: et ecce vidua quædam pone nos spicas colligebat, nec
1045     XVI|               vero digitum suum ad os ponebat, dicens: Fugite hoc. Tum
1046 XXXVIII|               mihi caluaria: Ego eram pontifex idolorum, eorumque gentilium,
1047       X|               fratres, non amplius ei porrigebant. ~
1048     III|           alicui non placuerit, aliud porrigo; si neque hoc, do aliud,
1049      VI|               Tum puer ad eam: Ego te portabo. Et admiratus sum dæmonis
1050     XIV|       ascendens e Sceti, ac sportulas portans, defatigatus sedit, oravitque
1051  XXXIII|             incidite, atque ex palude portate vobis ligna, tectoque imposito,
1052   XXXIX|            sursum, ubi erat monachus, portaveruntque illum ad Ecclesiam montis.
1053        | posse
1054       -|             per vehementiam desiderii possessis incubantis; et moerorem
1055    XXXV|        propter humilitatem ipsius non posset, dixit ei: Quæcumque habetis,
1056   XVIII|            prædantem quæ ad usum suum possidebat: ipse vero tanquam peregrinus
1057  XXXIII|               Tum major infit: Si non possimus remanere hic, ad alium pergemus
1058   XVIII|          dubium quod nec auferre quid possumus. Dominus dedit: sicut ipse
1059       I|                ut veniam a te supplex postulet. His ego auditis, ne mihi
1060  XXXIII|             Non, sed hic dormio. Unde posuerunt mihi stoream et parte, et
1061  XXXIII|              super eam tres paximates posuisset, stetit tacens. Ego vero
1062     VII|         mortuum his verbis: Ille, ubi posuisti alienum depositum? Responsionem
1063    XIII|                e quibus unum acceptum posuit sub capite suo, velut embrimium.
1064  XXXIII|           propellentem. At majori non poterant appropinquare. Circa matutinum
1065     XVI|        seniorum quidam; Quonam fugere poterimus ultra solitudinem hanc?
1066   XXIII|        cogites, instar mortuorum, sic poteris salvus fieri. ~
1067     III|               Quomodo contingere mihi poterit, ut salvus sim? Senex? Quare,
1068      II|             sum: Quanam ratione fieri potero monachus? Aiunt mihi : Nisi
1069       -|             oblata, in perturbationes potestate hominem instruunt. ~Interrogatus
1070       -|          indulges; et quia omnino vis potiri optato voluntatem tuam propriam.
1071        | potius
1072       I|             nuntiavit: Virgo illa non potuit parere, donec ita confiteretur:
1073       -|               tibi quæ novit expedire præbeat. Hæc enim est voluntas ejus.
1074       X|            fratribus: Per Dominum, ne præbeatis illi; alioqui in cella confecturus
1075     III|                statimque tibi Dominus præbebit auxilium. Et postquam fratrem
1076      IX|              nonnulli? Quare te talem præbes? Ille respondit: Duodecim
1077   XXXIX|         extitit, dixit discipulo suo: Præcede paululum. Cumque ille præiret,
1078   XVIII|         hominem habentem jumentum, et prædantem quæ ad usum suum possidebat:
1079     VII|            Vocavit ergo senex dominum prædii, dixitque ei: Quid habet
1080     XXX|            Ego quoque novi. Scitis et prædium illius, ubi fluvius salit?
1081       V|                     V] Abbas Macarius prædixit fratribus de vastatione
1082       -|          corde teneat, sed et corpore præferat; in nulla re se ipsum æstimans,
1083   XXXIX|         Præcede paululum. Cumque ille præiret, obvium habuit quemdam Græcorum
1084     III|             Cæterum unusquisque eorum præparabat se, putans, quod apud ipsum
1085       -|          negotio, opere, astando Deo, præsentemquæ sentiendo ac venerando illum.
1086    XXIV|                                 XXIV] Præteriens aliquando Abbas Macarius
1087      II|               quadraginta abhinc anni præterierunt. Unus e nobis Aegyptius
1088    XXXV|       humilitate a nobis differtis et prævaletis. ~
1089   XXXIV|             ad te veniendo fatigetur, precamur, ut accedas ad nos, quo
1090     VII|               domum tuam. Et postquam precati fuissent, vocavit senex
1091     III|          frater? Is dicit: Recte, per preces tuas. Et senex: Num impugnant
1092  XXXIII|            barbam gerebat, alter vero primam emittebat lanuginem. Hi
1093    XXVI|               reversus est. Obviam ei processerunt patres. Et in colloquio
1094        | procul
1095       -|        indoctus vel tacens videntibus prodest: doctus sine sanctitate,
1096     III|             ramos palmarum, ei obviam prodierunt. Cæterum unusquisque eorum
1097  XXXIII|             accesserunt, nec ad alios profecti sunt: duntaxat pergunt ad
1098    XXVI|         imponunt principium orationis proferendi: quod si a fratribus non
1099     XIX|            sed extendendæ sunt manus, proferendumque: Domine, sicut vis et sicut
1100      XI|                                   XI] Proficiscens aliquando Abbas Macarius
1101    VIII|              virum fortem Alexandriam proficisci, ut ægro daret: miraque
1102     III|          senex: Quo vadis? Respondit: Proficiscor ad fratres, ut eis suggeram.
1103   XXXIV|               inquit, et oculi nostri profundant lacrymas, antequam eo abeamus,
1104   XXXIX|            lignum, cucurrit. Paululum progresso occurrit inter cursum Abbas
1105      XV|          Respondit: Pater meus hic me projecit, et abiit. Dicit ei senex:
1106       I|       tentationem, ut quædam virgo vi prolapsa sit in stuprum. Ea cum uterum
1107       I|           Anachoretam calumniata sum, prolatoque mendacio accusavi; neque
1108   XXIII|             ornaveris, nihilque ad te prolocuti sunt: ita etiam tu, si salutem
1109    XXVI|              prolocutus est. Hoc ergo pronuntiabat patrum quidam: Cum viderint
1110     III|     calcaturum, nisi post tempus. Quo pronuntiato, discessit, senem relinquens.
1111  XXXIII| circumvallantem eum, dæmonesque ab eo propellentem. At majori non poterant
1112  XXXIII|            veniunt ad me: et isti cum propinqui sint, non accesserunt, nec
1113       -|             sibi facere ad robur boni propositi pertinet: orare autem cum
1114       -|         potiri optato voluntatem tuam propriam. Reposuit seni: Quid igitur
1115    XXIV|               pauper est, odioque nos prosequitur, et diligimus ejus impuritatem. ~
1116  XXXIII|                quando aperiebat os in psallendo, tanquam funiculus ignis
1117  XXXIII|          Psalmos? Excipio: Etiam. Tum psallit minor quinque Psalmos, a
1118     III|                Interim mihi bene est. Pudebat enim eum edicere. Ait illi
1119       -|              fratrum amator, sobrius, pudicus, continens. Scriptum est
1120       I|          fecit? Ad hæc aiunt parentes puellæ: Non dimittemus eum, donec
1121  XXXVII|           Quando eram puer, cum aliis pueris pascebam buculas; et perrexerunt
1122       V|               ad fores est; cum autem pueros conspexeritis, tollite melotes
1123      II|         Perstiti autem quinque annis, pugnans adversus cogitationem, ne
1124     XXI|           segregavi te; tuque, veluti pulchra virgo in interius cubiculum
1125      XL|           quærebat camelus. Pede vero pulsans eum senex, ait: Surge. Confestimque
1126  XXXIII|               quomodo agerent. Et cum pulsassem aperuerunt, meque salutarunt
1127      IV|            Antonium in montem; cumque pulsasset ostium, egressus est, petiitque:
1128     VII|            sum: sed propter viduam et pupillos Deus rem fecit, hoc vero
1129  XXXIII|          tectoque imposito, residete. Putabam autem, inquit, illos propter
1130     III|      unusquisque eorum præparabat se, putans, quod apud ipsum diversaturus
1131     XXX|             in cella ejus, nisi aquam putridam. Dicunt ei: Abba, ascende
1132 XXXVIII|                qui Spiritum Dei fers: quacumque hora commotus fueris misericordia
1133      II|             egressi venimus huc, ecce quadraginta abhinc anni præterierunt.
1134       -|            Macarium magnum, exquirens quænam esset, et in quo sita perfectio?
1135      XL|           camelo, dicens: Frater, hoc quærebat camelus. Pede vero pulsans
1136     XXV|               vero ei respondit: Quam quæris rem, nunc recessit a monachis. ~
1137   XXIII|         reversusque annuntiavit seni. Quærit ab eo; Nihil tibi responderunt?
1138      II|            tua, et peccata tua defle. Quæsivi ab eis, quando hyems est,
1139      II|         Vicissim ego percontatus sum: Quanam ratione fieri potero monachus?
1140        | Quantum
1141     VII|              Referebat Abbas Sisoˆ´s: Quaudo eram in Sceti cum Macario,
1142    XVII|               idem Abbas Macarius: Si quempiam increpando, ad iram commoveris,
1143        | quibus
1144        | quidem
1145    XXII|            avertere: sed si desideras quietam vitam, proficiscere ad eremum,
1146 XXXVIII|             subter nos. Tum senex: Et quinam illic degunt? Excepit: Nos,
1147     III|            senex. At ille requisivit, quisnam esset in monte, qui Theopemptus
1148    XXXI|           loquebatur. Si vero fratrum quispiam tanquam nihili faciens ei
1149     III|           Dæmon: Cuncti feroces sunt; quodque pejus est, ille, quem habebam
1150        | quos
1151        | quot
1152       -|         corpusque impollutum. Habendo quotidie præ oculis mortis memoriam:
1153  XXXVII|         cecidit, quam tollens comedi. Quoties ergo ejus rei redit memoria,
1154       I|            vero aliquis senum, dixit: Quousque cæditis monachum istum peregrinum?
1155      II|               percontatus sum: Quanam ratione fieri potero monachus? Aiunt
1156     VII|           locum, dixit senex mulieri: Recede in domum tuam. Et postquam
1157  XXXIII|         advenit vespera, petunt a me: Recedis-ne? Respondi: Non, sed hic
1158     XXV|      respondit: Quam quæris rem, nunc recessit a monachis. ~
1159  XXXIII|         inquit, illos propter laborem recessuros. Porro petierunt a me, quid
1160     III|               exerce te, meditarc, ac recita memoriter ex Evangelio aliisque
1161  XXXIII|        parumper ex pectore ac memoria recitavi. Post quod exiens, dixi:
1162  XXXIII|        elocutus est verbum major: Vis recitemus duodecim Psalmos? Excipio:
1163   XXXVI|            recordationis Dei: quod si recordati fuerimus malorum quæ per
1164   XXXVI|               hominibus, abolemus vim recordationis Dei: quod si recordati fuerimus
1165  XXXIII|          Circa matutinum vero tempus, recubuerunt: ego assimilavi, me mox
1166      XV|               eum. Statimque sanitate recuperata surrexit et patrem consecutus
1167      XL|             in cellam ejus. Cum autem rediisset, invenit latronem, qui camelum
1168  XXXVII|         comedi. Quoties ergo ejus rei redit memoria, plorans sedeo. ~
1169      IV|             Et hospitaliter susceptum refecit, erat enim e multo labore
1170     XXI|                                  XXI] Referebant: Duo fratres in Sceti deliquerunt,
1171       X|            non bibas. Igitur fratres, reficere cupientes, dabant ei. Senex
1172     XXX|               Abba, ascende in pagum, reficiemus te. Excepit senex: Nostis,
1173       -|               Vim sibi facientium est regnum coelorum." Recte utendo
1174  XXXVII|             comedi. Quoties ergo ejus rei redit memoria, plorans sedeo. ~
1175   XXXIX|        conversus, plagas ei inflixit, reliquitque semimortuum. Ac tollens,
1176  XXXIII|          major infit: Si non possimus remanere hic, ad alium pergemus locum.
1177     III|            his dictis abiit. At senex remansit, observans vias, donec reverteretur.
1178       -|         humilia te ipsum coram eo; et renuntia voluntati tuæ; et tunc invenies
1179       -|           carnem simulque voluptates; renuntiando item diabolo et cunctis
1180      II|                Aiunt mihi : Nisi quis renuntiaverit omnibus mundi rebus, non
1181     XXI|             Abbas Macarius magnus, ac reperit eum a culicibus perforatum;
1182   XXIII|               affeceris, nec quidquam reposuerunt tibi; et quantis eosdem
1183       -|             voluntatem tuam propriam. Reposuit seni: Quid igitur facere
1184  XXXIII|            cum animo meo colluctabar, reputans; Ecquæ est eorum operatio,
1185    XXVI|         disserere aliis de rebus, nec requisierunt responsum discere a sene,
1186     III|     diversaturus esset senex. At ille requisivit, quisnam esset in monte,
1187       -|             moerorem quem ex amatarum rerum jactura, crebro inevitabiliter
1188      XL|             ejus sermonem. Sed iterum resedit, nec exurrexit, donec deposuissent
1189       I|             eram juvenis, et in cella residebam in Aegypto, apprehenderunt
1190  XXXIII|           educatos, aio: Non potestis residere hic. Tum major infit: Si
1191  XXXIII|             ligna, tectoque imposito, residete. Putabam autem, inquit,
1192       -|             et in quo sita perfectio? Respondens senex dixit: Nisi acquisierit
1193     XXX|            hominis pistrinum in pago? Respondent: Etiam. Tum senex: Ego quoque
1194     XII|              tuum pariter siccum sit? Responditque illis senex: Lignum quod
1195     VII|           posuisti alienum depositum? Responsionem dedit homo: Absconditum
1196     VII|          ipsum: Iterum dormi usque ad resurrectionis diem. Hoc videntes fratres,
1197   XXXVI|              Dixit Abbas Macarius: Si retinuerimus memoriam malorum, quæ nobis
1198  XXXIII|             Vitimii extitit, quod ita retulerit Abbas Macarius: Sedente
1199  XXXIII|             ut mihi operationem eorum revelaret. Tunc apertum est tectum,
1200    XXIV|                Respondit illis senex: Revera Dominus noster dives est
1201      XV|              consecutus est: atqu ita reversi sunt in domum suam. ~
1202   XXIII|      convitiis et lapidibus appetiit: reversusque annuntiavit seni. Quærit
1203     III|       remansit, observans vias, donec reverteretur. Utque conspexit illum,
1204      II|              dispensatione, nec hyeme rigemus, nec æstate nos æstus lædit.
1205       -|            quiete. Vim sibi facere ad robur boni propositi pertinet:
1206  XXXIII|          lanuginem. Hi venerunt ad me rogantes, ubi esset cella Abbatis
1207   XXXIV|         haberet sermonem. Ille audita rogatione: Ploremus, inquit, et oculi
1208   XXXIV|       multitudo circa eum. Senes vero rogaverunt, ut ad fratres haberet sermonem.
1209  XXVIII|             discipulus Abbas Macarii: Rogavi patrem meum, ut aliquid
1210     XXV|                                  XXV] Rogavit eumdem multis cum lacrymis
1211       I|              alium locum. Venit ad me sæcularis vir pius, qui accipiebat
1212  XXXIII|           peramque plenam panibus, et sal: ostenditque petram duram,
1213     XXX|           prædium illius, ubi fluvius salit? Aiunt; Scimus. Ego quoque
1214     III|          aliud, omnino autem ex illis saltem unum placiturum est ei.
1215     XLI|           dilexeris loquelam hominum; salusque tibi obtinget. ~ ~
1216       -|            trahit ex illis contagione salutari quod ipsum juvet: nam si
1217  XXXIII|           pulsassem aperuerunt, meque salutarunt cum silentio. Feci orationem,
1218   XXXIX|      defatigari. Sacerdos quoque: Ego salutatione tua compunctus sum, et cognovi
1219   XXXIX|           boni vidisti in me, quod me salutaveris? Tum senex: Quoniam conspexi
1220      IV|        vespera, collocuti de animarum salute, plectebant; plecta autem
1221    XVII|        satisfacis. Non enim, ut alios salves, perdes te ipsum. ~
1222       -|           obturbat. Si autem doctrina sana et vita sancta in unum concurrant,
1223   XXIII|    collaudavit eos, vocans: Apostoli, sancti, justi. Tum adiit senem
1224       -|       videntibus prodest: doctus sine sanctitate, etiam solum cogitans, obturbat.
1225    XXXI|                cum timore, tanquam ad sanctum et magnum senem, nihil ei
1226      XV|              assequere eum. Statimque sanitate recuperata surrexit et patrem
1227      XL|             onerabat camelum. Ut ergo sarcinam immiserunt, coepit fur verberare
1228      XL|              ingressus invenit parvum sarculum, emissumque imposuit camelo,
1229     XII|             senex: Lignum quod versat sarmenta quæ comburuntur, omnino
1230     III|           circumspiciens senex, vidit Satanam venientem in figura hominis,
1231    XVII|              commoveris, affectui tuo satisfacis. Non enim, ut alios salves,
1232  XXXIII|               meam; Cur pello eos, et scandalum patientur? Efficiet labor,
1233    XXVI|             habitoque ad eum sermone, Scetin reversus est. Obviam ei
1234        | scilicet
1235     XXX|             ubi fluvius salit? Aiunt; Scimus. Ego quoque scio, inquit
1236     XIV|      oravitque ad hunc modum Deus: tu scis, nihil mihi virium superesse.
1237     XIX|           debet: Domine, adjuva. Ipse scit, quæ expediant, et facit
1238     XXX|               senex: Ego quoque novi. Scitis et prædium illius, ubi fluvius
1239       V|             ædificatam juxta paludem, scitote, quod prope sit Sceteos
1240     III|       memoriter ex Evangelio aliisque Scripturis; cumque te subierit cogitatio,
1241     XXI|             Tu segregasti fratres, et secessuri sunt in vicum. Ego vero
1242       -|           sensibiles, cognatos quoque secundum carnem simulque voluptates;
1243  XXXIII|    construemus. Dedit autem eis senex securim, peramque plenam panibus,
1244     XVI|          cellam suam, et clauso ostio sedebat. ~
1245  XXXIII|             retulerit Abbas Macarius: Sedente me aliquando in Sceti, descenderunt
1246      IV|            fasciculo, intexit. Igitur sedentes a vespera, collocuti de
1247      II|           vidi. Mihi namque aliquando sedenti in cella apud Scetim molestæ
1248  XXXVII|            rei redit memoria, plorans sedeo. ~
1249   XXVII|           fugere homines. Senex vero: Sedere in cella tua, et deflere
1250  XXXIII|            quorum alii accedebant, ut sederent in ore ejus, alii in oculis.
1251  XXXIII|          silentio. Feci orationem, et sedi. Major innuit minori, ut
1252     XXI|           perforatum; dicitque ei: Tu segregasti fratres, et secessuri sunt
1253     XXI|           affirmavit fratres non esse segregatos, sed Macarium; etenim diligebat
1254     XXI|               sunt in vicum. Ego vero segregavi te; tuque, veluti pulchra
1255     XXI|               Sceti deliquerunt, quos segregavit seu excommunicavit Abbas
1256        | semel
1257   XXXIX|              ei inflixit, reliquitque semimortuum. Ac tollens, quod portabat
1258     XVI|             Fugite, fratres. Ait illi seniorum quidam; Quonam fugere poterimus
1259  XXXVII|     discipulus Abbatis Macarii, verba senis: Quando eram puer, cum aliis
1260       -|        exterius autem materiam et res sensibiles, cognatos quoque secundum
1261       -|                impedietur mens ejus a sensibus et votis Deo dignis, per
1262       -|       æstimans, sed potius modico sui sensu deprimens infra omnem creaturam;
1263       -|               Dixit senex: Oratio, et sensus sobrii attentique, simulque
1264   XXVII|         Abbatem Macarium: Profer mihi sententiam. Et dixit ei senex: Homines
1265       -|             astando Deo, præsentemquæ sentiendo ac venerando illum. Nisi
1266 XXXVIII|          tormentis versantur, exiguum sentiunt solatium. Ait senex: Quodnam
1267       I|         mortem. Accedens vero aliquis senum, dixit: Quousque cæditis
1268     VII|                Veni, ostende mihi ubi sepelieris eum. Itaque ductis secum
1269       -|           Dixit Senex: Qui ingreditur seplasiam, et in foro unguentario
1270     VII|               cum Macario, ascendimus septem nomina seu homines, ut cum
1271   XXIII|               ero. Ait senex: Vade ad sepulcrum, et maledictis mortuos impete.
1272       I|               autem mihi ministrabat, sequebatur post me, pudore suffusus;
1273       -|       operentur. Cor mundum coram Deo servando, corpusque impollutum. Habendo
1274     VII|           ejus alicujus depositum dum servat, mortuus est subito, nec
1275      IX|             respondit: Duodecim annos servivi Domino meo, ut mihi hanc
1276     VII|               et liberos ejus sibi in servos vindicare. Excepit senex
1277  XXXIII|              minor quinque Psalmos, a sex versibus, et unum alleluia,
1278     XII|          jejunes, corpus tuum pariter siccum sit? Responditque illis
1279       I|              ollas cum ansis vasorum, sicque circumduxerunt me in vico
1280      II|              infirmus sum, nec possum sicuti vos. Exceperunt etiam illi:
1281       I|              aliturus sit eam. Itaque significabam ministro illi meo, et spopondit
1282     VII|        deposito emigravit e vita, nec significavit moriens, ubi posuerit. Tunc
1283     XII|            omnino ab igne consumitur. Simili modo si mentem suam homo
1284  XXXIII|            mox expergefactum; ipsique similiter. Hoc autem dumtaxat mihi
1285      IX|              cum fratribus cunctis in simplicitate conversantem dixerunt nonnulli?
1286        | Simul
1287     III|            Abba, me etiam. Senex vero simulabat ab aliis etiam cogitationibus
1288     XXI|         jejuna tres hebdomadas, semel singulis hebdomadis comedens. Hæc
1289        | sint
1290    XXII|               ac silentio vivere, nec sinunt me fratres. Ait illi Abbas
1291     VII|                  VII] Referebat Abbas Sisoˆ´s: Quaudo eram in Sceti cum
1292       -|               quænam esset, et in quo sita perfectio? Respondens senex
1293       -|              senex: Oratio, et sensus sobrii attentique, simulque vexatio
1294       -|             benignus, fratrum amator, sobrius, pudicus, continens. Scriptum
1295    XXXV|           habetis, habemus etiam nos: sola humilitate a nobis differtis
1296      II|         Mundus obtinet-ne abundantiam solitam? Respondi: Etiam. Vicissim
1297     III|             in paneremo, seu omnimoda solitudine habitaret: solus autem illic
1298     III|        omnimoda solitudine habitaret: solus autem illic anachoreticam
1299  XXXIII|              post paucos dies, mortis somnum obdormivit major frater,
1300      XX|         operatur, incidat in vitiorum sordes ac dæmonum errorem. ~
1301       -|    philosophiæ totius veram et plenam speciem absolvunt. ~Dixit senex:
1302 XXXVIII|              pro nobis, unus ex parte spectat faciem alterius. Hoc est
1303       V|            vastatione Sceteos: Quando spectaveritis cellam ædificatam juxta
1304     III|            cogitatio, nunquam deorsum spectes, sed sursum semper; statimque
1305      IV|              fenestram descendebat in speluncam. Et mane ingrediens beatus
1306     VII|            ecce vidua quædam pone nos spicas colligebat, nec cessabat
1307       -|          memoriam: abnegando intus in Spiritu iram et malitiam, exterius
1308 XXXVIII|              tu vero es Macarius, qui Spiritum Dei fers: quacumque hora
1309  XXXIII|               Efficiet labor, ut ipsi sponte fugiant. Itaque dico eis:
1310       I|    significabam ministro illi meo, et spopondit pro me. Postea profectus
1311  XXXIII|            oporteret; dixique: Facite sportas, quas tradetis custodibus,
1312      II|               in eremum. Illic inveni stagnum cum insula in medio ejus,
1313 XXXVIII|               nos, a pedibus ad caput stantibus nobis in medio ignis: nec
1314       -|         operatione; tunc eris vere in statu advenæ et peregrini. ~Dixit
1315  XXXIII|             tres paximates posuisset, stetit tacens. Ego vero dixi: Surgite,
1316  XXXIII|           dormio. Unde posuerunt mihi stoream et parte, et sibi ad alium
1317  XXXIII|       loquebatur. Ad horam vero nonam strepitum edidit. Venit junior, fecit
1318   XXXIX|          cernentes sacerdotem cum eo, stupefacti sunt; et fecerunt illum
1319       I|              virgo vi prolapsa sit in stuprum. Ea cum uterum gereret,
1320        | suæ
1321        | suas
1322     III|        aliisque Scripturis; cumque te subierit cogitatio, nunquam deorsum
1323     VII|               dum servat, mortuus est subito, nec enuntiavit, ubi posuerit
1324 XXXVIII|              cranium: Major poena est subter nos. Tum senex: Et quinam
1325 XXXVIII|              Deum, et negaverunt eum, subtus nos sunt. Tunc senex calvariam
1326       -|              affligi, tu quis es, qui succensere aut ægre ferre audeas? Nonne
1327  XXXIII|             tuleruntque zonas suas et succinctoria, simulque collocaverunt
1328       -|               quemquam nisi se solum; sufferendo contumeliam, ejiciendo ex
1329    XIII|               Vicisti nos. Tum pudore suffusi aufugerunt. ~
1330       I|            sequebatur post me, pudore suffusus; multis quippe contumeliis
1331     III|        Proficiscor ad fratres, ut eis suggeram. Tum senex: Et quare tibi
1332        | sui
1333 XXXVIII|            sunt. Tunc senex calvariam sumens, humo mandavit. ~
1334     III|            Eaque re comperta fratres, sumentes ramos palmarum, ei obviam
1335    VIII|              sit, quidnam cibi vellet sumere: nihil quippe erat in cella
1336  XXXIII|               Inde consurgentes cibum sumpsimus. Attulit baucale, ac bibimus.
1337  XXXIII|           Respondi, plectam facerent: sumptisque e palude foliis palmarum,
1338     XIV|               scis, nihil mihi virium superesse. Et illico juxta fluvium
1339      XL|         invenit latronem, qui camelum suppellectile sua onerabat. Ipse igitur
1340      XL|            donec deposuissent cunctam suppellectilem. Tunc enim abiit. ~
1341       I|            cum honore, ut veniam a te supplex postulet. His ego auditis,
1342 XXXVIII|         Addidit: Est-ne aliud gravius supplicium? Retulit cranium: Major
1343      XL|           camelum, ut surgeret; neque surgebat. Videns porro Abbas Macarius,
1344      XL|             fur verberare camelum, ut surgeret; neque surgebat. Videns
1345  XXXIII|         stetit tacens. Ego vero dixi: Surgite, comedamus. Inde consurgentes
1346       I|           molestiam parerent homines, surrexi, atque huc in Scetim fugi.
1347     III|               ejus. Theopemptus autem suscepit eum lætus. Utque coepit
1348      IV|             tui fama. Et hospitaliter susceptum refecit, erat enim e multo
1349     III|            fuerunt immites, nec ullus sustinuit me. Ad eum senex: Nullus
1350       -|        peregrinum? Dic, inquit, tibi; Tace, et non habeo hic negotium.
1351  XXXIII|               autem inclinaverunt se, tacentes. Comperi ergo, quod major
1352  XXXIII|        duntaxat pergunt ad Ecclesiam, taciti, ut accipiant oblationem.
1353        | tale
1354      IX|           dixerunt nonnulli? Quare te talem præbes? Ille respondit:
1355        | talis
1356  XXXIII|           palude portate vobis ligna, tectoque imposito, residete. Putabam
1357  XXXIII|           revelaret. Tunc apertum est tectum, ortaque est lux, velut
1358   XXXII|               quemadmodum Deus mundum tegit; ita Abbas Macarius delicta
1359       -|          magnam, quam non solum corde teneat, sed et corpore præferat;
1360    XIII|              Surge, inquiens, vade in tenebras si potes. Quo audito dæmones
1361       -|        auditione vana et noxia. Manus tenendo ne quidquam nisi justum
1362       I|              mihi. Contigit autem per tentationem, ut quædam virgo vi prolapsa
1363     XIX|          miserere. Si autem ingruerit tentationis impugnatio, dici debet:
1364    XIII|             Abbas Macarius a Sceti in Terenuthim; et ingressus est fanum,
1365 XXXVIII|         tormentum? Quantum, inquit, a terra distat coelum, tantum est
1366    XIII|           ducti sunt: ac volentes eum terrere, velut foeminam de nomine
1367   XXXII|              sicut scriptum est, Deus terrestris. Quia quemadmodum Deus mundum
1368    XIII|               possum venire. At senex territus non est, sed audacter verberabat
1369  XXXIII|           obdormivit major frater, ac tertia dein die minor. Cumque e
1370       I|               Ecce Anachoreta, cui tu testimonium perhibebas, quid fecit?
1371       -|               familiaritatem cum viro timente Deum, et humilia te ipsum
1372      II|      trementem, ita locuti sunt: Noli timere, etiam nos homines sumus.
1373     XII|              Dei mundaverit, ipse Dei timor corpus ejus consumit. ~
1374       -|          potes vivere? patienter ergo tolera: et ora ipsum, ut tibi quæ
1375       V|           autem pueros conspexeritis, tollite melotes vestras, atque discedite. ~
1376 XXXVIII|         misericordia erga eos, qui in tormentis versantur, exiguum sentiunt
1377 XXXVIII|              est solatium, et quodnam tormentum? Quantum, inquit, a terra
1378       X|               admittebat, ut se ipsum torqueret. At discipulus ejus, cui
1379        | totius
1380        | totus
1381  XXXIII|         dixique: Facite sportas, quas tradetis custodibus, ipsi vero afferent
1382       -|             conversatur cum patribus, trahit ex illis contagione salutari
1383     III|           Atque abiit. Ut vero rursus transiit, sciscitatus illum senex,
1384     III|               per locum, in quo erat, transiret: apparebat autem quasi tunicam
1385      II|             vero postquam me viderunt trementem, ita locuti sunt: Noli timere,
1386  XXXIII|              sunt: nec venerunt ad me tribus annis. Ego vero assidue
1387       -|         corporis, ne turberis dans te tristitiæ inerti. Si enim velit te
1388        | tuas
1389        | tuis
1390  XXXIII|               alium angulum ex parte; tuleruntque zonas suas et succinctoria,
1391      XV|               habebat paralyticum, et tulit eum ad cellam Abbatis Macarii;
1392     III|      transiret: apparebat autem quasi tunicam gestans lineam perforatam,
1393     XXI|                Ego vero segregavi te; tuque, veluti pulchra virgo in
1394       -|       infirmitas occupet corporis, ne turberis dans te tristitiæ inerti.
1395        | tuum
1396        | tuus
1397     III|             mihi fuerunt immites, nec ullus sustinuit me. Ad eum senex:
1398     XVI|               Quonam fugere poterimus ultra solitudinem hanc? Ipse vero
1399       -|      ingreditur seplasiam, et in foro unguentario deambulat, etsi nihil emat
1400   XXXIV|             orantes eum, et aiunt: Ne universa multitudo ad te veniendo
1401       X|          propter fratres bibe; et pro uno vini poculo, per unum diem
1402        | unquam
1403  XXXIII|               unum alleluia, atque ad unumquemque versum, exibat ignis lampas
1404     III|            obviam prodierunt. Cæterum unusquisque eorum præparabat se, putans,
1405      IV|           ejus, aperuit. Atque cum eo urbane agens, dixit: A multo tempore
1406     XXI|         excommunicavit Abbas Macarius Urbicus, et venerunt nonnulli, nuntiaruntque
1407      II|        algetis? Quando æstus est, non uritur corpus vestrum? Responsum
1408   XVIII|         jumentum, et prædantem quæ ad usum suum possidebat: ipse vero
1409      II|           dederunt, Deus erga nos hac usus est dispensatione, nec hyeme
1410       -|               regnum coelorum." Recte utendo oculis, ad videndum ea tantum
1411       I|       prolapsa sit in stuprum. Ea cum uterum gereret, interrogabatur,
1412      IX|           omnes mihi consilium datis, uti eam deponam? ~
1413    XXVI|              ut interrogent de re eis utili, necessitatem sibi imponunt
1414        | utpote
1415       I|           Macari, ecce tibi invenisti uxorem; oportet, ut paulo amplius
1416       I|          dicens: Vende et affer cibum uxori meæ. Tum apud me: Macari,
1417       V|                                       V] Abbas Macarius prædixit
1418       X|        Macario, quod si cum fratribus vacans versaretur, ita secum constituebat;
1419     III|            Dicit ei magnus senex: Quo vadis? Respondit: Proficiscor
1420 XXXVIII|                Et flens senex, dixit: Væ diei in qua natus est homo!
1421      XI|                quod adversus te nihil valeo. En enim, quidquid agis,
1422      XI|          Utque voluit eum ferire, non valuit. Itaque ait ei: Multa a
1423       -|             auribus ab omni auditione vana et noxia. Manus tenendo
1424       -|               tibi contingit eo, quod vanis cum otioso confabulationibus
1425   XXXIX|               fessum, ac nescis te in vanum defatigari. Sacerdos quoque:
1426      XL|          igitur intrans in cellam, de vasis accipiebat, et una cum eo
1427       I|              infectas ollas cum ansis vasorum, sicque circumduxerunt me
1428       V|        Macarius prædixit fratribus de vastatione Sceteos: Quando spectaveritis
1429       -|              et votis Deo dignis, per vehementiam desiderii possessis incubantis;
1430    VIII|         sciscitatus sit, quidnam cibi vellet sumere: nihil quippe erat
1431     XXI|             vero segregavi te; tuque, veluti pulchra virgo in interius
1432       I|             habui, sportulas, dicens: Vende et affer cibum uxori meæ.
1433    XXXI|               et nitrum furabaris, ac vendebas, nonne verberabant te custodes?
1434       -|             præsentemquæ sentiendo ac venerando illum. Nisi quis, inquam,
1435     VII|               Excepit senex Dic ei ut veniat ad nos, ubi ob æstum conquiescimus.
1436      II|               medio ejus, et ad illud veniebant bestiæ eremi, ut biberent.
1437   XXXIV|              universa multitudo ad te veniendo fatigetur, precamur, ut
1438     III|   circumspiciens senex, vidit Satanam venientem in figura hominis, ut per
1439  XXXIII|               dæmones instar muscarum venientes super minorem, quorum alii
1440    XIII|            habeo super me, nec possum venire. At senex territus non est,
1441     VII|           æstum conquiescimus. Cumque venisset mulier, ait illi senex:
1442      II|                Unde estis, et quomodo venistis in solitudinem hanc? Responderunt:
1443      II|              Quomodo se habet mundus? Venit-ne aqua in tempore suo? Mundus
1444  XXXIII|     cogitatione? Qui procul habitant, veniunt ad me: et isti cum propinqui
1445       -|        concurrant, philosophiæ totius veram et plenam speciem absolvunt. ~
1446  XXXVII|           discipulus Abbatis Macarii, verba senis: Quando eram puer,
1447       -|              videt; et horum exempla, verbaque instar illi muri sunt ad
1448    XXXI|         furabaris, ac vendebas, nonne verberabant te custodes? Si ista quis
1449    XIII|        territus non est, sed audacter verberabat corpus: Surge, inquiens,
1450       I|               me in vico per compita, verberantes ac dicentes: Iste monachus
1451      XL|       sarcinam immiserunt, coepit fur verberare camelum, ut surgeret; neque
1452    XXIV|           Dicunt ei fratres: Quid hoc verbi est, pater, quod affectus
1453       -|              et operatione; tunc eris vere in statu advenæ et peregrini. ~
1454 XXXVIII|            erga eos, qui in tormentis versantur, exiguum sentiunt solatium.
1455       X|               si cum fratribus vacans versaretur, ita secum constituebat;
1456     XII|              illis senex: Lignum quod versat sarmenta quæ comburuntur,
1457  XXXIII|          minor quinque Psalmos, a sex versibus, et unum alleluia, atque
1458  XXXIII|        alleluia, atque ad unumquemque versum, exibat ignis lampas ex
1459     III|             me conspicit, instar auræ vertitur. Tum senex: Quomodo vocatur
1460     III|            Tum senex: Jejuna usque ad vesperam, exerce te, meditarc, ac
1461      IV|           enim e multo labore fessus. Vespere autem facto, Abbas Antonius
1462       V|        conspexeritis, tollite melotes vestras, atque discedite. ~
1463     XXX|          senex. Quando igitur placet, vestri opus non habeo, sed mihi
1464        | vestrum
1465    XIII|             dormiret. Erant autem ibi vetera ethnicorum cadavera; e quibus
1466      VI|               sua puer, qui a dæmonio vexabatur, et dicebat matri: Surge
1467       -|           sobrii attentique, simulque vexatio corporis, cum abundantiori
1468      XI|                et ecce occurrit ei in via diabolus falcem gerens.
1469     III|             senex remansit, observans vias, donec reverteretur. Utque
1470    XXXV|                     XXXV] Alia iterum vice dæmon insurrexit adversus
1471   XXXII|       Macarius delicta obtegebat; quæ vicerat, quasi non vidisset; quæ
1472      II|             solitam? Respondi: Etiam. Vicissim ego percontatus sum: Quanam
1473    XIII|               clamaverunt voce magna: Vicisti nos. Tum pudore suffusi
1474       I|           adversus eum, et ecce totus vicus huc accedere vult cum honore,
1475    XXVI|             locuti neque interrogati, videaturque esse otiosa loquela. ~
1476  XXXIII|            ego cernebam eos; ipsi non videbant me. Ad hæc vidi dæmones
1477       -|               Recte utendo oculis, ad videndum ea tantum quæ juvant animan,
1478     VII|              resurrectionis diem. Hoc videntes fratres, præ timore ceciderunt
1479       -|           sanctus indoctus vel tacens videntibus prodest: doctus sine sanctitate,
1480    XXII|              Ait illi Abbas Macarius: Video te indolis mollioris esse,
1481    XXVI|       pronuntiabat patrum quidam: Cum viderint patres, e fratrum memoria
1482       V|             Sceteos desolatio: quando videritis arbores, ad fores est; cum
1483      II|       spiritus. Ipsi vero postquam me viderunt trementem, ita locuti sunt:
1484  XXXIII|               cum his verbis: Venite, videte martyrium minorum peregrinorum. ~
1485      II|             in monachum evasisse, sed vidisse monachos. Ignoscite mihi,
1486   XXXII|                quæ vicerat, quasi non vidisset; quæ audierat, quasi non
1487     VII|             cum eo meteremus: et ecce vidua quædam pone nos spicas colligebat,
1488     VII|              Profectus ergo nuntiavit viduæ, ubi jaceret depositum.
1489     VII|               quippe sum: sed propter viduam et pupillos Deus rem fecit,
1490      XI|             Tu cibo abstines, et ego: vigilas; ego penitus non dormio.
1491     VII|                                       VII] Referebat Abbas Sisoˆ´s:
1492    VIII|                                       VIII] Narravit Abbas Petrus de
1493      XI|         dormio. Unum solum est in quo vincis me. Interrogavit Abbas Macarius:
1494     VII|           liberos ejus sibi in servos vindicare. Excepit senex Dic ei ut
1495       X|              fratres bibe; et pro uno vini poculo, per unum diem aquam
1496       X|            ita secum constituebat; si vinum affuerit propter fratres
1497       I|             monachus vitiavit nostram virginem; capite eum, capite. Et
1498     XIV|             Deus: tu scis, nihil mihi virium superesse. Et illico juxta
1499       -|                ini familiaritatem cum viro timente Deum, et humilia
1500      IV|               copiam, et infit: Multa virtus e manibus istis egreditur. ~
1501    VIII|       dixisset, pastillum, non piguit virum fortem Alexandriam proficisci,
1502       I|               dicentes: Iste monachus vitiavit nostram virginem; capite
1503  XXXIII|              XXXIII] Narratio Abbatis Vitimii extitit, quod ita retulerit
1504      XX|          pietate operatur, incidat in vitiorum sordes ac dæmonum errorem. ~
1505    XIII|              velut foeminam de nomine vocabant, dicentes: Illa, veni nobiscum
1506   XXXIX|               Ad quem clamans frater, vocabat; Heu, heu, inquiens, quo