III

Spectabat mare caeruleum de vertice collis

mente Cilix tota. Prope falx et marra iacebant.

Stabat: et incanos pellebat flamine crines

ventus et implebat gelida salsugine barbam.

125

Tempus erat dare vela rati: veniebat hirundo.

Hic luteas ad tecta domos fingebat hirundo,

illinc e placido prodibat navita portu:

atque hic garrulitas subgrundas rauca lacessit,

hinc evanescit tranquilla per alta celeusma.

130

Detinet ille oculis abeuntes litore naves.

    Mox ingens ad se Cilicis vocat ora triremis

remorum pellens acquo certamine pontum.

Obtutu rostrum sensim gliscentis in undis

excipit ille, diu defixus, nec videt amens

135

Vergilium iuxta summo consistere colle.

    Vergilio paulo ante, domi non esse videnti,

vicinus, segetes dum sarrit, dixerat: "Illic

(sarculus ostendit montem) lupus, ut solet, errat".

At nil respondens monti subrepere vates.

140

Attulerat nuper signatas urbe tabellas

cursor. Dicebant: Maecenas Vergilio. Scis

me desiderio tum Caesaris oblanguere,

tum, fugitive, tui. Iamiam venit ille; venito

et tu, si me amas. Belle recitabis utrique,

145

qua tu voce vales atque ore, Georgica. Melli

hoc erit. Aenean mox cantu ad litora duces

nostra. Vale. Simul haec sublegit: "Iam mihi", fatur

"horte, vale: flores mihi iam caulesque valete.

Rorabunt alii putres aspergine porcas,

150

et facient nitidas ex rubro vere corollas!"

    Interea egressum ducebat semita vatem

ipsa domum Cilicis. Simul haec iaciebat in auras:

"Vela traham puppimque ad litus fune ligabo:

scilicet in portu lateam. Portune? Quid aeger

155

dixi? Nunc adeo vastum maris aequor arandum!

Aeneae cursum Latias tendentis ad oras

quis dicat, nisi qui patientem dixit Ulixen?

dein et bella canam? mox tentem pastor Achillem?

Non ego. Deductum filo dic, Tityre, cantum".

160

    Venerat ad casulam. Monitus conscendere montem

incipit: erepit: iam sensim prospicit infra

caeruleum late labi mare. Lintea longe

omnia collucent, series velut alba larorum.

"Litus ama" vates ait. Ecce in vertice montis

165

attonitum Cilicem videt, atque accedit et infit:

"Ipse ego vela, Cilix, iubeor nunc pandere". "Felix!"

horti respondet cultor. Miratur et addit

Vergilius: "Quid? Tu linquas hunc iussus agellum?"

Ille autem subito: "Veteri me redde paroni!

170

Quam lauto mihi terra urbesque agrique recedent!

Tu laudas flores: florent mihi sidera caeli,

aureoli quorum calyces de nocte dehiscunt.

Tuque et aves et apes: resonant mihi dulce rudentes.

O felix iuvenis, velo ventoque fereris!

175

Inficiere oculos caelique marisque colore!

Nil vita est nisi quam salvam tibi reddidit Auster!

I: quodsi obruerint medio maris aequore venti,

cernere si detur tantum, nec tangere, terram..."

Demisit lacrimas, nihil insuper addere passus,

180

amplexuque senex tenuit pirata poetam.

    Qui "TENTANDA VIA EST" rediens aiebat, et ultro

praeteriit pingues hortos aliisque reliquit.