Elegiae sive Amores: text

1
Vib. Seq. 77 (p. 14 Gelsomino) Hypanis Scythiae, qui, ut ait Gallus,

          uno tellures dividit amne duas.

Asiam enim ab Europa separat.

2
Pap. Qasr. Ibrim inv. 78-3-11/1 (LI / 2)

                    tristia nequit[ia     . . .]a, Lycori, tua.

          Fata mihi, Caesar, tum erunt mea dulcia, quom tu
                    maxima Romanae pars eris historiae,
          postque tuum reditum multorum templa deorum
                    fixa legam spolieis deivitiora tueis.                           5

                    ]. . . . . tandem fecerunt c[ar]mina Musae
                    quae possem domina deicere digna mea.
                              ]. atur idem tibi, non ego, Visce,
                                 ]. . . . . . . . l . Kato, iudice te vereor.2
         3 erit pap.

3*
Verg. Buc. 10.42-63 (ed. Greenough, 1900):

	Hic gelidi fontes, hic mollia prata, Lycori;
	hic nemus; hic ipso tecum consumerer aevo.
	Nunc insanus amor duri me Martis in armis
	tela inter media atque adversos detinet hostis.	45
	Tu procul a patria (nec sit mihi credere tantum)
	Alpinas, a, dura, nives et frigora Rheni
	me sine sola vides. A, te ne frigora laedant!
	a, tibi ne teneras glacies secet aspera plantas!
	Ibo et Chalcidico quae sunt mihi condita versu	50
	carmina pastoris Siculi modulabor avena.
	Certum est in silvis inter spelaea ferarum
	malle pati tenerisque meos incidere Amores
	arboribus: crescent illae, crescetis, Amores.
	Interea mixtis lustrabo Maenala Nymphis,	55
	aut acris venabor apros; non me ulla vetabunt
	frigora Parthenios canibus circumdare saltus.
	Iam mihi per rupes videor lucosque sonantis
	ire; libet Partho torquere Cydonia cornu
	spicula; tamquam haec sit nostri medicina furoris,	60
	aut deus ille malis hominum mitescere discat!
	Iam neque Hamadryades rursus nec carmina nobis
	ipsa placent; ipsae rursus concedite, silvae.