Capitolo, §
1 1, 1,p. 29| non datur enim culpa ubi lex nona dest, ex illo Apost.
2 1, 1,p. 29| Rom. 4, 15: Ubi non est lex, nec prævaricatio. Quem
3 1, 1,p. 29| quod nulla lege prohibetur. Lex autem, ut obiget, debet
4 1, 1,p. 29| debet esse certa: Erit autem lex manifesta, ait s. Isidorus
5 1, 1,p. 30| tol., in qua sic habetur: Lex, si aliud voliusset, expressisset.
6 1, 1,p. 31| dubium. Quotiescumque igitur lex est dubia, nulla servitute
7 1, 1,p. 32| Na,m quotiescumque adest lex aliqui vetans, omnino rejicienda
8 1, 1,p. 32| Exemplo res clarior fiet. Lex est quod in diebus censeret
9 1, 1,p. 32| cum dubitatur an adsit lex pingere vetans vel non.
10 1, 1,p. 32| adstruunt quod in eo casu adsit lex pingere vetans. Et tunc
11 1, 1,p. 33| probabiliores sequi? Hæc lex quidem, prout universalis,
12 1, 1,p. 33| et certa. At quomodo ista lex certa dici potest, cum communis
13 1, 1,p. 33| dubitatur, opinio quod adsit hæc lex sequendii probabiliora quamvis
14 1, 1,p. 33| probabilior, nunquam tamen lex dici poterit, sed appellanda
15 1, 1,p. 33| quæ vim nullimode habet ut lex obligandi.~
16 1, 1,p. 34| insuper probabile est quod lex non adsit, tunc homo, cui
17 1, 1,p. 34| Tertio respondetur quod licet lex divina,q uatenus ab æterno
18 1, 1,p. 34| libertatem posterior; nam lex nonnisi homini jam in sua
19 1, 1,p. 34| obstringi, nisi postquam lex significata illì fuerit,
20 1, 1,p. 37| triennium. Unde sic arguo: lex non accedendi ad non suam
21 1, 1,p. 37| accedendi ad non suam est lex divina et naturalis ac pracedens
22 1, 1,p. 38| Omnino ideo dicendum est quod lex naturalis ad suam non accedenti
23 1, 1,p. 38| constet quod in tali casu lex manifeste existat. Alias
24 1, 1,p. 38| universe statuta, quod divina lex, prout æterna omnemque libertatem
25 1, 1,p. 41| Objiciunt 4° lex quidem debet esse certa
26 1, 1,p. 41| declaratio legis se habet ut nova lex; et ideo, sicut lex ad obliganum
27 1, 1,p. 41| nova lex; et ideo, sicut lex ad obliganum debet esse
28 1, 1,p. 41| quia, cum dubium vrtitur an lex casum aliquem ./. comprehendat
29 1, 1,p. 42| ve ne, dubia evadit ipsa lex an respectu ad casum illum
30 1, 1,p. 42| declarati quod tunc locum habeat lex debet pariter, prout lex,
31 1, 1,p. 42| lex debet pariter, prout lex, esse certa et infalliblis,
32 1, 1,p. 42| sæpe aliis erit; et ideo lex esset particularis pro iis
33 1, 1,p. 42| quod exsistere possit hæc lex particularis, obligans eos
34 1, 1,p. 42| declarationem hanc quod adsit lex sequendi quæ probabiliora
35 1, 1,p. 42| opinione vim habeat, ut lex, obligandi,cum rationes,
36 1, 1,p. 43| contrarium, scilicet quod lex probabiliora sequendi minime
37 1, 1,p. 43| quod, ut dicunt, divina lex in dubio semper possidet
38 1, 1,p. 44| necessario concedendum quod lex in dubio non possideat,
39 1, 1,p. 44| quia licet forte exsisteret lex sequendi probabiliora, non
40 1, 1,p. 44| autem est sententia quo lex, ut bliget, debet esse sufficienter
41 1, 1,p. 44| quodlib. 90, a. 4: Ad hoc ut lex virtutem obligandi obtineat,
42 1, 1,p. 45| illa dufficiens dicitur qua lex fit subditis certa, dum
43 1, 1,p. 45| servare tenentur. Verumtamen lex, ut obliget, sive humana
44 1, 1,p. 53| quia, etiam dato quod adsit lex sequendi probabiliora, hæc
45 1, 1,p. 55| cum s. Thoma. Item quod lex dubia non obliget; quia,
46 1, 1,p. 55| non obliget; quia, etsi lex divina antecedat libertatem
47 1, 1,p. 55| Item quod, etiamsi adesset lex sequendi probabilior, hæc
48 1, 1,p. 55| exsistere. Demum, quia hæc lex esset intolerabilis et humanis
|