Capitolo,  §, Capoverso

 1   1,    0, 7, p.   91  |            auctoritatum multitudinem adversarii respondent quod in hoc prælaudati
 2   1,    0, 10, p.   95 |            peccati mortalis. Clamant adversarii ex benigna sententia ruina
 3   2,    0, 13, p.  100 |              dicunt id quod opponunt adversarii, nempe quod, esto usus opinionis
 4   2,    0, 15, p.  103 |              tamen perperam inferunt adversarii illicitum esse et imprudens
 5   2,    1, 19, p.  112 |            quem plurimi faciunt ipsi adversarii: Ut verum fatear, cum pro
 6   2,    1, 20, p.  112 |                20.Hinc quando dicunt adversarii non esse licitum sequi opinionem
 7   2,    1, 24, p.  118 |   probabiliter conformi æternæ legi? Adversarii duo hìc confundunt; confundunt
 8   2,    1, 24, p.  118 | æquivocationes, a quibus circumducti adversarii undique clamant a probabilistis
 9   2,    4, 46, p.  149 |               ad  ./. quod recurrunt adversarii ut cohonestent obedientiam
10   2,    5, 51, p.  156 |                       51. Sed dicunt adversarii: nos securius salutem nostram
11   2,    6, 52, p.  159 |            hanc perditionis viam (ut adversarii clamitant) a talibus cæcis
12   2,    6, 55, p.  164 |          probabilissima. Cæterum, ut adversarii desinant hoc nomen judicii
13   3,    1, 56, p.  165 |                56. Si igitur, dicunt adversarii, non excusantur a peccato
14   3,    1, 66, p.  177 |        incredibile est quod vel ipsi adversarii velint asserere aut cogitare.~
15   3,    3, 74, p.  188 |                        74. Clamitant adversarii dicendo: quomodo fieri potest
16   3,    4, 76, p.  190 |                  76. Sæpius repetunt adversarii cantilenam hanc, quod sententia
17   3,    5, 81, p.  194 |         falsum esse putat. Objiciunt adversarii præsertim auctoritatem d.
18   3,    5, 82, p.  194 |             c. 3, qua valde nituntur adversarii, præsertim Jueninus et Purchotius.
19   3,    6, 85, p.  198 |                         85.Objiciunt adversarii, nostram sententiam reprobari
20   3,    7, 88, p.  205 |                           88. Dicunt adversarii nostram sententiam fuisse
21   3,    7, 93, p.  211 |    doctissimum Dominicum Sotum, quem adversarii pro se citant, sed an merito,
22   3,    8, 101, p.  219|    damnationis. Ita passim exclamant adversarii, plura in unum cum magno
23   3,    8, 103, p.  222|           proscriptis, quibus dicunt adversarii usum probabilium fuisse
24   3,    8, 104, p.  226|            absolutionem denegare (ut adversarii dicunt) quando ille velit
25   3,    8, 107, p.  232|             prudenter agimus. Dicunt adversarii: quænam est hæc opinio tenuiter
26   4,    0, 112, p.  239|             112. Fatentur autem ipsi adversarii deferendum esse aliquando
27   4,    0, 119, p.  249|        sententiæ præseferant: quæ si adversarii bene intelligerent aut intelligere
28   4,    0, 121, p.  257|         tamquam leges servari nostri adversarii nimis injuste exigunt, quamplurima