1-500 | 501-533
Rozdzial, Paragraf
1 Intro,1 | rok Wielkiego Jubileuszu, w którym świętowaliśmy uroczyście
2 Intro,1 | etap drogi, rozbrzmiewa w naszych sercach echo słów,
3 Intro,1 | 13, 8).~Kościół przeżywał w tym roku wielką radość,
4 Intro,1 | swego Oblubieńca i Pana. W szczególny sposób stał się
5 Intro,1 | jego członków, Lud Boży w Rzymie, podobnie jak w Jerozolimie
6 Intro,1 | Boży w Rzymie, podobnie jak w Jerozolimie i we wszystkich
7 Intro,1 | zmierzyć działania łaski, która w ciągu całego roku poruszała
8 Intro,1 | litościwa miłość Ojca, która w Chrystusie została nam jeszcze
9 Intro,2 | Kościół zostanie wezwany - w trzydzieści pięć lat od
10 Intro,2 | wielkie dzieła», jakich Bóg w nas dokonał. «Misericordias
11 Intro,2 | ponownego przemyślenia i w pewnym sensie odczytania,
12 Intro,2 | powiedział do Kościołów w ciągu tego roku tak bogatego
13 Intro,2 | ciągu tego roku tak bogatego w przeżycia (por. Ap 2,7.
14 Intro,3 | nas czeka. Wielokrotnie w minionych miesiącach kierowaliśmy
15 Intro,3 | wszystkie Kościoły lokalne. W każdym z tych Kościołów,
16 Intro,3 | Chrystusowy ».1 Przede wszystkim w tej konkretnej rzeczywistości
17 Intro,3 | zakorzenianie się Kościoła w czasie i przestrzeni odzwierciedla
18 Intro,3 | przestrzeni odzwierciedla w istocie rzeczy dynamikę
19 Intro,3 | powiedział do Ludu Bożego w tym szczególnym roku łaski,
20 Intro,3 | roku łaski, a właściwie w przeciągu całego okresu
21 Intro,3 | niniejszy List, pragnę włączyć w dążenie do tego celu także
22 Intro,3 | moją posługę Piotrową, aby w Kościele jaśniała coraz
23 Intro,3(1)| podst. zadaniach Biskupów w Kościele Christus Dominus,
24 I,4 | wszechmogący» (Ap 11, 17). W Bulli ogłaszającej Wielki
25 I,4 | nieprzerwany hymn uwielbienia Boga w Trójcy jedynego»2 i zarazem
26 I,4 | wszystkich, którzy wpatrują się w Chrystusa i w Jego Kościół».3
27 I,4 | wpatrują się w Chrystusa i w Jego Kościół».3 Doświadczenie
28 I,4 | jubileuszowego rozwijało się w tych właśnie najważniejszych
29 I,4 | najważniejszych wymiarach, osiągając w pewnych momentach szczególną
30 I,4 | wiary na objawienie Boga w Chrystusie. Chrześcijaństwo
31 I,4 | ale zechciał towarzyszyć w drodze swojemu stworzeniu, «
32 I,4 | przez proroków, a w tych ostatecznych dniach
33 I,4 | przez Syna» (Hbr 1, 1-2).~W tych dniach! Tak, Jubileusz
34 I,4 | świeżości owego «dzisiaj », w którym aniołowie przynieśli
35 I,4 | wieść o narodzinach Jezusa w Betlejem: «dziś w mieście
36 I,4 | Jezusa w Betlejem: «dziś w mieście Dawida narodził
37 I,4 | dwóch tysiącleci pozostają w mocy słowa, którymi Jezus
38 I,4 | swoją misję, przemawiając w nazaretańskiej synagodze
39 I,4 | ci: Dziś ze Mną będziesz w raju» (Łk 23, 43).~
40 I,5 | Chrześcijaństwo jest religią zanurzoną w historii! Właśnie bowiem
41 I,5 | przymierze z Izraelem i w ten sposób przygotować narodziny
42 I,5 | narodziny Syna z łona Maryi «w pełni czasu » (por. Ga 4,
43 I,5 | czasu » (por. Ga 4, 4). W swojej tajemnicy boskiej
44 I,5 | jest tajemniczą godziną, w której Królestwo Boże przybliżyło
45 I,5 | więcej - zapuściło korzenie w naszej historii niczym ziarno
46 I,5 | pieśń, kontemplowaliśmy w minionym roku Chrystusa,
47 I,5 | niewypowiedzianą tajemnicę, w której wszystko ma początek
48 I,6 | pamięci~6. Abyśmy mogli wnikać w tajemnicę czystszymi oczyma,
49 I,6 | tajemnicę czystszymi oczyma, w Roku Jubileuszowym silny
50 I,6 | wszystkie niewierności, jakimi w ciągu wieków wielu jego
51 I,6 | minionych dwóch tysiącleci, w których ewangeliczny duch
52 I,6 | której ja sam, wpatrując się w Bazylice św. Piotra w wizerunek
53 I,6 | się w Bazylice św. Piotra w wizerunek Ukrzyżowanego,
54 I,6 | wizerunek Ukrzyżowanego, w imieniu Kościoła prosiłem
55 I,6 | pamięci» dodało nam sił w drodze ku przyszłości i
56 I,7 | wszystko, czego dokonał w kolejnych wiekach, zwłaszcza
57 I,7 | kolejnych wiekach, zwłaszcza zaś w minionym stuleciu, wzbudzając
58 I,7 | minionym stuleciu, wzbudzając w swoim Kościele wielką rzeszę
59 I,7 | kanonizacji. Świętość - zarówno w życiu papieży, którzy są
60 I,7 | postaciami historycznymi, jak i w życiu skromnych wiernych
61 I,7 | Kościołów i Wspólnot kościelnych w sugestywnej scenerii Koloseum,
62 I,8 | uzyskać zbawcze miłosierdzie. W tym roku wielkie wrażenie
63 I,8 | lęków i cierpień; historię, w którą wszedł Chrystus i
64 I,8 | wszedł Chrystus i która w dialogu z Nim odnajdywała
65 I,8 | grupy wiernych dostrzegałem w nich jakby żywy obraz Kościoła
66 I,8 | łaski, jakie dokonały się w sercach? Wypada tu raczej
67 I,8 | adoracji, ufając pokornie w tajemnicze działanie Boga
68 I,9 | spotkań.~A jakże nie wspomnieć w szczególny sposób o pełnym
69 I,9 | mocniej niż inne utkwi nam w pamięci, to będzie to z
70 I,9 | pamięci tamten tydzień, w którym Rzym stał się «młody
71 I,9 | eucharystycznej sprawowanej w Tor Vergata.~Kolejny raz
72 I,9 | wartościami, mającymi swą pełnię w Chrystusie. Czyż to nie
73 I,9 | Chrystusie. Czyż to nie w Chrystusie kryje się sekret
74 I,9 | Chrystusa, oni dostrzegają w Nim przekonującą odpowiedź
75 I,10 | tym, którzy bezpośrednio w nim uczestniczyli, ale także
76 I,10 | o nim słyszeli lub brali w nim udział z oddali, za
77 I,10 | Jubileusz z nimi znaczyło w pewnym sensie dać posłuch
78 I,10 | Mnie» (Mk 10,14). Być może w jeszcze większym stopniu
79 I,10 | Bożego (por. Mt 18, 2-4).~W pewnym sensie zatem szły
80 I,10 | socjalnych istniejących w świecie pracy oraz o konsekwentne
81 I,10 | globalizacji ekonomicznej w sposób zgodny z zasadami
82 I,10 | światłem na kulturę, która w sposób coraz bardziej niepokojący
83 I,10 | też spotkanie z więźniami w rzymskim zakładzie karnym
84 I,10 | zakładzie karnym Regina Caeli. W ich oczach dostrzegłem cierpienie,
85 I,10 | tytułu «rokiem miłosierdzia».~W końcu, w ostatnich dniach
86 I,10 | miłosierdzia».~W końcu, w ostatnich dniach roku, miało
87 I,10 | ludzkiego. Osobom zaangażowanym w tej dziedzinie przypomniałem,
88 I,11 | Jubileuszowego kluczową rolę miał w nim odegrać Międzynarodowy
89 I,11 | obecność mogła nie znaleźć się w centrum Roku Świetego, upamiętniającego
90 I,11 | Matki? Maryja była obecna w uroczystościach jubileuszowych
91 I,12 | jego obchody odbywały się w pełnym wymiarze także w
92 I,12 | w pełnym wymiarze także w Kościołach partykularnych
93 I,12 | uzyskać specjalne łaski, a w szczególności odpust związany
94 I,12 | wiernych były obecne tutaj w Rzymie. Wieczne Miasto raz
95 I,12 | opatrznościową rolę jako miejsce, w którym skarby i dary wszystkich
96 I,12 | poszczególnych Kościołów, a w istocie rzeczy wszystkich
97 I,12 | kultur, łączą się harmonijnie w « powszechności» Kościoła,
98 I,12 | Pragnąłem także, aby w programie Roku Jubileuszowego
99 I,12 | pełnej jedności? Podjęto w tym celu wiele działań,
100 I,12 | spotkania ekumenicznego w Bazylice św. Pawła 18 stycznia
101 I,12 | kiedy to po raz pierwszy w dziejach Drzwi Święte zostały
102 I,12 | Patriarchatu Konstantynopola, w obecności przedstawicieli
103 I,12 | kościelnych z całego świata. W tym samym duchu odbyły się
104 I,12 | kościelnych uczestniczyli w poszczególnych spotkaniach
105 I,13 | celebrowanej 23 lutego w watykanskiej Auli Pawła
106 I,13 | stanąłem na Górze Synaj, w scenerii, która towarzyszyła
107 I,13 | później na nowo wyruszyłem w drogę, aby zatrzymać się
108 I,13 | narodzin i życia Chrystusa w Betlejem i w Nazarecie,
109 I,13 | życia Chrystusa w Betlejem i w Nazarecie, gdy sprawowałem
110 I,13 | sprawowałem Eucharystię w Wieczerniku, czyli właśnie
111 I,13 | gdzie On oddał za nas życie. W tamtych miejscach, nadal
112 I,13 | bardzo niespokojnych i także w ostatnim okresie boleśnie
113 I,13 | Ścianie Płaczu oraz wizyta w Mauzoleum Yad Vashem, które
114 I,13 | jubileuszowych obchodów. Odtwarzając w myśli klimat tamtych dni,
115 I,14 | czasem miłosierdzia. Już w latach przygotowań wzywałem
116 I,14 | nękają świat, wyrażającej się w konkretnym działaniu. Szczególne
117 I,14 | Szczególne znaczenie zyskał w tym kontekście problem zadłużenia
118 I,14 | tych ostatnich wpisywał się w logikę samego Jubileuszu,
119 I,14 | samego Jubileuszu, gdyż w swoim pierwotnym kształcie
120 I,14 | biblijnym był on właśnie czasem, w którym społeczność starała
121 I,14 | sprawiedliwość i solidarność w relacjach między ludźmi,
122 I,14 | satysfakcją obserwuję, że w ostatnim okresie parlamenty
123 I,14 | nadzieję, że rządy tych państw w najbliższym czasie zrealizują
124 I,14 | życzyć, aby państwa wchodzące w skład tych instytucji, zwłaszcza
125 I,15 | wieloraką obecność przeżywamy w Kościele i w świecie, wyznając,
126 I,15 | przeżywamy w Kościele i w świecie, wyznając, że On
127 I,15 | Teraz winniśmy spojrzeć w przyszłość, «wypłynąć na
128 I,15 | altum! To, czego dokonaliśmy w minionym roku, nie upoważnia
129 I,15 | byśmy wyrazili entuzjazm w konkretnych przedsięwzieciach.
130 I,15 | królestwa Bożego» (Łk 9, 62). W służbie Królestwu nie ma
131 I,15 | było głęboko zakorzenione w kontemplacji i w modlitwie.
132 I,15 | zakorzenione w kontemplacji i w modlitwie. Żyjemy w epoce
133 I,15 | kontemplacji i w modlitwie. Żyjemy w epoce nieustannej aktywności,
134 I,15 | łatwo może się przerodzić w «działanie dla działania».
135 I,15 | jednego» (Łk 10, 41-42). W tym duchu, zanim poddam
136 II,16 | paschalną, rozbrzmiewało w naszych uszach także w minionym
137 II,16 | rozbrzmiewało w naszych uszach także w minionym Roku Jubileuszowym.
138 II,16 | mówili» o Chrystusie, ale w pewnym sensie pozwolili
139 II,16 | dopomógł nam stać się nimi w głębszym sensie. Gdy po
140 II,16 | zwyczajną drogę, niosąc w sercu całe bogactwo doświadczeń,
141 II,16 | doświadczeń, jakich zaznaliśmy w tym niezwykłym okresie,
142 II,16 | kiedykolwiek wpatrujemy się w oblicze Pana.~
143 II,17 | Jego tajemnicą, ukazywaną w niejasnym zarysie w Starym
144 II,17 | ukazywaną w niejasnym zarysie w Starym Testamencie, a w
145 II,17 | w Starym Testamencie, a w pełni objawioną w Nowym,
146 II,17 | Testamencie, a w pełni objawioną w Nowym, co pozwala św. Hieronimowi
147 II,17 | katechezie - przekazują nam w sposób w pełni wiarygodny. 9~
148 II,17 | przekazują nam w sposób w pełni wiarygodny. 9~
149 II,18 | Od tych, którzy znali Go w okresie około trzydziestu
150 II,18 | trzydziestu lat, jakie spędził w Nazarecie (por. Łk 3, 23),
151 II,18 | częstego odwiedzania synagogi w rodzinnym mieście (por.
152 II,18 | publicznej, rozpoczynającej się w momencie, kiedy młody Galilejczyk
153 II,18 | młody Galilejczyk przyjmuje w Jordanie chrzest od Jana
154 II,18 | szlakiem kolejnych objawień, w których uczniowie, najpierw
155 II,19 | obecnością (por. J 20, 24-29). W rzeczywistości jednak, choć
156 II,19 | musieli już tego doświadczyć w okresie ziemskiego życia
157 II,19 | pytania, jakie powstawały w ich umysłach, ilekroć zastanawiali
158 II,19 | wskazywać sama Ewangelia w znanym opisie rozmowy, do
159 II,19 | rozmowy, do jakiej doszło w Cezarei Filipowej (por.
160 II,19 | kogo uważają Go ludzie, i w odpowiedzi słyszy, że «jedni
161 II,19 | wystąpili już wcześniej w dziejach Izraela. W rzeczywistości
162 II,19 | wcześniej w dziejach Izraela. W rzeczywistości Jezus jest
163 II,19 | czasów, trafia odpowiedzią w sedno prawdy, przenikając
164 II,20 | 20. W jaki sposób Piotr doszedł
165 II,20 | udziela nam cennej wskazówki w słowach, którymi Jezus odpowiada
166 II,20 | lecz Ojciec mój, który jest w niebie» (16, 17). Wyrażenie «
167 II,20 | zwyczajną drogę poznania. W odniesieniu do Jezusa ta
168 II,20 | pochodzi od Ojca (por. tamże). W tym samym kierunku zmierza
169 II,20 | dialog z uczniami odbył się w chwili, gdy Jezus «modlił
170 II,20 | najwznioślej wyrażonej w dobitnych słowach ewangelisty
171 II,21 | mieszkanie między ludźmi! Właśnie w głębokiej i nierozdzielnej
172 II,21 | Chalcedońskiego (451 r.): «jedna osoba w dwóch naturach». Jedną osobą
173 II,21 | Syna Ojca. Dwie natury, w żaden sposób nie zmieszane,
174 II,21 | przejęte od Maryi, ofiarowane w chwili śmierci, przemienione
175 II,21(10) | Jezus Chrystus, doskonały w Bóstwie i doskonały w człowieczeństwie,
176 II,21(10) | doskonały w Bóstwie i doskonały w człowieczeństwie, prawdziwy
177 II,21(10) | Jednorodzony, ma być uznany w dwóch naturach bez pomieszania,
178 II,21(10) | podzielony lub rozdzielony w dwóch osobach, ale jest
179 II,22 | Chrystusa znajduje potwierdzenie w całym Nowym Testamencie.
180 II,22 | całym Nowym Testamencie. W tym samym kierunku zmierza
181 II,22 | sprawia przede wszystkim wiara w Bóstwo Chrystusa, w innych
182 II,22 | wiara w Bóstwo Chrystusa, w innych kontekstach historycznych
183 II,22 | grzechu (por. Hbr 4, 15). W tej perspektywie Wcielenie
184 II,22 | otoczenia chwałą Chrystusa także w Jego człowieczeństwie: «
185 II,23 | kontemplacja oblicza Chrystusa. W Nim Bóg naprawdę pobłogosławił
186 II,23 | oblicze człowieka, «objawia w pełni człowieka samemu człowiekowi».11~
187 II,23 | odkupioną ludzkość do udziału w Jego Boskim życiu. W tajemnicy
188 II,23 | udziału w Jego Boskim życiu. W tajemnicy Wcielenia położone
189 II,23 | przebóstwieniu » poprzez wszczepienie w Chrystusa człowieka odkupionego,
190 II,23 | dopuszczonego do udziału w życiu trynitarnym. Ojcowie
191 II,23 | człowiekiem, człowiek może - w Nim i przez Niego - stać
192 II,23(11) | Konst. duszpast. o Kościele w świecie współczesnym Gaudium
193 II,24 | z Ewangelii: znajdujemy w nich cały zespół elementów,
194 II,24 | Ewangeliści, przytaczając w swoich relacjach słowa Jezusa,
195 II,24 | dwunastoletniego Jezusa wypowiedziane w świątyni jerozolimskiej?
196 II,24 | jerozolimskiej? Wydaje się, że już w tym momencie ma On świadomość,
197 II,24 | wiedzieliście, że powinienem być w tym, co należy do mego Ojca? » (
198 II,24 | Nic dziwnego zatem, że w wieku dojrzałym język Jezusa
199 II,24 | wszystkim ewangelista Jan. W samoświadomości Jezusa nie
200 II,24 | Ojciec jest we Mnie, a Ja w Ojcu» (J 10, 38).~Wolno
201 II,24 | jako człowiek wzrastał «w mądrości, w latach i w łasce» (
202 II,24 | człowiek wzrastał «w mądrości, w latach i w łasce» (Łk 2,
203 II,24 | w mądrości, w latach i w łasce» (Łk 2, 52), to również
204 II,24 | stopniowo, aż wyraziła się w pełni w Jego uwielbionym
205 II,24 | aż wyraziła się w pełni w Jego uwielbionym człowieczeństwie;
206 II,24 | nie ulega wątpliwości, że w swoim doczesnym życiu miał
207 II,24 | wręcz do stwierdzenia, że w istocie rzeczy właśnie dlatego
208 II,24 | równym Bogu» (J 5, 18). W Getsemani i na Golgocie
209 II,25 | tajemnicy, który ujawnia się w ostatniej godzinie, w godzinie
210 II,25 | się w ostatniej godzinie, w godzinie Krzyża. Jest to
211 II,25 | Krzyża. Jest to tajemnica w tajemnicy, którą człowiek
212 II,25 | przejmująca scena konania w Ogrójcu. Jezus, przygnębiony
213 II,25 | grzechu, abyśmy się stali w Nim sprawiedliwością Bożą» (
214 II,25 | ujawnia się z całą ostrością w okrzyku bólu, na pozór rozpaczliwym,
215 II,25 | ciemność bardziej mroczną? W rzeczywistości owo bolesne «
216 II,25 | słowami Psalmu 22, choć oddaje w pełni rzeczywistość nieopisanego
217 II,25 | sens całej tej modlitwy, w której Psalmista wyraża
218 II,25 | której Psalmista wyraża w przejmującym splocie uczuć
219 II,25 | jednocześnie boleść i ufność. W dalszej części Psalmu czytamy
220 II,26 | dla zbawienia wszystkich. W chwili, gdy utożsamia się
221 II,26 | samego siebie, oddając się w ręce Ojca. Jego oczy pozostają
222 II,26 | oczy pozostają utkwione w Ojcu. Właśnie ze względu
223 II,26 | doświadczenie Boga nawet w tej chwili ciemności Jezus
224 II,26 | Tylko On, który widzi Ojca i w pełni się Nim raduje, rozumie
225 II,26 | uchyliła się przed pytaniem, w jaki sposób Jezus mógł przeżywać
226 II,26 | niemożliwych do połączenia jest w rzeczywistości zakorzeniona
227 II,26 | rzeczywistości zakorzeniona w nieprzeniknionej głębi unii
228 II,27 | 27. W obliczu tej tajemnicy cenną
229 II,27 | szczęścia i cierpienia. W Dialogu o Bożej Opatrzności
230 II,27 | Katarzynie ze Sieny, że w świętych duszach może być
231 II,27 | szcześliwy i cierpiący».13 W ten sam sposób Teresa z
232 II,27 | Lisieux przeżywa swoją agonię w zjednoczeniu z konaniem
233 II,27 | konaniem Jezusa, doświadczając w sobie samej tegoż właśnie
234 II,27 | i udręczonego: «Pan nasz w Ogrójcu zaznawał wszelkich
235 II,27 | Jezus umierał pograżony w otchłani cierpienia, modlił
236 II,27 | oprawców (por. Łk 23, 34) i w ostatniej chwili zwracał
237 II,27 | synowskiego zawierzenia: «Ojcze, w Twoje ręce powierzam ducha
238 II,28 | Zmartwychwstałego~28. Tak jak w Wielki Piątek i w Wielką
239 II,28 | Tak jak w Wielki Piątek i w Wielką Sobotę, Kościół nadal
240 II,28 | to zakrwawione oblicze, w którym ukryte jest życie
241 II,28 | słuchają» (5, 7-9).~Właśnie w Chrystusa zmartwychwstałego
242 II,28 | to zysk » (Flp 1, 21).~W dwa tysiące lat po tych
243 II,28 | Oblubienica Chrystusa kontempluje w Jego obliczu swój skarb
244 II,28 | doświadczeniem, Kościół wyrusza dziś w dalszą drogę, aby głosić
245 III,29 | zostało na nowo rozbudzone w naszych sercach przez obchody
246 III,29 | pytanie, jakie zadano Piotrowi w Jerozolimie zaraz po jego
247 III,29 | po jego mowie wygłoszonej w dniu Pięćdziesiątnicy: «
248 III,29 | ten sam co zawsze, zawarty w Ewangelii i w żywej Tradycji.
249 III,29 | zawsze, zawarty w Ewangelii i w żywej Tradycji. Jest on
250 III,29 | Tradycji. Jest on skupiony w istocie rzeczy wokół samego
251 III,29 | kochać i naśladować, aby żyć w Nim życiem trynitarnym i
252 III,29 | aż osiągnie swą pełnię w niebiańskim Jeruzalem. Program
253 III,29 | przedstawiona przeze mnie w Liście apostolskim Tertio
254 III,29 | zwyczajnego duszpasterstwa. W ramach wyznaczonych przez
255 III,29 | dzieje się od początku - w historycznej rzeczywistości
256 III,29 | wspólnoty kościelnej. Właśnie w Kościołach lokalnych można
257 III,29 | ewangelicznych, składane także w życiu społecznym i kulturze.~
258 III,29 | kolegialnej współpracy biskupów w ramach Konferencji Episkopatów
259 III,29 | biskupów, które obradowały w okresie przygotowań do Jubileuszu,
260 III,29 | głoszenia dzisiaj Ewangelii w wielorakich kontekstach
261 III,29 | wielorakich kontekstach i w różnych kulturach? Ten bogaty
262 III,30 | stwierdzić, że perspektywą, w którą winna być wpisana
263 III,30 | tych, którzy uczestniczyli w Jubileuszu, zaznało tej
264 III,30 | aby nadać eklezjologii coś w rodzaju duchowego szlifu,
265 III,30 | świętości», pojmowanej w podstawowym znaczeniu jako
266 III,30 | przynależność do Tego, który jest w najgłębszym sensie Święty, «
267 III,30 | Iz 6, 3). Wyznawać wiarę w Kościół jako święty znaczy
268 III,30 | Chrystusa, dla której On złożył w ofierze samego siebie właśnie
269 III,31 | co może oznaczać to słowo w kontekście programu duszpasterskiego?~
270 III,31 | programu duszpasterskiego?~W rzeczywistości jednak podporządkowanie
271 III,31 | świetości to decyzja brzemienna w skutki. Wyraża ona przekonanie,
272 III,31 | jest prawdziwym włączeniem w świętość Boga poprzez wszczepienie
273 III,31 | Boga poprzez wszczepienie w Chrystusa i napełnienie
274 III,31 | beatyfikować i kanonizować w minionych latach tak wielu
275 III,31 | świeckich, którzy uświęcili się w najzwyklejszych okolicznościach
276 III,31 | chrześcijańskich rodzin winno zmierzać w tym kierunku. Ale jest też
277 III,32 | się modlić» (Łk 11, 1). W modlitwie toczy się ów dialog
278 III,32 | Mnie, a Ja [będę trwał] w was» (J 15, 4). Ta wzajemność
279 III,32 | duszpasterskiego. Sprawia ją w nas Duch Święty, ona zaś
280 III,32 | nas - przez Chrystusa i w Chrystusie - na kontemplację
281 III,32 | chrześcijańskiej modlitwy, przeżywać ją w pełni przede wszystkim w
282 III,32 | w pełni przede wszystkim w liturgii, bo ona jest szczytem
283 III,32 | życia Kościoła, 17 ale także w doświadczeniu osobistym -
284 III,33 | laicyzacji obserwujemy dziś w świecie powszechną potrzebę
285 III,33 | potrzebę duchowości, która w znacznej mierze ujawnia
286 III,33 | potrzeby i czynią to czasem w sposób bardzo przekonujący.
287 III,33 | została nam dana łaska wiary w Chrystusa, który objawia
288 III,33 | prawdziwymi «szkołami» modlitwy, w której spotkanie z Jezusem
289 III,33 | przeszkadza uczestniczyć w sprawach doczesnych, jako
290 III,34 | wierni, którzy otrzymali w darze powołanie do życia
291 III,34 | darze powołanie do życia w szczególnej konsekracji:
292 III,34 | powierzchowną, która nie jest w stanie wypełnić ich życia.
293 III,34 | wypełnić ich życia. Zwłaszcza w obliczu licznych prób, na
294 III,34 | jakie wystawiona jest wiara w dzisiejszym świecie, byliby
295 III,34 | połowicznymi, ale «chrześcijanami w zagrożeniu». Znaleźliby
296 III,34 | zagrożeniu». Znaleźliby się w niebezpiecznej sytuacji,
297 III,34 | stopniowo do osłabienia wiary, i w końcu mogliby ulec urokowi «
298 III,34 | wychowanie do modlitwy stało się w pewien sposób kluczowym
299 III,34 | wspólnotach zakonnych, ale także w społecznościach parafialnych
300 III,34 | wszystko wychowywać do udziału w liturgii. Ułożenie planu
301 III,34 | chrześcijańskiej wspólnoty w taki sposób, aby pozwalał
302 III,34 | pastoralne i dawanie świadectwa w świecie z udziałem w liturgii
303 III,34 | świadectwa w świecie z udziałem w liturgii eucharystycznej
304 III,34 | eucharystycznej czy nawet w Jutrzni i Nieszporach, jest
305 III,34 | również tych, które złożone są w dużej mierze z ludzi świeckich.~
306 III,35 | wypływa cała jego moc».19 W XX stuleciu, a zwłaszcza
307 III,35 | XX stuleciu, a zwłaszcza w okresie posoborowym wspólnota
308 III,35 | Eucharystię. Należy dalej iść w tym kierunku, przywiązując
309 III,35 | 2.9; Łk 24, 1; J 20, 1), w którym zmartwychwstały Chrystus
310 III,35 | wydarzeniem umieszczonym w centrum tajemnicy czasu
311 III,35 | kiedy to Chrystus powróci w chwale. Nie wiemy, jakie
312 III,35 | sprawując Paschę nie tylko raz w roku, ale w każdą niedzielę,
313 III,35 | nie tylko raz w roku, ale w każdą niedzielę, Kościół
314 III,35 | zwornik całej historii, w którym tajemnica początków
315 III,36 | podobnie jak to uczyniłem w Liście apostolskim Dies
316 III,36 | apostolskim Dies Domini, że udział w Eucharystii powinien naprawdę
317 III,36 | chrześcijańskiego. Wkraczamy w tysiąclecie, które - jak
318 III,36 | kultur i religii, także w krajach o dawnej tradycji
319 III,36 | tradycji chrześcijańskiej. W wielu regionach chrześcijanie
320 III,36 | swojej tożsamości, często w osamotnieniu i wbrew trudnościom.
321 III,36 | jest obowiązek uczestnictwa w liturgii eucharystycznej
322 III,36 | liturgii eucharystycznej w każdą niedzielę. Niedzielna
323 III,36 | stołu Słowa i Chleba życia, w naturalny sposób przeciwdziała
324 III,36 | miejscem uprzywilejowanym, w którym nieustannie głosi
325 III,36 | Właśnie poprzez udział w Eucharystii dzień Pański
326 III,37 | Jak zapewne pamiętacie, w 1984 r. wypowiedziałem się
327 III,37 | wypowiedziałem się na ten temat w posynodalnej adhortacji
328 III,37 | Reconciliatio et paenitentia, w której zawarłem owoce refleksji
329 III,37 | tej problematyce. Wzywałem w niej, aby wszelkimi siłami
330 III,37 | mysterium pietatis - jako Tego, w którym Bóg ukazuje nam swoje
331 III,37 | swoje miłosierne serce i w pełni jedna nas ze sobą.
332 III,37 | ujawniający się zwłaszcza w niektórych regionach świata.
333 III,37 | przyczyny nie zanikły bynajmniej w krótkim okresie, jaki dzieli
334 III,37 | skoro tak wielu wiernych, w tym także młodych, przystąpiło
335 III,37 | konsekwentnie. Drodzy Bracia w kapłaństwie, nie możemy
336 III,37 | nie możemy się zniechęcać w obliczu współczesnych kryzysów!
337 III,38 | Pierwszeństwo łaski~38. Jeżeli w oczekującej nas pracy programowej
338 III,38 | a zatem wzywa nas, byśmy w służbie Jego Królestwu wykorzystywali
339 III,38 | 5).~Modlitwa sprawia, że w życiu towarzyszy nam świadomość
340 III,38 | niepowodzeniem, pozostawiając w sercu obezwładniające uczucie
341 III,38 | doświadczenie uczniów, opisane w ewangelicznej relacji o
342 III,38 | nie ułowili» (Łk 5, 5). W takim momencie potrzebna
343 III,38 | swoją mocą: Duc in altum! W czasie tamtego połowu to
344 III,39 | kluczową rolę słowa Bożego w życiu Kościoła, poczyniono
345 III,39 | pewnością wielkie postępy w praktyce wytrwałego słuchania
346 III,39 | należne, zaszczytne miejsce w publicznej modlitwie Kościoła.
347 III,39 | rozpowszechnianie księgi Pisma Świętego w rodzinach. Konieczne jest
348 III,39 | divina, pomagającą odnaleźć w biblijnym tekście żywe słowo,
349 III,40 | aby być «sługami Słowa» w dziele ewangelizacji. Jest
350 III,40 | nowego tysiąclecia. Nawet w krajach, gdzie Ewangelia
351 III,40 | i bardziej zróżnicowana w związku z globalizacją oraz
352 III,40 | kulturami. Wielokrotnie w minionych latach przypominałem
353 III,40 | musimy na nowo rozniecić w sobie pierwotną gorliwość
354 III,40 | Pięćdziesiątnicy. Powinniśmy wzbudzić w sobie płomiennego ducha
355 III,40 | Potrzeba nowego rozmachu w apostolstwie, które byłoby
356 III,40 | wrażliwością na różne kultury, w których ma zostać zaszczepione
357 III,40 | przekreślone, lecz oczyszczone i w pełni rozwinięte.~Chrześcijaństwo
358 III,40 | inkulturacji. Pozostając w pełni sobą i dochowując
359 III,40 | różnych kultur i narodów, w których zostanie przyjęte
360 III,40 | cieszyliśmy się zwłaszcza w roku jubileuszowym. Być
361 III,40 | wszystkim dla wszystkich, żeby w ogóle ocalić przynajmniej
362 III,40 | Mt 25, 15), który Pan dał w nasze ręce, abyśmy go pomnażali.~
363 III,41 | 41. W tej «działalności misyjnej» -
364 III,41 | Kościół zawsze dostrze gał w swoich męczennikach zasiew
365 III,41 | nie stanie się tak również w stuleciu i w tysiącleciu,
366 III,41 | tak również w stuleciu i w tysiącleciu, które rozpoczynamy?
367 III,41 | jest szczególnie bogata w świadków, którzy w taki
368 III,41 | bogata w świadków, którzy w taki czy inny sposób potrafili
369 III,41 | Ziarno słowa Bożego, rzucone w dobrą glebę, wydało w nich
370 III,41 | rzucone w dobrą glebę, wydało w nich plon stokrotny (por.
371 IV,42 | jedna wielka dziedzina, w której należy podjąć zdecydowane
372 IV,42 | przedwiecznego Ojca, rozlewa się w nas za sprawą Ducha darowanego
373 IV,42 | umniejszać ich doniosłość. Także w nowym stuleciu Kościół na
374 IV,42 | Paweł przypomina nam o tym w hymnie o miłości: nawet
375 IV,42 | Kościoła. [...] Zrozumiałam, że w Miłości zawierają się wszystkie
376 IV,43 | wyzwanie, jakie czeka nas w rozpoczynającym się tysiącleciu,
377 IV,43 | oczekiwania świata.~Co to oznacza w praktyce? Także tutaj można
378 IV,43 | wszystkim spojrzenie utkwione w tajemnicy Trójcy Świętej,
379 IV,43 | Świętej, która zamieszkuje w nas i której blask należy
380 IV,43 | należy dostrzegać także w obliczach braci żyjących
381 IV,43 | odczuwania więzi z bratem w wierze dzięki głębokiej
382 IV,43 | także zdolność dostrzegania w drugim człowieku przede
383 IV,43 | wszystkim tego, co jest w nim pozytywne, a co należy
384 IV,44 | fundamencie, powinniśmy w nowym stuleciu dołożyć szczególnych
385 IV,44 | jakimi styka się Kościół w niezwykle dynamicznie zmieniającej
386 IV,45 | powinna być wyraźnie widoczna w relacjach między biskupami,
387 IV,45 | stowarzyszeniami i ruchami kościelnymi. W tym celu należy coraz lepiej
388 IV,45 | drugiej sprawiają, że także w sprawach podlegających dyskusji
389 IV,45(29) | współpracy wiernych świeckich w ministerialnej posłudze
390 IV,45(29) | 5: Struktury współpracy w Kościele partykularnym. ~
391 IV,45 | Noli wzywa: «Wsłuchujmy się w słowa wychodzące z ust wszystkich
392 IV,45 | wszystkich wiernych, bo w każdym z nich tchnie Duch
393 IV,45 | otwartości, która respektuje w pełni godność i odpowiedzialność
394 IV,46 | jednolitości, ale połączenie w organiczną całość uprawnionych
395 IV,46 | wielu członków połączonych w jednym Ciele - jedynym ciele
396 IV,46 | obowiązku czynnego udziału w życiu kościelnym. Obok posługi
397 IV,46 | katechezy po aktywny udział w liturgii, od wychowania
398 IV,46 | wszystkich częściach świata. W niektórych krajach o dawnej
399 IV,46 | znajdują najpełniejszą syntezę w odpowiedzi, jakiej każdy
400 IV,46 | nowego życia otrzymanego w Sakramencie Chrztu. Należy
401 IV,46 | także mieć «swój udział w posłannictwie całego Ludu
402 IV,46 | posłannictwie całego Ludu Bożego w Kościele i w świecie (...)
403 IV,46 | Ludu Bożego w Kościele i w świecie (...) przez swą
404 IV,46 | stowarzyszenia i ruchy, zarówno w Kościele powszechnym, jak
405 IV,46 | Kościele powszechnym, jak i w Kościołach partykularnych,
406 IV,46 | partykularnych, działały w pełnej harmonii ze wspólnotą
407 IV,47 | szczególnie nieodzownemu w obecnej chwili dziejowej,
408 IV,47 | początku» (por. Mt 19, 8). W małżeństwie, wyniesionym
409 IV,47 | Kościół (por. Ef 5, 32).~W tej sprawie Kościół nie
410 IV,47 | jest przeżywanie małżeństwa w sposób całkowicie zgodny
411 IV,47 | kościelnej i społecznej w obronie własnych praw.~
412 IV,48 | potrzebie budowania komunii w delikatnej dziedzinie dialogu
413 IV,48 | jest jeszcze bardzo daleka.~W rzeczywistości Wielki Jubileusz,
414 IV,48 | tajemnicy jedności. «Wierzę w jeden Kościół»: to co wyrażamy
415 IV,48 | Kościół»: to co wyrażamy w wyznaniu wiary, ma swój
416 IV,48 | swój najgłębszy fundament w Chrystusie, w którym Kościół
417 IV,48 | fundament w Chrystusie, w którym Kościół nie jest
418 IV,48 | Jako Jego Ciało, trwając w jedności ustanowionej przez
419 IV,48 | na płaszczyźnie historii, w relacjach między dziećmi
420 IV,48 | skutek ludzkiej nieudolności w przyjmowaniu daru, który
421 IV,48 | mistyczne Ciało. Modlitwa Jezusa w Wieczerniku - «jak Ty, Ojcze,
422 IV,48 | Ty, Ojcze, we Mnie, a Ja w Tobie, aby i oni stanowili
423 IV,48 | Tobie, aby i oni stanowili w Nas jedno» (J 17, 21) -
424 IV,48 | dar, który Kościół będzie w Nim tajemniczo otrzymywał
425 IV,48 | niewątpliwie urzeczywistnia się w konkretnej formie w Kościele
426 IV,48 | się w konkretnej formie w Kościele katolickim mimo
427 IV,48 | typowych ludzkich ograniczeń, w różnej mierze ujawnia się
428 IV,48 | mierze ujawnia się także w licznych elementach uświecenia
429 IV,48 | jakie znaleźć można również w innych Kościołach i Wspólnotach
430 IV,48 | ufność, że możemy także w rzeczywistości doczesnej
431 IV,48 | wszystkich chrześcijan.~W tej perspektywie odnowy
432 IV,48 | Wschodnie, ufając, że zostanie w pełni przywrócona owa wymiana
433 IV,48 | Zachodu, aby szli razem w jedności wiary, szanując
434 IV,48 | świetości z pewnością wydadzą w przyszłości swoje owoce.
435 IV,49 | Jest to dziedzina, która w równie decydujący sposób
436 IV,49 | rzeczywiście mają początek w kontemplacji Chrystusa,
437 IV,49 | dostrzegać przede wszystkim w twarzach tych, z którymi
438 IV,49 | odwiedziliście Mnie; byłem w więzieniu, a przyszliście
439 IV,49 | chrystologiczny, który ukazuje w pełnym blasku tajemnicę
440 IV,49 | tajemnicę Chrystusa. Te słowa, w nie mniejszym stopniu niż
441 IV,49 | jednoznacznych słów Ewangelii jest On w szczególny sposób obecny
442 IV,49 | szczególny sposób obecny w ubogich, dlatego wobec nich
443 IV,49 | opatrzności i miłosierdziu i w pewien sposób nadal rozsiewamy
444 IV,49 | sposób nadal rozsiewamy w dziejach ziarna Królestwa
445 IV,49 | które sam Jezus pozostawił w czasie swego ziemskiego
446 IV,49(35) | Konst. duszpast. o Kościele w świecie współczesnym Gaudium
447 IV,50 | 50. W naszej epoce wiele jest
448 IV,50 | chrześcijan. Nasz świat wkracza w nowe tysiąclecie pełen sprzeczności,
449 IV,50 | godności. Jak to możliwe, że w naszej epoce są jeszcze
450 IV,50 | lekarskiej, pozbawieni domu, w którym mogliby znaleźć schronienie?~
451 IV,50 | narkomanii, opuszczenie w starości i chorobie, degradacja
452 IV,50 | dyskryminacja społeczna. Trzeba, aby w obliczu tej sytuacji chrześcijanin
453 IV,50 | uczył się wyrażać swą wiarę w Chrystusa przez odczytywanie
454 IV,50 | niego ze świata ubóstwa. W ten sposób będzie można
455 IV,50 | miłosierdzia, która już w minionych dwóch tysiącleciach
456 IV,50 | Winniśmy zatem postępować w taki sposób, aby w każdej
457 IV,50 | postępować w taki sposób, aby w każdej chrześcijańskiej
458 IV,50 | czuli się «jak u siebie w domu». Czyż taki styl bycia
459 IV,50 | nie zrozumiane i utonąć w powodzi słów, którymi i
460 IV,51 | nieprzyjazne człowiekowi? Albo w obliczu problemu pokoju,
461 IV,51 | to muszą być uwzględniane w kościelnej praktyce miłosierdzia.
462 IV,51 | człowiekowi każe nam wołać w porę i nie w porę, że kto
463 IV,51 | każe nam wołać w porę i nie w porę, że kto wykorzystuje
464 IV,51 | zdobycze nauki, zwłaszcza w dziedzinie biotechnologii,
465 IV,51 | każdej istocie ludzkiej.~W trosce o skuteczność chrześcijańskiego
466 IV,51 | chrześcijańskiego świadectwa, zwłaszcza w tych delikatnych i kontrowersyjnych
467 IV,51 | chroni wartości zakorzenione w samej naturze istoty ludzkiej.
468 IV,51 | naturze istoty ludzkiej. W ten sposób praktyka miłosierdzia
469 IV,51 | miłosierdzia stanie się w konsekwencji także służbą
470 IV,52 | należy oczywiście realizować w sposób właściwy chrześcijaństwu:
471 IV,52 | wszystkim powinni się włączyć w nie wierni świeccy, realizując
472 IV,52 | roli instytucji socjalnej. W szczególności relacje ze
473 IV,52 | winny zawsze kształtować się w sposób respektujący jej
474 IV,52 | Magisterium kościelne, zwłaszcza w XX w., aby odczytywać rzeczywistość
475 IV,52 | kościelne, zwłaszcza w XX w., aby odczytywać rzeczywistość
476 IV,52 | rzeczywistość społeczną w świetle Ewangelii i przez
477 IV,52 | Szczególnie aktualne pozostaje w tym kontekście nauczanie
478 IV,52(36) | Konst. duszpast. o Kościele w świecie współczesnym Gaudium
479 IV,53 | człowieka, zakorzeniony w najgłębszych nakazach Ewangelii,
480 IV,53 | dzieło, które stanowiłoby w pewien sposób owoc i pieczęć
481 IV,53 | jakie trzeba było ponieść w ciągu roku, pieniądze, które
482 IV,53 | środki posłużą, by także w dzisiejszych okolicznościach
483 IV,53 | miało miejsce wielokrotnie w ciągu dziejów, od czasu,
484 IV,53 | ciągu dziejów, od czasu, gdy w pierwotnym Kościele wspólnota
485 IV,53 | Kościół, «który przewodzi w miłości »,37 i składał swoje
486 IV,53 | Piotrowi. Miłosierdzie okazane w centrum katolicyzmu winno
487 IV,53 | katolicyzmu winno teraz w pewien sposób skierować
488 IV,53 | jakiej doświadczyliśmy w czasie Jubileuszu.~
489 IV,54 | tysiąclecie rozpoczynają się w świetle Chrystusa. Nie wszyscy
490 IV,54 | kontemplacji, wskazując w nim symbol zalezności od
491 IV,54 | odzwierciedla. 38 Wyrażali w ten sposób to samo, co mówił
492 IV,54 | spełnić, jeśli staniemy w świetle Chrystusa i będziemy
493 IV,55 | 55. W tej perspektywie należy
494 IV,55 | będziemy nadal prowadzić w nowym stuleciu, zgodnie
495 IV,55 | Soboru Watykańskiego II. 39 W latach przygotowań do Wielkiego
496 IV,55 | się - także przez udział w spotkaniach o dużym znaczeniu
497 IV,55 | Dialog musi być kontynuowany. W warunkach daleko posuniętego
498 IV,55 | jakiego można się spodziewać w społeczeństwie nowego tysiąclecia,
499 IV,55 | się przyczyną rozlewu krwi w wielu okresach dziejów ludzkości.
500 IV,56 | świadectwo o nadziei, która w nas jest (por. 1 P 3, 15).
1-500 | 501-533 |