Rozdzial, Paragraf
1 Intro,1 | Do Biskupów,~do Kapłanów i
2 Intro,1 | Do Biskupów,~do Kapłanów i Diakonów,~do
3 Intro,1 | do Kapłanów i Diakonów,~do Zakonników i Zakonnic~oraz
4 Intro,1 | skończywszy przemawiać do tłumów z łodzi Szymona,
5 Intro,1 | słowa skierowane zostają do nas i wzywają nas, byśmy
6 Intro,1 | Bramę», którą jest Chrystus. Do Niego, który jest celem
7 Intro,2 | Pragnę zatem zwrócić się do was, moi drodzy i wraz z
8 Intro,2 | Soboru Watykanskiego II - do refleksji nad kształtem
9 Intro,2 | usłyszeć, co Duch powiedział do Kościołów w ciągu tego roku
10 Intro,3 | konkretnych programów działania. Do podjęcia tego zadania pragnę
11 Intro,3 | co Duch Święty powiedział do Ludu Bożego w tym szczególnym
12 Intro,3 | Soboru Watykańskiego II do Wielkiego Jubileuszu, ocenił
13 Intro,3 | pragnę włączyć w dążenie do tego celu także moją posługę
14 I,4 | ostatecznych dniach przemówił do nas przez Syna» (Hbr 1,
15 I,4 | nazaretańskiej synagodze do swoich zdumionych ziomków
16 I,4 | zdumionych ziomków i odnosząc do siebie proroctwo Izajasza: «
17 I,6 | oblicze Oblubienicy Chrystusa.~Do tego rachunku sumienia przygotowywaliśmy
18 I,6 | dawna, świadomi, że skoro do Kościoła należą także grzesznicy,
19 I,8 | śladami świętych przybywali do Rzymu, do grobów Apostołów,
20 I,8 | świętych przybywali do Rzymu, do grobów Apostołów, niezliczeni
21 I,9 | Istnieje pewna tendencja do pesymistycznego patrzenia
22 I,10 | Pozwólcie dzieciom przychodzić do Mnie» (Mk 10,14). Być może
23 I,10 | przyjąć, jeśli chce się wejść do Królestwa Bożego (por. Mt
24 I,10 | wartości małżeństwa i rodziny.~Do spotkań, które najbardziej
25 I,12 | świętowanie narodzin Chrystusa do wyrażenia poparcia dla dążenia
26 I,12 | wyrażenia poparcia dla dążenia do pełnej jedności? Podjęto
27 I,13 | Pielgrzymka do Ziemi Świętej~13. Czyż mógłbym
28 I,13 | Nebo, a następnie udać się do miejsc, które uświęcił swą
29 I,14 | latach przygotowań wzywałem do okazywania większej wrażliwości
30 I,15 | upoważnia nas bynajmniej do jakiegoś zwyczajnego zadowolenia,
31 I,15 | Ktokolwiek przykłada rękę do pługa, a wstecz się ogląda,
32 I,15 | się ogląda, nie nadaje się do królestwa Bożego» (Łk 9,
33 II | II~ Oblicze do kontemplacji~
34 II,16 | tej prośby, skierowanej do apostoła Filipa przez kilku
35 II,16 | Greków, którzy przybyli do Jerozolimy z pielgrzymką
36 II,17 | Święte, które od pierwszej do ostatniej strony przeniknięte
37 II,17 | pośrednictwem Apostołów dotarła do nas ich wizja wiary potwierdzona
38 II,18 | krewnymi z doroczną pielgrzymką do świątyni jerozolimskiej (
39 II,18 | przede wszystkim skłaniała do częstego odwiedzania synagogi
40 II,18 | relację - gdy przechodzimy do okresu działalności publicznej,
41 II,19 | wiara zdolna była przeniknąć do końca tajemnicę tego oblicza.
42 II,19 | Jego czynami i słowami. Do Jezusa nie można dotrzeć
43 II,19 | w znanym opisie rozmowy, do jakiej doszło w Cezarei
44 II,19 | poznania, które dociera do Jego głębokiej tożsamości,
45 II,19 | sedno prawdy, przenikając do głębi tajemnicy: «Ty jesteś
46 II,20 | jaki sposób Piotr doszedł do tej wiary? I czego żąda
47 II,20 | poznania. W odniesieniu do Jezusa ta zwyczajna droga
48 II,20 | jest uświadomienie nam, że do pełnej kontemplacji oblicza
49 II,21 | nam przybliżyć się niejako do krawędzi niezgłębionej tajemnicy.
50 II,21 | Podnieś rękę i włóż [ją] do mego boku» (J 20, 27). Kościół,
51 II,22 | występowała raczej tendencja do umniejszania lub relatywizowania
52 II,22 | dla siebie; zmierza raczej do otoczenia chwałą Chrystusa
53 II,23 | wzywa odkupioną ludzkość do udziału w Jego Boskim życiu.
54 II,23 | odkupionego, dopuszczonego do udziału w życiu trynitarnym.
55 II,24 | powinienem być w tym, co należy do mego Ojca? » (Łk 2,49).
56 II,24 | Jan, posuwając się wręcz do stwierdzenia, że w istocie
57 II,25 | pozwala nam zatem zbliżyć się do najbardziej paradoksalnego
58 II,25 | bolesne «dlaczego?» skierowane do Ojca i wypowiedziane pierwszymi
59 II,26 | się Nim raduje, rozumie do końca, co znaczy sprzeciwiać
60 II,26 | wymiarów na pozór niemożliwych do połączenia jest w rzeczywistości
61 II,27 | doznawali czegoś podobnego do doświadczenia Jezusa na
62 II,27 | ewangelistów stwarza podstawę do takiego rozumienia przez
63 II,27 | ostatniej chwili zwracał się do Ojca ze słowami synowskiego
64 II,28 | Chrystusa, jak przypomina List do Hebrajczyków: «Z głośnym
65 II,28 | gorące prośby i błagania do Tego, który mógł Go wybawić
66 II,28 | spotkał Chrystusa na drodze do Damaszku i został oślepiony
67 III,29 | przez wszystkie dni, aż do skończenia świata» (Mt 28,
68 III,29 | duszpasterskich dostosowanych do sytuacji każdej wspólnoty.
69 III,29 | kilka lat przygotowywać się do niego przez wspólną dla
70 III,29 | Chrystusa może docierać do ludzi, kształtować wspólnoty,
71 III,29 | obradowały w okresie przygotowań do Jubileuszu, wskazując najważniejsze
72 III,30 | zwyczajną drogę, ale prowadzenie do świętości pozostaje szczególnie
73 III,30 | powszechnemu powołaniu do świetości». Jeśli Ojcowie
74 III,30 | musiało doprowadzić także do ponownego odkrycia jego «
75 III,30 | znaczeniu jako przynależność do Tego, który jest w najgłębszym
76 III,30 | stanu i zawodu powołani są do pełni życia chrześcijańskiego
77 III,30 | życia chrześcijańskiego i do doskonałości miłości».16~
78 III,31 | wielorakie i dostosowane do każdego powołania. Składam
79 III,31 | zalecać wszystkim dążenie do tej «wysokiej miary » zwyczajnego
80 III,31 | różne indywidualne drogi do świętości, wymagające prawdziwej
81 III,31 | zdolna jest dostosować się do rytmu poszczególnych osób.
82 III,32 | ponieważ nieustannie powraca do źródeł i z nich czerpie
83 III,33 | dialog miłości i doprowadzić do tego, że człowiek zostanie
84 III,33 | możliwe sposoby doprowadza do niewyrażalnej radości, przeżywanej
85 III,33 | otwiera je także na miłość do braci i daje nam zdolność
86 III,33(18)| Kongr. Nauki Wiary, List do Biskupów Kościoła katolickiego
87 III,34 | 34. Jest oczywiste, że do modlitwy wezwani są zwłaszcza
88 III,34 | otrzymali w darze powołanie do życia w szczególnej konsekracji:
89 III,34 | która prowadzi stopniowo do osłabienia wiary, i w końcu
90 III,34 | Trzeba zatem, aby wychowanie do modlitwy stało się w pewien
91 III,34 | modlitwa Kościoła zachęca nas do uświęcenia każdego dnia
92 III,34 | nade wszystko wychowywać do udziału w liturgii. Ułożenie
93 III,35 | bo ona «jest szczytem, do którego zmierza działalność
94 III,35 | przywiązując szczególne znaczenie do Eucharystii niedzielnej
95 III,35 | Eucharystii niedzielnej i do samej niedzieli, przeżywanej
96 III,37 | Pojednania~37. Pragnę też wezwać do podjęcia z nową odwagą duszpasterską
97 III,37 | przekonująco i skutecznie zachęcać do praktyki Sakramentu Pojednania.
98 III,37 | szczególnie mocno odwołujący się do pokuty sakramentalnej, przyniósł
99 III,37 | przystąpiło z pożytkiem do tego sakramentu, to prawdopodobnie
100 III,37 | Boże - a Sakramenty należą do darów najcenniejszych -
101 III,38 | wspólnotową, to zastosujemy się do kluczowej zasady chrześcijańskiej
102 III,38 | Chrystusa i - przez odniesienie do Niego - o pierwszenstwie
103 III,38 | Piotra wezwać cały Kościół do takiego aktu wiary, który
104 III,39 | przez ciągłe powracanie do słuchania słowa Bożego.
105 III,39 | Powszechnie odwołują się dziś do niego jednostki i wspólnoty.
106 III,40 | odwoływało się jednoznacznie do wartości ewangelicznych.
107 III,40 | latach przypominałem wezwanie do nowej ewangelizacji. Ponawiam
108 III,40 | pewnością pobudzi Kościół do nowej aktywności misyjnej,
109 III,40 | Chrystusa. Trzeba się zwracać do dorosłych, do rodzin, do
110 III,40 | się zwracać do dorosłych, do rodzin, do młodych i do
111 III,40 | do dorosłych, do rodzin, do młodych i do dzieci, nie
112 III,40 | do rodzin, do młodych i do dzieci, nie ukrywając nigdy
113 III,40 | orędzia, ale dostosowując się do szczególnych potrzeb każdego,
114 III,40 | szczególnych potrzeb każdego, do jego wrażliwości i języka,
115 III,40 | 1 Kor 9, 22). Zachęcam do tego, myśląc przede wszystkim
116 III,40 | wielkoduszności i gotowości do służby. Musimy umieć docenić
117 IV,43 | pokusie. Zanim przystąpimy do programowania konkretnych
118 IV,43 | rywalizację, bezwzględne dążenie do kariery, nieufność, zazdrość.
119 IV,45 | bowiem pasterzy i wiernych do uważnego słuchania siebie
120 IV,45 | autorytetu pasterzy zachęca ich do jak najszerszej konsultacji
121 IV,45(31) | Dei spirat »: List 23, 36 do Sulpicjusza Severa: CSEL
122 IV,46 | chrześcijańskiej wspólnoty do otwarcia się na wszystkie
123 IV,46 | ochrzczonych i bierzmowanych do uświadomienia sobie obowiązku
124 IV,46 | wielkodusznie wspomagać powołania do kapłaństwa i do szczególnej
125 IV,46 | powołania do kapłaństwa i do szczególnej konsekracji,
126 IV,46 | wszystkim przez modlitwę do Pana żniwa (por. Mt 9, 38).
127 IV,46 | powołaniowe, aby docierać do parafii, ośrodków wychowawczych
128 IV,46 | wychowawczych i rodzin, pobudzając do głębszej refleksji nad istotnymi
129 IV,46 | zwłaszcza wówczas, gdy wzywa ono do całkowitego oddania siebie
130 IV,46 | przez swą pracę zmierzającą do szerzenia Ewangelii oraz
131 IV,46 | wskazaniom pasterzy. Ale do wszystkich odnosi się też
132 IV,47 | małżeństwie, wyniesionym do godności sakramentu, wyraża
133 IV,48 | tajemniczo otrzymywał aż do końca czasów. Ta jedność,
134 IV,48 | przynaglają je nieustannie do dążenia ku pełnej jedności. 34~
135 IV,49 | Wezwanie do miłosierdzia~49. Miłosierdzie
136 IV,49 | ale ze swej natury zmierza do posługi powszechnej, skłaniając
137 IV,49 | powszechnej, skłaniając nas do podejmowania dzieł czynnej
138 IV,49 | więzieniu, a przyszliście do Mnie» (Mt 25, 35-36). Te
139 IV,49 | nie są jedynie wezwaniem do miłosierdzia: zawierają
140 IV,49 | tym, którzy zwracali się do Niego z wszelkimi potrzebami
141 IV,50 | analfabetyzm, nie mający dostępu do najbardziej podstawowej
142 IV,50 | poszerzać się bez końca, jeśli do starych jego form dodamy
143 IV,50 | wezwania, jakie On kieruje do niego ze świata ubóstwa.
144 IV,51 | się z niezrozumieniem - do tego stopnia że wypowiedzi
145 IV,51 | ludzkiej istoty od poczęcia aż do naturalnego kresu. Podobnie
146 IV,51 | solidarności, która prowadzi do różnego wartościowania ludzkiego
147 IV,51 | wartościowania ludzkiego życia i do podeptania godności właściwej
148 IV,52 | chrześcijańskiej wspólnoty wyłącznie do roli instytucji socjalnej.
149 IV,52 | wypowiedzi przyczyniać się do rozwiązania kwestii socjalnej,
150 IV,52 | świata i nie zachęca go do zaniedbywania dobra bliźnich,
151 IV,53 | wymiany darów, posuniętej aż do wspólnoty dóbr, aby przyjść
152 IV,53 | skierować się na powrót do świata poprzez ten znak,
153 IV,53(37) | Ignacy Antiocheński, List do Rzymian, Pref., Wyd. Funk,
154 IV,55 | W latach przygotowań do Wielkiego Jubileuszu Kościół
155 IV,55 | imieniem pokoju i wezwaniem do pokoju.~
156 IV,55(39) | Dekl. o stosunku Kościoła do religii niechrześcijanskich
157 IV,56 | nam zresztą przystepować do dialogu ze szczerą wolą
158 IV,56 | właśnie prowadzić Kościół «do całej prawdy» (J 16, 13).~
159 IV,56 | przyjął także w stosunku do innych religii. Naszym zadaniem
160 IV,57 | Dlatego w ramach przygotowań do Wielkiego Jubileuszu zaleciłem
161 IV,57 | w Watykanie, była okazją do takiej refleksji; ufam,
162 IV,57 | teksty Magisterium, należące do Tradycji Kościoła. Dzisiaj,
163 Zak,58 | Syn Boży, który z miłości do człowieka przyszedł na świat
164 Zak,58 | licznymi biskupami przybyłymi do Rzymu z wszystkich części
165 Zak,59 | uroczystości nie powracamy do codziennej szarzyzny. Przeciwnie,
166 Zak,59 | wyznaczonej mecie, ku nagrodzie, do jakiej Bóg wzywa w górę
167 Zak,59 | Maryi, która po pielgrzymce do świętego miasta Jerozolimy
168 Zak,59 | miasta Jerozolimy powracała do domu w Nazarecie, rozważając
169 Zak,59 | Chrystus, który przyłącza się do nas w drodze i pozwala się
170 Zak,59 | Jego oblicze i spieszyć do braci, aby nieść im wspaniałą
|