Rozdzial, Paragraf
1 Intro,1 | 17. 20; 1 Kor 16, 22).~Nie sposób zmierzyć działania
2 Intro,2 | nieuniknione ułomności. Nie możemy wszakże uchylić się
3 Intro,3 | przeżywaliśmy Jubileusz nie tylko jako wspomnienie przeszłości,
4 I,4 | niezwykłym darem Boga, który nie poprzestał na stworzeniu
5 I,4 | dwa tysiące lat historii nie umniejszyły bynajmniej świeżości
6 I,4 | miłosierdzia - a któż nim nie jest? - wciąż źródłem pokrzepienia
7 I,5 | tle historii zbawienia, nie ulegając bynajmniej milenarystycznym
8 I,6 | przebaczenie. Dotyczyła ona nie tylko poszczególnych ludzi,
9 I,6 | których ewangeliczny duch nie zawsze jaśniał pełnym blaskiem.
10 I,6 | jaśniał pełnym blaskiem. Nie sposób zapomnieć przejmującej
11 I,7 | Szczera postawa pokutna nie przeszkodziła nam jednak
12 I,7 | prześladowań. Tego dziedzictwa nie wolno roztrwonić, ale trzeba
13 I,8 | wrażenie wywarły na mnie nie tylko tłumy, które podczas
14 I,8 | wielbiąc Jego miłość, która nie zna końca: «Misericordias
15 I,9 | podczas tych spotkań.~A jakże nie wspomnieć w szczególny sposób
16 I,9 | stał się «młody z młodymi». Nie sposób też zapomnieć liturgii
17 I,9 | pełnię w Chrystusie. Czyż to nie w Chrystusie kryje się sekret
18 I,9 | głębokiej radości serca? Czyż to nie Chrystus jest najlepszym
19 I,9 | odpowiadając na ich entuzjazm nie wahałem się zażądać od nich,
20 I,10 | Pielgrzymi różnych kategorii~10. Nie mam oczywiście możliwości,
21 I,10 | pozostawiło określone przesłanie nie tylko tym, którzy bezpośrednio
22 I,10 | społecznego przekazu. Jakże jednak nie wspomnieć tu radosnej atmosfery
23 I,11 | Jego realna obecność mogła nie znaleźć się w centrum Roku
24 I,11 | uroczystościach jubileuszowych nie tylko dzięki specjalnie
25 I,12 | perspektywy Stolicy Piotrowej. Nie zapominam jednak, że ja
26 I,12 | nieustannie to, czego nawet się nie spodziewamy.~
27 I,13 | Świętej~13. Czyż mógłbym też nie wspomnieć o «moim» osobistym
28 I,13 | z niezwykłą gościnnością nie tylko ze strony synów Kościoła,
29 I,14 | Jubileusz stał się także - nie mogło przecież być inaczej -
30 I,15 | dziedzictwa Jubileuszu, nie wahałbym się stwierdzić,
31 I,15 | dokonaliśmy w minionym roku, nie upoważnia nas bynajmniej
32 I,15 | zadowolenia, ani tym bardziej nie pozwala nam zaniechać dalszych
33 I,15 | pługa, a wstecz się ogląda, nie nadaje się do królestwa
34 I,15 | 62). W służbie Królestwu nie ma czasu, aby oglądać się
35 II,16 | naszych czasów, choć może nie zawsze świadomie, proszą
36 II,16 | dzisiejszych chrześcijan, aby nie tylko «mówili» o Chrystusie,
37 II,16 | A czyż zadanie Kościoła nie polega właśnie na tym, że
38 II,16 | gdybyśmy my sami jako pierwsi nie byli tymi, którzy kontemplują
39 II,18 | 18. Ewangelie bowiem nie chcą uchodzić za wyczerpującą
40 II,18 | później bogatsze - choć nadal nie składają się na systematyczną
41 II,19 | czynami i słowami. Do Jezusa nie można dotrzeć inaczej jak
42 II,19 | nadzwyczajną rangę religijną, ale nie potrafi postawić Go ponad
43 II,20 | odpowiada na wyznanie Piotra: «nie objawiły ci tego ciało i
44 II,20 | Jezusa ta zwyczajna droga nie wystarcza. Niezbędna jest
45 II,20 | kontemplacji oblicza Pańskiego nie możemy dojść o własnych
46 II,21 | Dwie natury, w żaden sposób nie zmieszane, ale też absolutnie
47 II,21(10)| i bez rozłączenia [...] nie jest On podzielony lub rozdzielony
48 II,22 | uniżenie się Syna Bożego nie jest celem samym dla siebie;
49 II,23 | Psalmisty sprzed stuleci nie mogła doczekać się wspanialszego
50 II,23(12)| na ten temat: « Człowiek nie zostałby przebóstwiony,
51 II,23(12)| stworzeniem, jeśliby Syn nie był prawdziwym Bogiem »,
52 II,24 | samoświadomość Chrystusa. Kościół nie ma wątpliwości, że dzięki
53 II,24 | świadomość tejże prawdy. Czyż nie to właśnie chce nam powiedzieć
54 II,24 | Czemuście Mnie szukali? Czy nie wiedzieliście, że powinienem
55 II,24 | W samoświadomości Jezusa nie ma miejsca na żadne wątpliwości: «
56 II,24 | człowieczeństwie; mimo to nie ulega wątpliwości, że w
57 II,24 | próbowano Go zabić, «bo nie tylko nie zachowywał szabatu,
58 II,24 | Go zabić, «bo nie tylko nie zachowywał szabatu, ale
59 II,24 | nawet dramat męki i śmierci nie zdoła podważyć Jego niewzruszonej
60 II,25 | się jednak wydaje, Ojciec nie chce wysłuchać prośby Syna.
61 II,25 | oblicze Ojca, Jezus musiał nie tylko przyjąć ludzkie oblicze,
62 II,25 | grzechem uczynił Tego, który nie znał grzechu, abyśmy się
63 II,25 | Bożą» (2 Kor 5, 21).~Nigdy nie przestaniemy badać nieprzeniknionej
64 II,25 | a Tyś ich uwolnił; (...) Nie stój z dala ode mnie, bo
65 II,25 | bo klęska jest blisko, a nie ma wspomożyciela» (22 [21],
66 II,26 | drodzy Bracia i Siostry, nie wyraża zatem lęku i rozpaczy,
67 II,26 | cielesne. Tradycja teologiczna nie uchyliła się przed pytaniem,
68 II,27 | Trójcy, ale Jego konanie nie było przez to mniej okrutne.
69 II,28 | kontemplacja oblicza Chrystusa nie może zatrzymać się na wizerunku
70 II,28 | Zmartwychwstałym! Gdyby tak nie było, próżne byłoby nasze
71 III,29 | ufności i optymizmu, chociaż nie lekceważymy trudności. Nie
72 III,29 | nie lekceważymy trudności. Nie ulegamy bynajmniej naiwnemu
73 III,29 | wielkie problemy naszej epoki. Nie, nie zbawi nas żadna formuła,
74 III,29 | problemy naszej epoki. Nie, nie zbawi nas żadna formuła,
75 III,29 | napełnia: Ja jestem z wami!~Nie trzeba zatem wyszukiwać «
76 III,29 | niebiańskim Jeruzalem. Program ten nie zmienia się mimo upływu
77 III,29 | adveniente. Teraz jednak nie stoi już przed nami żaden
78 III,29 | kształtować wspólnoty, głęboko na nie oddziaływać poprzez świadectwo
79 III,29 | Episkopatów i Synodów. Czyż nie taki był też cel zgromadzeń
80 III,29 | dorobek refleksji synodalnej nie powinien zostać zmarnowany,
81 III,30 | perspektywa świetości. Czyż nie taki jest najgłębszy sens
82 III,30 | nacisk na tę problematykę, to nie po to, aby nadać eklezjologii
83 III,30 | 1 Tes 4, 3). To zadanie nie dotyczy tylko niektórych
84 III,31 | 48).~Sobór wyjaśnił, że nie należy mylnie pojmować tego
85 III,32 | wiemy, że także modlitwy nie należy uważać za coś dokonanego.
86 III,32 | żywego chrześcijaństwa, które nie musi się obawiać przyszłości,
87 III,33 | 33. A czyż nie jest to «znakiem czasu»,
88 III,33 | oblubieńcza». Czyż można tu nie wspomnieć, pośród wielu
89 III,33 | której spotkanie z Jezusem nie polega jedynie na błaganiu
90 III,33 | modlitwa głęboka, która jednak nie przeszkadza uczestniczyć
91 III,34 | modlitwą powierzchowną, która nie jest w stanie wypełnić ich
92 III,34 | dzisiejszym świecie, byliby oni nie tylko chrześcijanami połowicznymi,
93 III,34 | Jest bardzo wskazane, aby nie tylko we wspólnotach zakonnych,
94 III,35 | Chrystus powróci w chwale. Nie wiemy, jakie wydarzenia
95 III,35 | ale mamy pewność, że nic nie zdoła wyrwać go z ręki Chrystusa, «
96 III,35 | dlatego sprawując Paschę nie tylko raz w roku, ale w
97 III,36 | Jest to powinność, której nie można pominąć, a przeżywać
98 III,36 | pominąć, a przeżywać ją należy nie tylko jako wypełnienie przepisanego
99 III,37 | regionach świata. Jego przyczyny nie zanikły bynajmniej w krótkim
100 III,37 | pokrzepiające doświadczenie, którego nie należy zaprzepaścić: skoro
101 III,37 | Drodzy Bracia w kapłaństwie, nie możemy się zniechęcać w
102 III,38 | zapomnieli, że bez Chrystusa «nic nie możemy uczynić» (por. J
103 III,38 | świętości. Kiedy ta zasada nie jest przestrzegana, to czyż
104 III,38 | noc pracowaliśmy i niceśmy nie ułowili» (Łk 5, 5). W takim
105 III,39 | Słuchanie słowa Bożego~39. Nie ulega wątpliwości, że tego
106 III,39 | pierwszenstwa świętości i modlitwy nie można urzeczywistnić inaczej,
107 III,40 | wołał: «Biada mi, gdybym nie głosił Ewangelii» (1 Kor
108 III,40 | aktywności misyjnej, której nie będzie można powierzyć jedynie
109 III,40 | prawdziwie spotkał Chrystusa nie może zatrzymywać Go dla
110 III,40 | wartości każdego narodu nie zostały przekreślone, lecz
111 III,40 | do młodych i do dzieci, nie ukrywając nigdy najbardziej
112 III,41 | zasady» Tertuliana. Czyż nie stanie się tak również w
113 III,41 | drogę ku przyszłości. Nam nie pozostaje nic innego, jak
114 IV,42 | która «góry przenosi», ale nie mieli miłości, wszystko
115 IV,43 | cenić jako dar Boży: dar nie tylko dla brata, który bezpośrednio
116 IV,43 | kariery, nieufność, zazdrość. Nie łudźmy się: bez takiej postawy
117 IV,45 | duszpasterskie. Jak wiadomo, nie kierują się one zasadami
118 IV,45 | uprawnienia doradcze, a nie decyzyjne, 29 ale nie są
119 IV,45 | a nie decyzyjne, 29 ale nie są z tego powodu pozbawione
120 IV,45 | odwieczne zasady mądrości, która nie podważając bynajmniej autorytetu
121 IV,46 | Ducha. Jedność Kościoła nie oznacza jednolitości, ale
122 IV,46 | wymagające i stanowcze: «Ducha nie gaście, proroctwa nie lekceważcie.
123 IV,46 | Ducha nie gaście, proroctwa nie lekceważcie. Wszystko badajcie,
124 IV,47 | W tej sprawie Kościół nie może ulegać naciskom pewnego
125 IV,48 | Chrystusie, w którym Kościół nie jest podzielony (por. 1
126 IV,48 | Właśnie na modlitwie Jezusa, a nie na naszych umiejętnościach
127 IV,49 | Mt 25, 35-36). Te słowa nie są jedynie wezwaniem do
128 IV,49 | tajemnicę Chrystusa. Te słowa, w nie mniejszym stopniu niż wierność
129 IV,49 | jako Oblubienicy Chrystusa.~Nie należy oczywiście zapominać,
130 IV,49 | oczywiście zapominać, że nikt nie może zostać pozbawiony naszej
131 IV,50 | natomiast miliony ludzi nie tylko pozostawia na uboczu
132 IV,50 | skazani na analfabetyzm, nie mający dostępu do najbardziej
133 IV,50 | której przejawem będzie nie tyle i nie tylko skuteczność
134 IV,50 | przejawem będzie nie tyle i nie tylko skuteczność pomocy,
135 IV,50 | nim, tak aby gest pomocy nie był odczuwany jako poniżająca
136 IV,50 | domu». Czyż taki styl bycia nie stałby się największą i
137 IV,50 | miłosierdzia - może pozostać nie zrozumiane i utonąć w powodzi
138 IV,51 | które serce chrześcijanina nie może pozostać niewrażliwe.~
139 IV,51 | każe nam wołać w porę i nie w porę, że kto wykorzystuje
140 IV,51 | dziedzinie biotechnologii, nie może nigdy lekceważyć podstawowych
141 IV,51 | podkreślając zwłaszcza, że nie próbuje on narzucić niewierzącym
142 IV,52 | wszystkim powinni się włączyć w nie wierni świeccy, realizując
143 IV,52 | właściwe sobie powołanie, ale nie ulegając nigdy pokusie sprowadzenia
144 IV,52 | ona względność historii, nie zwalnia nas bynajmniej z
145 IV,52 | II: «nauka chrześcijańska nie odwraca człowieka od budowania
146 IV,52 | człowieka od budowania świata i nie zachęca go do zaniedbywania
147 IV,54 | się w świetle Chrystusa. Nie wszyscy jednak widzą to
148 IV,56 | 56. Dialog nie może się jednak opierać
149 IV,56 | nas jest (por. 1 P 3, 15). Nie powinniśmy się obawiać,
150 IV,56 | deklaracji Dominus Iesus, nie może być przedmiotem swego
151 IV,56 | obowiązek rozgłaszać.~Kościół nie może zatem uchylać się od
152 IV,56 | Dialog międzyreligijny «nie może po prostu zastąpić
153 IV,56 | przepowiadanie».40 Obowiązek misyjny nie przeszkadza nam zresztą
154 IV,56 | Wiemy bowiem, że sam Kościół nie przestanie nigdy zgłębiać
155 IV,56 | zasada stanowi fundament nie tylko nieustannej refleksji
156 IV,56 | pokornego i ufnego otwarcia nie przyjmował Sobór Watykański
157 IV,56 | Bożych»,42 uznaje zarazem, że nie tylko sam daje, ale także
158 IV,57 | upływu lat teksty soborowe nie tracą wartości ani blasku.
159 Zak,58 | się jego narzędziami. Czyż nie po to właśnie obchodziliśmy
160 Zak,58 | nadzieją, która «zawieść nie może» (Rz 5, 5).~Przemierzając
161 Zak,58 | liczne, ale żadna odległość nie dzieli tych, którzy zespoleni
162 Zak,59 | jubileuszowych uroczystości nie powracamy do codziennej
|