Rozdzial, Paragraf
1 Intro,2 | Zdawałem sobie sprawę, że jego obchody będą opatrznościowym
2 Intro,3 | przyszłości. Teraz należy czerpać ze skarbca otrzymanej łaski,
3 I,4 | Jubileusz wyrażałem nadzieję, że obchody dwutysiąclecia tajemnicy
4 I,4 | Jubileusz pozwolił nam odczuć, że dwa tysiące lat historii
5 I,4 | Zaprawdę, powiadam ci: Dziś ze Mną będziesz w raju» (Łk
6 I,6 | się od dawna, świadomi, że skoro do Kościoła należą
7 I,6 | przyszłości i zarazem sprawiło, że z większą pokorą i czujnością
8 I,9 | świeckich. Pragnę skorzystać ze sposobności, jaką jest ten
9 I,9 | pesymistycznego patrzenia na młodych ze względu na wszystkie ich
10 I,10 | Z zapałem postanawiały, że będą promieniować jej światłem
11 I,10 | Dla nich Jubileusz był ze szczególnego tytułu «rokiem
12 I,10 | miało miejsce miłe spotkanie ze światem teatru, kina, telewizji
13 I,10 | dziedzinie przypomniałem, że spoczywa na nich wielka
14 I,12 | ekumeniczny~12. Jest zrozumiałe, że mówiąc o Jubileuszu patrzę
15 I,12 | Piotrowej. Nie zapominam jednak, że ja sam pragnąłem, aby jego
16 I,12 | Kościołach partykularnych i że to właśnie tam większa część
17 I,12 | Niemniej znamienny jest fakt, że wiele diecezji pragnęło,
18 I,12 | ale ożywia nas nadzieja, że będzie nam przewodzić obecność
19 I,13 | niezwykłą gościnnością nie tylko ze strony synów Kościoła, ale
20 I,14 | Z satysfakcją obserwuję, że w ostatnim okresie parlamenty
21 I,14 | zadłużonych. Mam nadzieję, że rządy tych państw w najbliższym
22 I,15 | wahałbym się stwierdzić, że jest nią kontemplacja oblicza
23 I,15 | Kościele i w świecie, wyznając, że On jest sensem historii
24 II,16 | nie polega właśnie na tym, że ma on odzwierciedlać światłość
25 II,17 | Hieronimowi orzec stanowczo, że «nieznajomość Pisma to nieznajomość
26 II,18 | z wysoka i świadomością, że jest «synem umiłowanym» (
27 II,19 | i w odpowiedzi słyszy, że «jedni za Jana Chrzciciela,
28 II,19 | od prawdy. Lud przeczuwa, że ten rabbi, umiejący tak
29 II,20 | nam Łukasz, odnotowując, że ów dialog z uczniami odbył
30 II,20 | jest uświadomienie nam, że do pełnej kontemplacji oblicza
31 II,21 | podobnie jak Tomasz, klęka ze czcią przed Zmartwychwstałym,
32 II,21(10)| uczymy jednogłośnie wyznawać, że jest jeden i ten sam Syn,
33 II,22 | nieodzowne jest twierdzenie, że Słowo naprawdę «stało się
34 II,22 | aby wszelki język wyznał, że Jezus Chrystus jest Panem -
35 II,23 | pobłogosławił nam i sprawił, że «Jego oblicze zajaśniało»
36 II,23 | Wcielenia: tylko dlatego, że Syn Boży stał się naprawdę
37 II,23(12)| pozostając jedynie złączony ze stworzeniem, jeśliby Syn
38 II,24 | Kościół nie ma wątpliwości, że dzięki natchnieniu z Wysoka
39 II,24 | jerozolimskiej? Wydaje się, że już w tym momencie ma On
40 II,24 | momencie ma On świadomość, że łączy Go z Bogiem wyjątkowa
41 II,24 | Czy nie wiedzieliście, że powinienem być w tym, co
42 II,24 | 49). Nic dziwnego zatem, że w wieku dojrzałym język
43 II,24 | J 10, 38).~Wolno sądzić, że skoro Jezus jako człowiek
44 II,24 | to nie ulega wątpliwości, że w swoim doczesnym życiu
45 II,24 | się wręcz do stwierdzenia, że w istocie rzeczy właśnie
46 II,24 | niewzruszonej pewności, że jest Synem Ojca niebieskiego.~
47 II,26 | utkwione w Ojcu. Właśnie ze względu na tylko Jemu dostępne
48 II,26 | zjednoczenie z Ojcem, który ze swej natury jest źródłem
49 II,27 | Ojciec ukazuje Katarzynie ze Sieny, że w świętych duszach
50 II,27 | ukazuje Katarzynie ze Sieny, że w świętych duszach może
51 II,27 | tajemnica, ale zapewniam, że rozumiem ją po trochu dzięki
52 II,27 | Chrystusa, kiedy przypomina, że choć Jezus umierał pograżony
53 II,27 | chwili zwracał się do Ojca ze słowami synowskiego zawierzenia: «
54 II,28 | poszedł za Nim, wyznając Mu - ze zrozumiałą bojaźnią - swą
55 II,28 | miłość: «Panie, Ty wiesz, że Cię kocham» (J 21, 15-17).
56 III,29 | dla naszego postępowania. Ze świadomością tej obecności
57 III,29 | bynajmniej naiwnemu przekonaniu, że można znaleźć jakąś magiczną
58 III,30 | początku trzeba stwierdzić, że perspektywą, w którą winna
59 III,30 | i głęboko odnowić?~Ufam, że wielu z tych, którzy uczestniczyli
60 III,31 | Mogłoby się pozornie wydawać, że przypominanie tej podstawowej
61 III,31 | Wyraża ona przekonanie, że skoro chrzest jest prawdziwym
62 III,31 | 5, 48).~Sobór wyjaśnił, że nie należy mylnie pojmować
63 III,31 | Składam dzięki Bogu za to, że pozwolił mi beatyfikować
64 III,31 | Ale jest też oczywiste, że istnieją różne indywidualne
65 III,32 | wspólnotowej. Dobrze jednak wiemy, że także modlitwy nie należy
66 III,33 | jest to «znakiem czasu», że mimo rozległych procesów
67 III,33 | ten temat. Ukazuje ona, że modlitwa może się rozwijać
68 III,33 | miłości i doprowadzić do tego, że człowiek zostanie całkowicie
69 III,33 | przez Boskiego Umiłowanego, że będzie wrażliwy na wszelkie
70 III,33 | sprawach doczesnych, jako że otwierając serce na miłość
71 III,34 | 34. Jest oczywiste, że do modlitwy wezwani są zwłaszcza
72 III,34 | konsekracji: to powołanie ze swej natury czyni ich bardziej
73 III,34 | ważne, aby kultywowali je ze szczerą gorliwością. Byłoby
74 III,34 | Byłoby jednak błędem sądzić, że zwyczajni chrześcijanie
75 III,35 | tysiąclecie, ale mamy pewność, że nic nie zdoła wyrwać go
76 III,36 | apostolskim Dies Domini, że udział w Eucharystii powinien
77 III,37 | serce i w pełni jedna nas ze sobą. Trzeba dołożyć starań,
78 III,38 | duszpasterskiej: jest nią przekonanie, że rezultaty zależą od naszej
79 III,38 | i planowania. To prawda, że Pan Bóg oczekuje od nas
80 III,38 | jednak, gdybyśmy zapomnieli, że bez Chrystusa «nic nie możemy
81 III,38 | 15, 5).~Modlitwa sprawia, że w życiu towarzyszy nam świadomość
82 III,38 | to czyż można się dziwić, że przedsięwzięcia duszpasterskie
83 III,39 | Nie ulega wątpliwości, że tego pierwszenstwa świętości
84 III,39 | soki właśnie z tej więzi ze słowem Bożym. Należy ją
85 III,40 | przede wszystkim wskazać, że musimy na nowo rozniecić
86 III,41 | rzeczywistość, ukazując, że nasza epoka jest szczególnie
87 IV,42 | Doktorem Kościoła właśnie ze względu na jej głęboką znajomość
88 IV,42 | scientia amoris: « Zrozumiałam, że Kościół ma Serce i że to
89 IV,42 | Zrozumiałam, że Kościół ma Serce i że to Serce płonie Miłością.
90 IV,42 | płonie Miłością. Zrozumiałam, że tylko Miłość zdolna jest
91 IV,42 | Kościoła. [...] Zrozumiałam, że w Miłości zawierają się
92 IV,42 | się wszystkie powołania, że Miłość jest wszystkim».27~
93 IV,45 | a z drugiej sprawiają, że także w sprawach podlegających
94 IV,46 | komunii jest ściśle związana ze zdolnością chrześcijańskiej
95 IV,46 | działały w pełnej harmonii ze wspólnotą kościelną i okazywały
96 IV,47 | bardziej przekonująco ukazywać, że możliwe jest przeżywanie
97 IV,48 | Chrystusa przypomina nam, że ten dar winien być przyjmowany
98 IV,48 | umiejętnościach opiera się ufność, że możemy także w rzeczywistości
99 IV,48 | Kościoły Wschodnie, ufając, że zostanie w pełni przywrócona
100 IV,48 | ekumeniczny z braćmi i siostrami ze Wspólnoty Anglikańskiej
101 IV,48 | Wspólnoty Anglikańskiej i ze Wspólnot kościelnych wyrosłych
102 IV,49 | wewnątrzkościelnej, ale ze swej natury zmierza do posługi
103 IV,49 | należy oczywiście zapominać, że nikt nie może zostać pozbawiony
104 IV,49 | pozbawiony naszej miłości, jako że «Syn Boży przez wcielenie
105 IV,50 | godności. Jak to możliwe, że w naszej epoce są jeszcze
106 IV,50 | jakie On kieruje do niego ze świata ubóstwa. W ten sposób
107 IV,51 | naturalnego, która sprawia, że rozległe obszary planety
108 IV,51 | niezrozumieniem - do tego stopnia że wypowiedzi Kościoła na ich
109 IV,51 | wołać w porę i nie w porę, że kto wykorzystuje nowe zdobycze
110 IV,51 | podkreślając zwłaszcza, że nie próbuje on narzucić
111 IV,52 | W szczególności relacje ze społecznością świecką winny
112 IV,53 | przez jakiś konkretny znak, że taki jest właśnie sens miłosierdzia
113 IV,53 | istotnym: Jubileusz sprawił, że cały świat patrzył na Rzym,
114 IV,54 | słabości, która sprawia, że często nasze życie traci
115 IV,55 | nowym stuleciu, zgodnie ze wskazaniami Soboru Watykańskiego
116 IV,56 | powinniśmy się obawiać, że może uwłaczać tożsamości
117 IV,56 | tak (...) umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego
118 IV,56 | gentes pozostaje głoszenie, że w Chrystusie, który jest «
119 IV,56 | przystepować do dialogu ze szczerą wolą słuchania.
120 IV,56 | słuchania. Wiemy bowiem, że sam Kościół nie przestanie
121 IV,56 | Bożych»,42 uznaje zarazem, że nie tylko sam daje, ale
122 IV,57 | takiej refleksji; ufam, że podjęto ją w różnych formach
|