Rozdzial,  Paragraf

  1 Intro,1|              zarzucili sieci. «Skoro to uczynili, zagarnęli (...)
  2 Intro,1|            się na cały Kościół. Jest to woda Ducha Świętego, która
  3 Intro,1|         odnawia (por. J 4, 14). Jest to litościwa miłość Ojca, która
  4 Intro,3|     określonym kontekstem i kulturą.~To zakorzenianie się Kościoła
  5 Intro,3|            każdy Kościół, rozważając to, co Duch Święty powiedział
  6  I,4   |        wszystkim wymiar uwielbienia. To z niego bowiem bierze początek
  7  I,5   |          sensem i ostatecznym celem. To przecież przez Niego, Słowo
  8  I,5   |             niczym ziarno zasiane po to, aby stało się wielkim drzewem (
  9  I,6   |             należą także grzesznicy, to jest on «święty i zarazem
 10  I,6   |              wszystkich jego dzieci. To «oczyszczenie pamięci» dodało
 11  I,7   |           wyraża tajemnicę Kościoła. To wymowne orędzie, przemawiające
 12  I,9   |            inne utkwi nam w pamięci, to będzie to z pewnością obraz
 13  I,9   |             nam w pamięci, to będzie to z pewnością obraz ogromnej
 14  I,9   |            pełnię w Chrystusie. Czyż to nie w Chrystusie kryje się
 15  I,9   |        głębokiej radości serca? Czyż to nie Chrystus jest najlepszym
 16  I,10  |        jeszcze większym stopniu było to naśladowaniem gestu, którego
 17  I,10  |             odbyło się 1 maja, kiedy to przypada tradycyjne święto
 18  I,10  |                Naprawdę wymowne było to jubileuszowe spotkanie,
 19  I,11  |          staje się obecny wśród nas, to czyż Jego realna obecność
 20  I,11  |          Słowa? Właśnie dlatego miał to być rok «głęboko eucharystyczny »6
 21  I,12  |       Kościołach partykularnych i że to właśnie tam większa część
 22  I,12  |              stycznia 2000 r., kiedy to po raz pierwszy w dziejach
 23  I,12  |      zdolnego zsyłać nam nieustannie to, czego nawet się nie spodziewamy.~
 24  I,15  |             Chrystusa: Duc in altum! To, czego dokonaliśmy w minionym
 25 II,17  |               że «nieznajomość Pisma to nieznajomość samego Chrystusa».8
 26 II,18  |             nauk historycznych. Mimo to wyłaniające się z nich oblicze
 27 II,18  |       dokonuje się na Golgocie. Jest to godzina ciemności, po której
 28 II,19  |              ale odległa jeszcze - i to jak bardzo - od prawdy.
 29 II,21  |            absolutnie nierozdzielne, to natura boska i ludzka. 10~
 30 II,21  |       Tomasza, aby dotykał Jego ran, to znaczy uznawał Jego pełne
 31 II,22  |             3, 18).~Z drugiej strony to uniżenie się Syna Bożego
 32 II,24  |    świadomość tejże prawdy. Czyż nie to właśnie chce nam powiedzieć
 33 II,24  |             z Bogiem wyjątkowa więź, to znaczy więź właściwa «synowi».
 34 II,24  |        latach i w łasce» (Łk 2, 52), to również Jego ludzka świadomość
 35 II,24  |   uwielbionym człowieczeństwie; mimo to nie ulega wątpliwości, że
 36 II,24  |    tożsamości Syna Bożego. Podkreśla to Jan, posuwając się wręcz
 37 II,25  |              w godzinie Krzyża. Jest to tajemnica w tajemnicy, którą
 38 II,25  |             oddalił od Niego - jeśli to możliwe - kielich cierpienia (
 39 II,25  |              obliczem» grzechu. « On to dla nas grzechem uczynił
 40 II,25  |              Eloi, lema sabachthani, to znaczy: Boże mój, Boże mój,
 41 II,27  |              sobie intuicje wiary, a to dzięki szczególnemu światłu,
 42 II,27  |          Jego konanie nie było przez to mniej okrutne. Jest to tajemnica,
 43 II,27  |         przez to mniej okrutne. Jest to tajemnica, ale zapewniam,
 44 II,27  |           czego sama doświadczam».14 To świadectwo wiele wyjaśnia!
 45 II,28  |              kontempluje nieustannie to zakrwawione oblicze, w którym
 46 II,28  |              się posłuszeństwa przez to, co wycierpiał. A gdy wszystko
 47 II,28  |           się dzisiaj Kościół. Czyni to idąc śladami Piotra, który
 48 II,28  |         kocham» (J 21, 15-17). Czyni to stając u boku Pawła, który
 49 II,28  |                Dla mnie bowiem żyć - to Chrystus, a umrzeć - to
 50 II,28  |              to Chrystus, a umrzeć - to zysk » (Flp 1, 21).~W dwa
 51 III,29 |             Drodzy Bracia i Siostry, to przeświadczenie towarzyszyło
 52 III,29 |        obchody jubileuszowe. Z niego to winniśmy czerpać nowe energie
 53 III,29 |              por. Dz 2,37).~Zadajemy to pytanie pełni ufności i
 54 III,29 |            nowo pracę duszpasterską. To zadanie dotyczy nas wszystkich.
 55 III,30 |           nacisk na tę problematykę, to nie po to, aby nadać eklezjologii
 56 III,30 |              problematykę, to nie po to, aby nadać eklezjologii
 57 III,30 |             samego siebie właśnie po to, aby ją uświęcić (por. Ef
 58 III,30 |            uświęcenie» (1 Tes 4, 3). To zadanie nie dotyczy tylko
 59 III,31 |         świętość? I co może oznaczać to słowo w kontekście programu
 60 III,31 |            nadrzędnej idei świetości to decyzja brzemienna w skutki.
 61 III,31 |          napełnienie Duchem Świętym, to sprzeczna z tym byłaby postawa
 62 III,31 |               Składam dzięki Bogu za to, że pozwolił mi beatyfikować
 63 III,33 |                  33. A czyż nie jest to «znakiem czasu», że mimo
 64 III,33 |   zaspokojenia tej potrzeby i czynią to czasem w sposób bardzo przekonujący.
 65 III,33 |             siebie» (J 14, 21). Jest to droga wspomagana nieustannie
 66 III,33 |                urzeczenie» serca. Ma to zatem być modlitwa głęboka,
 67 III,34 |             szczególnej konsekracji: to powołanie ze swej natury
 68 III,35 |   zapowiedzią ostatniego dnia, kiedy to Chrystus powróci w chwale.
 69 III,35 |          wskazywał każdemu pokoleniu to, «co stanowi zwornik całej
 70 III,36 |            przypomnieć, podobnie jak to uczyniłem w Liście apostolskim
 71 III,36 |  ochrzczonego sercem niedzieli. Jest to powinność, której nie można
 72 III,36 |              por. Łk 12, 32). Stawia to przed nimi zadanie bardziej
 73 III,37 |         starań, aby wierni odkrywali to oblicze Chrystusa także
 74 III,37 |        pożytkiem do tego sakramentu, to prawdopodobnie istnieje
 75 III,38 |          indywidualną i wspólnotową, to zastosujemy się do kluczowej
 76 III,38 |              działania i planowania. To prawda, że Pan Bóg oczekuje
 77 III,38 |              nie jest przestrzegana, to czyż można się dziwić, że
 78 III,38 |              W czasie tamtego połowu to Piotr wypowiedział słowa
 79 III,40 |           dziele ewangelizacji. Jest to z pewnością jedno z najważniejszych
 80 III,40 |          chrześcijańskich. Winno się to jednak dokonywać z zachowaniem
 81 III,40 |         jubileuszowym. Być może jest to tylko początek, zaledwie
 82 III,41 |      odległym od nas, jak gdyby było to pojęcie z przeszłości, związane
 83 IV,42  |  kontemplowaliśmy oblicze Chrystusa, to opracowując program duszpasterski
 84 IV,42  |      naprawdę «sercem» Kościoła, jak to dobrze rozumiała św. Teresa
 85 IV,42  |             że Kościół ma Serce i że to Serce płonie Miłością. Zrozumiałam,
 86 IV,43  |    najgłębsze oczekiwania świata.~Co to oznacza w praktyce? Także
 87 IV,43  |         wspólnoty. Duchowość komunii to przede wszystkim spojrzenie
 88 IV,43  |         wokół nas. Duchowość komunii to także zdolność odczuwania
 89 IV,43  |          przyjaźń. Duchowość komunii to także zdolność dostrzegania
 90 IV,43  |            mnie ». Duchowość komunii to wreszcie umiejętność «czynienia
 91 IV,45  |            bezpodstawnymi żądaniami, to duchowość komunii ożywia
 92 IV,46  |       uprawnionych odmienności. Jest to rzeczywistość wielu członków
 93 IV,46  |          żniwa (por. Mt 9, 38). Jest to sprawa bardzo istotna dla
 94 IV,47  |             Należy raczej zabiegać o to, aby dzięki jak najpełniejszej
 95 IV,48  |             Wierzę w jeden Kościół»: to co wyrażamy w wyznaniu wiary,
 96 IV,49  |              każdego człowieka. Jest to dziedzina, która w równie
 97 IV,49  |              kontemplacji Chrystusa, to powinniśmy umieć Go dostrzegać
 98 IV,50  | uwłaczającymi ludzkiej godności. Jak to możliwe, że w naszej epoce
 99 IV,51  |        niepopularne - ale które mimo to muszą być uwzględniane w
100 IV,54  |             Nie wszyscy jednak widzą to światło. Naszym zadaniem,
101 IV,54  |                Wyrażali w ten sposób to samo, co mówił Chrystus,
102 IV,54  |         światłem świata» (Mt 5, 14).~To zadanie napawa nas bojaźnią,
103 IV,55  |              jest potrzebny także po to, aby można było położyć
104 IV,56  |              tożsamości kogoś innego to, co w rzeczywistości jest
105 IV,56  |           Cała ta rzeczywistość, jak to zostało podkreślone także
106 IV,57  |             została przyjęta. 44 Czy to uczyniono? Konferencja,
107 Zak,58 |             narzędziami. Czyż nie po to właśnie obchodziliśmy Rok
108 Zak,59 |       Widzieliśmy Pana!» (J 20, 25).~To właśnie jest pożądany owoc