1003-epoka | epoke-najbl | najce-pilne | pilny-pyta | pytan-tworc | tworz-zadlu | zadne-zywy
bold = Main text
Rozdzial, Paragraf grey = Comment text
1 II,27(14) | Citt del Vaticano 1997, s. 1003. ~
2 Intro,1 | trwa na wieki» (Ps 118 [117], 1).~
3 Intro,1 | Jego trwa na wieki» (Ps 118 [117], 1).~
4 II,27(14) | Quaderno giallo, 6 luglio 1897: Opere complete, Citt del
5 IV,45(31) | Sulpicjusza Severa: CSEL 29, 193. ~
6 III,37 | Jak zapewne pamiętacie, w 1984 r. wypowiedziałem się na
7 III,37(23)| Por. n. 18: AAS 77 (1985), 224. ~
8 III,33(18)| formas (15 października 1989): AAS 82 (1990), 362-379. ~
9 III,33(18)| października 1989): AAS 82 (1990), 362-379. ~
10 IV,56(40) | e orientamenti (19 maja 1991), 82: AAS 84 (1992), 444. ~
11 IV,56(40) | maja 1991), 82: AAS 84 (1992), 444. ~
12 I,11(6) | adveniente (10 listopada 1994), 55: AAS 87 (1995), 38. ~
13 I,4(2) | listopada 1998), 3: AAS 91 (1999), 132. ~
14 Zak,59 | Watykanie, dnia 6 stycznia 2001, w uroczystość Objawienia
15 IV,42(27) | Citt del Vaticano, 1997, s. 223. ~
16 III,37(23)| Por. n. 18: AAS 77 (1985), 224. ~
17 IV,53(37) | Pref., Wyd. Funk, I, s. 252. ~
18 III,37(24)| Tamże, 31: l.c., 258. ~
19 II,21(10) | Pan Jezus Chrystus »: DS 301-302. ~
20 II,21(10) | Jezus Chrystus »: DS 301-302. ~
21 III,33 | 33. A czyż nie jest to «znakiem
22 III,33(18)| października 1989): AAS 82 (1990), 362-379. ~
23 III,33(18)| 1989): AAS 82 (1990), 362-379. ~
24 III,39 | Słuchanie słowa Bożego~39. Nie ulega wątpliwości,
25 II,23(12) | contra Arianos 70: PG 26, 425 B - 426 G. ~
26 II,23(12) | Arianos 70: PG 26, 425 B - 426 G. ~
27 IV,56(40) | 1991), 82: AAS 84 (1992), 444. ~
28 II,21 | Soboru Chalcedońskiego (451 r.): «jedna osoba w dwóch
29 IV,47 | 47. Szczególną uwagę należy
30 IV,53 | Konkretny znak~53. Aby wyrazić przez jakiś
31 III,41(25)| Apologeticum, 50, 13: PL 1, 534. ~
32 IV,54 | Dialog i misja~54. Nowe stulecie i nowe tysiąclecie
33 III,30(15)| De Orat. Dom. 23: PL 4, 553; por. Lumen gentium, 4. ~
34 IV,56 | 56. Dialog nie może się jednak
35 IV,57 | W świetle Soboru~57. Jak wielkie bogactwo kryje
36 Zak,58 | 58. Idźmy naprzód z nadzieją!
37 Zak,59 | 59. Drodzy Bracia i Siostry!
38 I,8(5) | Dei XVIII, 51, 2: PL 41, 614; por. Sobór Wat. II, Konst.
39 I,15 | królestwa Bożego» (Łk 9, 62). W służbie Królestwu nie
40 II,23 | zajaśniało» nad nami (por. Ps 67 [66], 3). A jednocześnie, będąc
41 II,23 | zajaśniało» nad nami (por. Ps 67 [66], 3). A jednocześnie,
42 II,23(12) | Oratio II contra Arianos 70: PG 26, 425 B - 426 G. ~
43 III,35(21)| Tamże, 2: l.c., 714. ~
44 III,35(20)| 1998), 19: AAS 90 (1998), 724. ~
45 III,36(22)| Tamże, 35: l.c., 734. ~
46 III,37(23)| Por. n. 18: AAS 77 (1985), 224. ~
47 II,27(13) | N. 78. ~
48 IV,56(40) | 19 maja 1991), 82: AAS 84 (1992), 444. ~
49 IV,45(29) | sierpnia 1997): AAS 89 (1997), 852-877, szczególnie art. 5:
50 IV,45(29) | 1997): AAS 89 (1997), 852-877, szczególnie art. 5: Struktury
51 Intro,2 | aeternum cantabo» (Ps 89 [88], 2).~Zarazem jednak wszystko,
52 III,35(20)| 31 maja 1998), 19: AAS 90 (1998), 724. ~
53 I,4(2) | listopada 1998), 3: AAS 91 (1999), 132. ~
54 IV,54(38) | suum lumen non habeat, sed ab Unigenito Dei Filio, qui
55 II,25 | wyrażającym czułość i poufałość: «Abba, Ojcze». Prosi Go, aby oddalił
56 I,13 | namacalnie przejść śladami Abrahama «ojca naszej wiary» (por.
57 II,21 | sposób nie zmieszane, ale też absolutnie nierozdzielne, to natura
58 IV,42 | które On nam pozostawił: «abyście się wzajemnie miłowali,
59 IV,46(33) | apostolstwie świeckich Apostolicam actuositatem, 2. ~
60 II,21 | słów. Przytoczona formuła, aczkolwiek stworzona przez ludzi, zawiera
61 II,20 | się bardziej prawdziwe, adekwatne i spójne poznanie tajemnicy,
62 III,37 | ten temat w posynodalnej adhortacji Reconciliatio et paenitentia,
63 III,33 | dziękczynienie, uwielbienie, adorację, kontemplację, słuchanie,
64 I,8 | przyjąć postawę milczącej adoracji, ufając pokornie w tajemnicze
65 II,25 | którą człowiek może jedynie adorować na kolanach.~Stoi nam przed
66 IV,55(39) | niechrześcijanskich Nostra aetate. ~
67 IV,42 | jednak zabraknie mu miłości (agape), wszystko inne będzie bezużyteczne.
68 II,27 | z Lisieux przeżywa swoją agonię w zjednoczeniu z konaniem
69 IV,47 | rozpowszechniona i czasem agresywna. Należy raczej zabiegać
70 I,10 | sportowcy, artyści i nauczyciele akademiccy, biskupi i kapłani oraz
71 I,6 | Roku Jubileuszowym silny akcent położony został na prośbę
72 IV,48 | uprawnione odmienności, akceptując się wzajemnie i wspomagając
73 I,11 | wszystko poprzez wielki Akt zawierzenia, którego dokonałem
74 III,38 | cały Kościół do takiego aktu wiary, który wyrazi się
75 III,39 | zgodnie z wiekową i nadal aktualną tradycją lectio divina,
76 IV,52 | budowania jej. Szczególnie aktualne pozostaje w tym kontekście
77 IV,45 | wykorzystywać struktury aktywnej współpracy przewidziane
78 IV,46 | potrzeby: od katechezy po aktywny udział w liturgii, od wychowania
79 III,34 | doświadczenia wielu grup aktywnych apostolsko, również tych,
80 IV,47 | dzieciom, a zarazem stawać się aktywnymi podmiotami skutecznej działalności
81 III,30 | całe życie chrześcijanina: «Albowiem wolą Bożą jest wasze uświęcenie» (
82 I,5 | ukazuje nam Apokalipsa: «Alfę i Omegę, Pierwszego i Ostatniego,
83 IV,54(38) | locis in Sanctis Scripturis allegorice sol appellatus est »: Enarr.
84 IV,42 | głęboką znajomość scientia amoris: « Zrozumiałam, że Kościół
85 IV,50 | umierają z głodu, skazani na analfabetyzm, nie mający dostępu do najbardziej
86 I,12 | Następcę Piotra, Prymasa Anglikańskiego i Metropolitę z Ekumenicznego
87 IV,48 | i siostrami ze Wspólnoty Anglikańskiej i ze Wspólnot kościelnych
88 I,9 | próbę siły organizatorów i animatorów, zarówno kościelnych, jak
89 IV,42 | mówili językami ludzi i aniołów i posiadali wiarę, która «
90 I,4 | owego «dzisiaj », w którym aniołowie przynieśli pasterzom wspaniałą
91 IV,56(40) | międzyreligijnym Dialogo e annuncio: riflessioni e orientamenti (
92 IV,53(37) | Św. Ignacy Antiocheński, List do Rzymian, Pref.,
93 II,23 | położone zostały podwaliny antropologii, która zdolna jest przekroczyć
94 I,5 | Chrystusa, jakiego ukazuje nam Apokalipsa: «Alfę i Omegę, Pierwszego
95 III,41(25)| Tertulian, Apologeticum, 50, 13: PL 1, 534. ~
96 IV,46(33) | o apostolstwie świeckich Apostolicam actuositatem, 2. ~
97 III,35 | zmartwychwstały Chrystus przyniósł Apostołom dar pokoju i Ducha Świetego (
98 II,19 | 20, 20). Oblicze, które Apostołowie oglądali po zmartwychwstaniu,
99 Intro,3 | jeden, święty, katolicki i apostolski Kościół Chrystusowy ».1
100 III,40 | aby udzielił się nam zapał apostolskiego przepowiadania, jakie wzięło
101 III,34 | doświadczenia wielu grup aktywnych apostolsko, również tych, które złożone
102 IV,54(38) | Scripturis allegorice sol appellatus est »: Enarr. in Ps. 10,
103 II,23(12) | Bogiem », Oratio II contra Arianos 70: PG 26, 425 B - 426 G. ~
104 IV,45(29) | 1997), 852-877, szczególnie art. 5: Struktury współpracy
105 I,10 | rolnictwa oraz sportowcy, artyści i nauczyciele akademiccy,
106 IV,52 | rozmiary planetarne.~Ten aspekt etyczno-społeczny jawi się
107 III,33(18)| katolickiego o niektórych aspektach medytacji chrześcijańskiej
108 II,25 | najbardziej paradoksalnego aspektu Jego tajemnicy, który ujawnia
109 II,23(12) | Św. Atanazy tak mówi na ten temat: «
110 I,10 | nie wspomnieć tu radosnej atmosfery pierwszego wielkiego spotkania,
111 I,13 | 23 lutego w watykanskiej Auli Pawła VI. Niedługo potem
112 IV,45(30) | Reguła III, 3: « Ideo autem omnes ad consilium vocari
113 I,4 | bowiem bierze początek każda autentyczna odpowiedź wiary na objawienie
114 Zak,59 | nasze pielgrzymowanie było autentyczne, pozwoliło nam niejako rozprostować
115 III,32 | chrześcijańskiego i warunkiem wszelkiego autentycznego życia duszpasterskiego.
116 I,9 | wyraża głęboką tęsknotę za autentycznymi - mimo możliwych dwuznaczności -
117 IV,52 | sposób respektujący jej autonomię i kompetencje, zgodnie z
118 IV,45 | nie podważając bynajmniej autorytetu pasterzy zachęca ich do
119 III,33 | od Krzyża i św. Teresy z Avilą?~Drodzy Bracia i Siostry,
120 II,25 | Nigdy nie przestaniemy badać nieprzeniknionej głębi tej
121 IV,46 | nie lekceważcie. Wszystko badajcie, a co szlachetne - zachowujcie» (
122 III,31 | radykalizm Kazania na Górze: «Bądźcie więc wy doskonali, jak doskonały
123 I,7 | Święty był także rokiem beatyfikacji lub kanonizacji. Świętość -
124 III,31 | Bogu za to, że pozwolił mi beatyfikować i kanonizować w minionych
125 IV,42 | partykularnych: komunia (koinonìa), będąca ucieleśnieniem i objawieniem
126 IV,50 | ubóstwa, głoszenie Ewangelii - będące przecież pierwszym nakazem
127 IV,42 | żeście uczniami moimi, jeśli będziecie się wzajemnie miłowali» (
128 I,4 | powiadam ci: Dziś ze Mną będziesz w raju» (Łk 23, 43).~
129 IV,45 | jest wskazówka, jakiej św. Benedykt udziela opatowi, zalecając
130 I,15 | bardziej aby oddawać się bezczynności. Czeka nas wiele zadań,
131 IV,43 | narzędzia komunii. Stałyby się bezdusznymi mechanizmami, raczej pozorami
132 IV,45 | przed pokusą samowoli i bezpodstawnymi żądaniami, to duchowość
133 I,9 | mi się nawiązać jak gdyby bezpośredni dialog, oparty na wzajemnej
134 IV,50 | rozpacz płynąca z poczucia bezsensu życia, niebezpieczeństwo
135 II,21 | pełnią boskiej chwały, i woła bezustannie: «Pan mój i Bóg mój!» (J
136 IV,42 | agape), wszystko inne będzie bezużyteczne. Sam apostoł Paweł przypomina
137 III,40 | pełni sobą i dochowując bezwarunkowej wierności orędziu ewangelicznemu
138 IV,43 | zagrażają, rodząc rywalizację, bezwzględne dążenie do kariery, nieufność,
139 II,17 | 15, 26), z którego teksty biblijne biorą początek, a zarazem
140 III,39 | opracowań teologicznych i biblijnych. Przede wszystkim zaś samo
141 IV,46 | wszystkich ochrzczonych i bierzmowanych do uświadomienia sobie obowiązku
142 II,18 | uchodzić za wyczerpującą biografię Jezusa, odpowiadającą normom
143 II,17 | którego teksty biblijne biorą początek, a zarazem na świadectwo
144 IV,51 | zwłaszcza w dziedzinie biotechnologii, nie może nigdy lekceważyć
145 Intro,3 | gromadzi się wokół swego biskupa na słuchaniu słowa we wspólnocie
146 I,10 | nauczyciele akademiccy, biskupi i kapłani oraz osoby konsekrowane,
147 I,6 | nad własnym życiem, aby błagać o miłosierdzie i dar specjalnego
148 II,28 | zanosił On gorące prośby i błagania do Tego, który mógł Go wybawić
149 III,33 | Jezusem nie polega jedynie na błaganiu Go o pomoc, ale wyraża się
150 IV,43 | postrzegania go jako «kogoś bliskiego», co pozwala dzielić jego
151 II,25 | ode mnie, bo klęska jest blisko, a nie ma wspomożyciela» (
152 IV,52 | go do zaniedbywania dobra bliźnich, lecz raczej silniej wiąże
153 II,27 | bolejąca z powodu grzechów bliźniego, szczęśliwa dzięki zjednoczeniu
154 IV,50 | pomocy, ale zdolność bycia bliźnim dla cierpiącego człowieka,
155 Zak,59 | przesyłam wszystkim moje Błogosławieństwo.~W Watykanie, dnia 6 stycznia
156 IV,56 | każdego: daru objawienia Boga-Miłości, który «tak (...) umiłował
157 III,41 | nasza epoka jest szczególnie bogata w świadków, którzy w taki
158 Intro,2 | Kościołów w ciągu tego roku tak bogatego w przeżycia (por. Ap 2,7.
159 II,18 | Wiadomości stają się później bogatsze - choć nadal nie składają
160 III,29 | w różnych kulturach? Ten bogaty dorobek refleksji synodalnej
161 II,19 | teraz ukazywał im «ręce i bok» (tamże), aby przyjęli zdumiewającą
162 II,25 | splocie uczuć jednocześnie boleść i ufność. W dalszej części
163 I,13 | także w ostatnim okresie boleśnie dotkniętych przemocą, spotkałem
164 II,21 | nierozdzielne, to natura boska i ludzka. 10~Jesteśmy świadomi
165 II,23 | ludzkość do udziału w Jego Boskim życiu. W tajemnicy Wcielenia
166 II,24 | Oblicze Syna~24. Ta Bosko-ludzka tożsamość wyłania się bardzo
167 II,21(10) | Jezus Chrystus, doskonały w Bóstwie i doskonały w człowieczeństwie,
168 II,22 | przede wszystkim wiara w Bóstwo Chrystusa, w innych kontekstach
169 IV,43 | jeśli chcemy pozostać wierni Bożemu zamysłowi, a jednocześnie
170 II,19 | postawić Go ponad mężami Bożymi, którzy wystąpili już wcześniej
171 IV,53 | pomoc ofiarowaną uboższym braciom, aby mogli przybyć na Jubileusz -
172 IV,48 | rozwijać dialog ekumeniczny z braćmi i siostrami ze Wspólnoty
173 I,10 | którzy o nim słyszeli lub brali w nim udział z oddali, za
174 Zak,59 | zamykają się za nami, ale żywa brama, którą jest Chrystus, pozostaje
175 Intro,1 | przeszedł przez «Świętą Bramę», którą jest Chrystus. Do
176 I,4 | które na Krzyżu otworzyło bramy Królestwa Bożego dobremu
177 IV,43 | Boży: dar nie tylko dla brata, który bezpośrednio go otrzymał,
178 IV,43 | zdolność odczuwania więzi z bratem w wierze dzięki głębokiej
179 IV,50 | jałmużna, ale jako świadectwo braterskiej wspólnoty dóbr.~Winniśmy
180 I,13 | Pielgrzymka ta była doświadczeniem braterstwa i pokoju, które chętnie
181 IV,43 | umiejętność «czynienia miejsca » bratu, wzajemnego «noszenia brzemion» (
182 I,9 | 21, 11-12), zwiastującymi brzask nowego tysiąclecia.~
183 III,31 | idei świetości to decyzja brzemienna w skutki. Wyraża ona przekonanie,
184 IV,43 | bratu, wzajemnego «noszenia brzemion» (por. Ga 6, 2) i odrzucania
185 II,19 | Odpowiedź z pewnością budująca, ale odległa jeszcze - i
186 I,4(2) | Bulla Incarnationis mysterium (
187 I,4 | wszechmogący» (Ap 11, 17). W Bulli ogłaszającej Wielki Jubileusz
188 IV,57 | on dany jako niezawodna busola, wskazująca nam drogę w
189 III,31 | Świętym, to sprzeczna z tym byłaby postawa człowieka pogodzonego
190 III,34 | wiara w dzisiejszym świecie, byliby oni nie tylko chrześcijanami
191 I,10 | zakładzie karnym Regina Caeli. W ich oczach dostrzegłem
192 IV,47 | kobietą - więź wzajemna i całkowita, jedyna i nierozerwalna -
193 IV,46 | wówczas, gdy wzywa ono do całkowitego oddania siebie i swoich
194 IV,46 | połączenie w organiczną całość uprawnionych odmienności.
195 IV,54(38) | Enarr. in Ps. 10, 3: CCL 38, 42. ~
196 III,36 | trudnościom. Jedną z tych cech jest obowiązek uczestnictwa
197 III,36 | świadczenia o szczególnych cechach swojej tożsamości, często
198 III,40 | licznych ułomności, jakie cechują wszystko co ludzkie, odwoływało
199 I,13 | sugestywnej «Liturgii Słowa» celebrowanej 23 lutego w watykanskiej
200 IV,43 | pozytywne, a co należy przyjąć i cenić jako dar Boży: dar nie tylko
201 II,27 | W obliczu tej tajemnicy cenną pomocą może nam służyć -
202 I,7 | też wiele, aby zgromadzić cenne pamiątki Świadków wiary
203 II,19 | rozmowy, do jakiej doszło w Cezarei Filipowej (por. Mt 16, 13-
204 II,21 | klasyczną formułą Soboru Chalcedońskiego (451 r.): «jedna osoba w
205 I,13 | Pragnąłem go rozpocząć od Ur chaldejskiego, aby jakby namacalnie przejść
206 III,36 | przewidywać - będzie się charakteryzowało wzajemnym przenikaniem się
207 IV,53 | będą przeznaczone na cele charytatywne. Jest bowiem ważne, aby
208 IV,46 | różne formy działalności charytatywnej.~Z pewnością należy też
209 IV,48 | moralności, współpraca na polu charytatywnym, a nade wszystko wielki
210 II,18 | 18. Ewangelie bowiem nie chcą uchodzić za wyczerpującą
211 III,36 | 36. Chciałbym zatem raz jeszcze przypomnieć,
212 IV,50 | opuszczenie w starości i chorobie, degradacja lub dyskryminacja
213 IV,49 | przyodzialiście Mnie; byłem chory, a odwiedziliście Mnie;
214 II,18 | Go szukają i idą za Nim, chorych, którzy pragną zaznać Jego
215 I,10 | miłosierdzia: ludzie starsi, chorzy i niepełnosprawni, pracownicy
216 II,17(8) | enim Scripturarum ignoratio Christi est »: Comm. in Is., Prol.:
217 III,41 | Sanguis martyrum semen christianorum. 25 Sprawdzian historii
218 Intro,3(1)| zadaniach Biskupów w Kościele Christus Dominus, 11. ~
219 IV,51 | wiary, ale interpretuje i chroni wartości zakorzenione w
220 I,5 | 32).~«Chwała Tobie, Jezu Chryste, Ty królujesz dziś i na
221 IV,49 | zawierają one głęboki sens chrystologiczny, który ukazuje w pełnym
222 IV,54 | nim symbol zalezności od Chrystusa-słońca, którego światło Kościół
223 IV,48 | jako swoiste dary Kościoła Chrystusowego, przynaglają je nieustannie
224 IV,48 | kierując nasze spojrzenie ku Chrystusowi, pozwolił nam głębiej uświadomić
225 III,37 | ciężkich, popełnionych po Chrzcie».24 Gdy wspomniany Synod
226 I,13 | miejsca, równie drogich żydom, chrześcijanom i muzułmanom.~
227 IV,52 | realizować w sposób właściwy chrześcijaństwu: przede wszystkim powinni
228 IV,48 | przezwyciężać nasze lenistwo i ciasnotę serca. Właśnie na modlitwie
229 I,14 | zadłużenia dwustronnego, ciążącego na krajach najuboższych
230 II,28 | miłość: «Panie, Ty wiesz, że Cię kocham» (J 21, 15-17). Czyni
231 II,26 | dotkliwszą nawet niż cierpienie cielesne. Tradycja teologiczna nie
232 II,25 | wyobrazić większą udrękę i ciemność bardziej mroczną? W rzeczywistości
233 IV,54 | traci blask i pełne jest cieni. Możemy je jednak spełnić,
234 II,26 | wyraźnie cały ciężar grzechu i cierpi z jego powodu. Tylko On,
235 II,25 | Oblicze cierpiące~25. Kontemplacja oblicza
236 IV,50 | zdolność bycia bliźnim dla cierpiącego człowieka, solidaryzowania
237 II,27 | krzyżu był szcześliwy i cierpiący».13 W ten sam sposób Teresa
238 I,8 | złożoną z radości, lęków i cierpień; historię, w którą wszedł
239 I,8 | pielgrzymów, oczekujących cierpliwie na przejście przez próg
240 II,18 | 55), który sam stał się «cieślą» i którego powiązania rodzinne
241 II,18 | wiadomości o życiu tego «syna cieśli» (Mt 13, 55), który sam
242 III,40 | wielokształtnego oblicza Kościoła cieszyliśmy się zwłaszcza w roku jubileuszowym.
243 II,26 | dostrzega wyraźnie cały ciężar grzechu i cierpi z jego
244 III,37 | i odpuszczenia grzechów ciężkich, popełnionych po Chrzcie».24
245 I,8(5) | De civitate Dei XVIII, 51, 2: PL 41,
246 III,40 | które byłoby przeżywane jako codzienne zadanie wspólnot i grup
247 I,7 | rzeczywistością, która lepiej niż cokolwiek innego wyraża tajemnicę
248 II,27(14) | Ultimi Colloqui. Quaderno giallo, 6 luglio
249 II,17(8) | ignoratio Christi est »: Comm. in Is., Prol.: PL 24, 17. ~
250 IV,45(30) | 3: « Ideo autem omnes ad consilium vocari diximus, quia saepe
251 II,23(12) | prawdziwym Bogiem », Oratio II contra Arianos 70: PG 26, 425 B -
252 II,28 | Iesu memoria, dans vera cordis gaudia»: jakże słodko jest
253 III,36 | Niedzielna Eucharystia, będąc cotygodniowym zgromadzeniem chrześcijan
254 IV,45(31) | 36 do Sulpicjusza Severa: CSEL 29, 193. ~
255 II,19 | gdy sam zetknął się z tą cudowną obecnością (por. J 20, 24-
256 III,38 | ewangelicznej relacji o cudownym połowie: «Całą noc pracowaliśmy
257 III,30(15)| Św. Cyprian, De Orat. Dom. 23: PL 4,
258 IV,51 | los człowieka i przyszłość cywilizacji.~
259 I,4 | jedynego»2 i zarazem jako «czas pojednania i znak prawdziwej
260 IV,48 | pierwszego tysiąclecia. Pamięć o czasach, gdy Kościół oddychał «dwoma
261 II,21 | podobnie jak Tomasz, klęka ze czcią przed Zmartwychwstałym,
262 II,27 | Nierzadko święci doznawali czegoś podobnego do doświadczenia
263 II,25 | znaczy: Boże mój, Boże mój, czemuś Mnie opuścił?» (Mk 15, 34).
264 II,24 | odpowiada bez wahania: «Czemuście Mnie szukali? Czy nie wiedzieliście,
265 IV,46 | życia Kościoła we wszystkich częściach świata. W niektórych krajach
266 II,18 | przede wszystkim skłaniała do częstego odwiedzania synagogi w rodzinnym
267 IV,45 | odpowiedzialność każdego członka Ludu Bożego.~
268 II,21 | znaczy uznawał Jego pełne człowieczeństwo przejęte od Maryi, ofiarowane
269 IV,43 | zdolność dostrzegania w drugim człowieku przede wszystkim tego, co
270 III,40 | Dzisiaj trzeba odważnie stawić czoło sytuacji, która staje się
271 I,6 | sprawiło, że z większą pokorą i czujnością przeżywamy naszą wierność
272 IV,50 | chrześcijańskiej wspólnocie ubodzy czuli się «jak u siebie w domu».
273 II,25 | zawsze imieniem wyrażającym czułość i poufałość: «Abba, Ojcze».
274 Zak,59 | 35), niech zastanie nas czuwających, gotowych rozpoznać Jego
275 IV,55 | stawać coraz bardziej tym, czym naprawdę jest - imieniem
276 II,19 | zastanawiali się nad Jego czynami i słowami. Do Jezusa nie
277 III,33 | zaspokojenia tej potrzeby i czynią to czasem w sposób bardzo
278 IV,43 | to wreszcie umiejętność «czynienia miejsca » bratu, wzajemnego «
279 IV,54 | Ojcowie Kościoła chętnie czynili przedmiotem swej kontemplacji,
280 I,4 | 4. «Dzięki czynimy Tobie, Panie, Boże wszechmogący» (
281 IV,46 | uświadomienia sobie obowiązku czynnego udziału w życiu kościelnym.
282 IV,50 | środki przekazu. Miłosierdzie czynów nadaje nieodpartą moc miłosierdziu
283 I,6 | mogli wnikać w tajemnicę czystszymi oczyma, w Roku Jubileuszowym
284 II,25 | W dalszej części Psalmu czytamy bowiem: «Tobie zaufali nasi
285 Intro,2 | Roku Świętym 2000 jako o dacie przełomowej. Zdawałem sobie
286 IV,49 | preferencyjną». Poprzez tę opcję dajemy świadectwo o kształcie miłości
287 III,35 | zwłaszcza Eucharystię. Należy dalej iść w tym kierunku, przywiązując
288 IV,48 | nami jest jeszcze bardzo daleka.~W rzeczywistości Wielki
289 IV,55 | kontynuowany. W warunkach daleko posuniętego pluralizmu kulturowego
290 II,25 | jednocześnie boleść i ufność. W dalszej części Psalmu czytamy bowiem: «
291 I,14 | Od niego bowiem zależy dalszy rozwój wielu krajów, decydujący
292 I,15 | nie pozwala nam zaniechać dalszych działań. Przeciwnie, dotychczasowe
293 II,28 | spotkał Chrystusa na drodze do Damaszku i został oślepiony Jego
294 III,33 | jednak, skoro została nam dana łaska wiary w Chrystusa,
295 I,13 | wzruszenie, jakiego doznałem, gdy dane mi było uczcić miejsca narodzin
296 II,28 | radość. «Dulcis Iesu memoria, dans vera cordis gaudia»: jakże
297 IV,57 | Kościoła w XX wieku: został on dany jako niezawodna busola,
298 II,22 | nad wszystko wywyższył i darował Mu imię ponad wszelkie imię,
299 Intro,1 | jeszcze raz objawiona i darowana. Na końcu tego roku możemy
300 IV,42 | się w nas za sprawą Ducha darowanego nam przez Jezusa (por. Rz
301 III,34 | wierni, którzy otrzymali w darze powołanie do życia w szczególnej
302 IV,47 | oblubieńczej miłości, jaką Chrystus darzy swój Kościół (por. Ef 5,
303 IV,53 | na różne sposoby złożyło datki pieniężne, a obok nich także
304 III,34 | rozliczne zajęcia pastoralne i dawanie świadectwa w świecie z udziałem
305 I,7 | Koloseum, które jest symbolem dawnych prześladowań. Tego dziedzictwa
306 IV,48 | Reformacji. Z Bożą pomocą debata teologiczna na temat istotnych
307 III,31 | nadrzędnej idei świetości to decyzja brzemienna w skutki. Wyraża
308 IV,45 | uprawnienia doradcze, a nie decyzyjne, 29 ale nie są z tego powodu
309 IV,50 | opuszczenie w starości i chorobie, degradacja lub dyskryminacja społeczna.
310 I,13 | towarzyszyła przekazaniu daru Dekalogu i zawarciu pierwszego Przymierza.
311 IV,55(39) | Por. Dekl. o stosunku Kościoła do
312 IV,56 | podkreślone także w niedawnej deklaracji Dominus Iesus, nie może
313 IV,48 | potrzebie budowania komunii w delikatnej dziedzinie dialogu ekumenicznego?
314 IV,51 | świadectwa, zwłaszcza w tych delikatnych i kontrowersyjnych dziedzinach,
315 IV,45 | kierują się one zasadami demokracji parlamentarnej, ponieważ
316 IV,51 | wojen? Czy wreszcie wobec deptania podstawowych ludzkich praw
317 IV,51 | pozostawać obojętni wobec dewastacji środowiska naturalnego,
318 IV,45 | między biskupami, kapłanami i diakonami, między duszpasterzami a
319 Intro,1 | Biskupów,~do Kapłanów i Diakonów,~do Zakonników i Zakonnic~
320 IV,56 | przedmiotem swego rodzaju dialogicznych negocjacji, jak gdyby była
321 IV,56(40) | dialogu międzyreligijnym Dialogo e annuncio: riflessioni
322 III,29 | poszczególnych wspólnot diecezjalnych z Kościołami sąsiednimi
323 I,12 | znamienny jest fakt, że wiele diecezji pragnęło, aby liczne grupy
324 III,39 | aktualną tradycją lectio divina, pomagającą odnaleźć w biblijnym
325 IV,45(30) | omnes ad consilium vocari diximus, quia saepe iuniori Dominus
326 II,25 | rzeczywistości owo bolesne «dlaczego?» skierowane do Ojca i wypowiedziane
327 I,12 | nadal trudna i być może długa, ale ożywia nas nadzieja,
328 I,8 | przyglądałem się też uważnie długim szeregom pielgrzymów, oczekujących
329 III,36 | dzień Pański staje się także dniem Kościoła, 22 który dzięki
330 Zak,59 | Człowieka.~Gdy zatem Jubileusz dobiega końca i otwiera przed nami
331 II,20 | najwznioślej wyrażonej w dobitnych słowach ewangelisty Jana: «
332 IV,50 | skuteczną formą głoszenia dobrej nowiny o Królestwie Bożym?
333 I,4 | otworzyło bramy Królestwa Bożego dobremu łotrowi: «Zaprawdę, powiadam
334 I,4 | którego pochodzi «każde dobro, jakie otrzymujemy, i wszelki
335 IV,57 | wielkiej łaski, która stała się dobrodziejstwem dla Kościoła w XX wieku:
336 Intro,1 | Dziękujcie Panu, bo jest dobry, bo łaska Jego trwa na wieki» (
337 III,40 | do służby. Musimy umieć docenić tę krzepiącą postawę, inwestując
338 III,40 | Pozostając w pełni sobą i dochowując bezwarunkowej wierności
339 II,19 | stopnia poznania, które dociera do Jego głębokiej tożsamości,
340 II,23 | sprzed stuleci nie mogła doczekać się wspanialszego i bardziej
341 IV,48 | możemy także w rzeczywistości doczesnej ustanowić pełną i widzialną
342 III,33 | uczestniczyć w sprawach doczesnych, jako że otwierając serce
343 II,24 | wątpliwości, że w swoim doczesnym życiu miał On świadomość
344 I,6 | To «oczyszczenie pamięci» dodało nam sił w drodze ku przyszłości
345 IV,50 | jeśli do starych jego form dodamy nowe, dotykające często
346 III,30 | V rozdziału Konstytucji dogmatycznej o Kościele Lumen gentium,
347 III,35 | chrześcijańska nauczyła się znacznie dojrzalej sprawować sakramenty, a
348 II,24 | dziwnego zatem, że w wieku dojrzałym język Jezusa jednoznacznie
349 II,20 | podłoże, na którym może dojrzeć i rozwinąć się bardziej
350 II,20 | oblicza Pańskiego nie możemy dojść o własnych siłach, ale jedynie
351 I,11 | Akt zawierzenia, którego dokonałem wraz z bardzo liczną grupą
352 I,9 | się zażądać od nich, aby dokonali radykalnego wyboru wiary
353 I,15 | Duc in altum! To, czego dokonaliśmy w minionym roku, nie upoważnia
354 III,32 | nie należy uważać za coś dokonanego. Modlitwy trzeba się uczyć,
355 II,19 | Filipowej (por. Mt 16, 13-20). Dokonując tam jak gdyby pierwszego
356 IV,50 | rozumianej ewangelizacji, dokonującej się przez miłosierdzie i
357 II,18 | którego dramatyczny epilog dokonuje się na Golgocie. Jest to
358 III,40 | chrześcijańskich. Winno się to jednak dokonywać z zachowaniem należnego
359 IV,42 | Lisieux, którą ogłosiłem Doktorem Kościoła właśnie ze względu
360 II,21 | starannie wyważoną treść doktrynalną i pozwala nam przybliżyć
361 III,33 | wielu wspaniałych świadectw, doktryny św. Jana od Krzyża i św.
362 II,18 | Łk 1, 3) i opierać się na dokumentach, które poddane zostały wnikliwemu
363 III,30(15)| Św. Cyprian, De Orat. Dom. 23: PL 4, 553; por. Lumen
364 IV,43 | komunii~43. Czynić Kościół domem i szkołą komunii: oto wielkie
365 IV,42 | można było umniejszać ich doniosłość. Także w nowym stuleciu
366 IV,44 | rzeczywistości i środki, które wedle doniosłych wskazań Soboru Watykańskiego
367 II,19 | Uczniowie z Emaus uwierzyli dopiero po pokonaniu żmudnej drogi
368 II,16 | Wielki Jubileusz z pewnością dopomógł nam stać się nimi w głębszym
369 III,33 | na różne możliwe sposoby doprowadza do niewyrażalnej radości,
370 II,23 | Chrystusa człowieka odkupionego, dopuszczonego do udziału w życiu trynitarnym.
371 IV,45 | ponieważ mają uprawnienia doradcze, a nie decyzyjne, 29 ale
372 III,29 | stoi już przed nami żaden doraźny cel, ale otwiera się szersze
373 III,29 | różnych kulturach? Ten bogaty dorobek refleksji synodalnej nie
374 II,18 | udawać się wraz z krewnymi z doroczną pielgrzymką do świątyni
375 I,14 | decyzje swoich parlamentów. Dość trudna okazała się natomiast
376 III,29 | pracy, zasady formacji i doskonalenia duszpasterzy i ich współpracowników,
377 III,31 | Górze: «Bądźcie więc wy doskonali, jak doskonały jest Ojciec
378 II,24 | na co obfitych świadectw dostarczają zarówno Ewangelie synoptyczne (
379 I,8 | pociech Bożych».5 Naszym oczom dostępna jest tylko zewnętrzna strona
380 II,26 | ze względu na tylko Jemu dostępne poznanie i doświadczenie
381 III,31 | wizji życia nadzwyczajnego, dostępnego jedynie wybranym «geniuszom»
382 III,31 | całe bogactwo propozycji dostępnych dla wszystkich z tradycyjnymi
383 IV,50 | analfabetyzm, nie mający dostępu do najbardziej podstawowej
384 III,31 | świętości, która zdolna jest dostosować się do rytmu poszczególnych
385 III,31 | świętości są wielorakie i dostosowane do każdego powołania. Składam
386 III,29 | wskazaniach duszpasterskich dostosowanych do sytuacji każdej wspólnoty.
387 III,40 | ewangelicznego orędzia, ale dostosowując się do szczególnych potrzeb
388 III,41 | Jubileusz. Kościół zawsze dostrze gał w swoich męczennikach
389 II,26 | tej chwili ciemności Jezus dostrzega wyraźnie cały ciężar grzechu
390 I,9 | prawdziwe oblicze Chrystusa, oni dostrzegają w Nim przekonującą odpowiedź
391 I,8 | nieustannie grupy wiernych dostrzegałem w nich jakby żywy obraz
392 IV,43 | komunii to także zdolność dostrzegania w drugim człowieku przede
393 II,27 | zjednoczeniu z konaniem Jezusa, doświadczając w sobie samej tegoż właśnie
394 II,27 | dzięki temu, czego sama doświadczam».14 To świadectwo wiele
395 II,16 | niosąc w sercu całe bogactwo doświadczeń, jakich zaznaliśmy w tym
396 II,19 | Uczniowie musieli już tego doświadczyć w okresie ziemskiego życia
397 IV,53 | pamiątką komunii, jakiej doświadczyliśmy w czasie Jubileuszu.~
398 IV,49 | wypada sobie życzyć, aby doświadczyły tego bardziej niż dotychczas -
399 II,20 | 20. W jaki sposób Piotr doszedł do tej wiary? I czego żąda
400 II,19 | opisie rozmowy, do jakiej doszło w Cezarei Filipowej (por.
401 II,26 | straszliwą udręką duchową, dotkliwszą nawet niż cierpienie cielesne.
402 I,13 | ostatnim okresie boleśnie dotkniętych przemocą, spotkałem się
403 II,19 | słowami. Do Jezusa nie można dotrzeć inaczej jak tylko przez
404 IV,49 | doświadczyły tego bardziej niż dotychczas - jak wielkiego poświecenia
405 I,15 | dalszych działań. Przeciwnie, dotychczasowe doświadczenia powinny wzbudzić
406 IV,45(29) | międzydykasterialna o niektórych kwestiach dotyczących współpracy wiernych świeckich
407 I,10 | przyjąć naukę Chrystusa o dotyczącym ich pierwotnym zamyśle Bożym (
408 I,6 | na prośbę o przebaczenie. Dotyczyła ona nie tylko poszczególnych
409 IV,50 | starych jego form dodamy nowe, dotykające często także środowisk i
410 II,21 | kiedyś apostoła Tomasza, aby dotykał Jego ran, to znaczy uznawał
411 II,17 | słyszeli własnymi uszami, dotykali rękoma (por. 1 J 1, 1).~
412 III,34 | realne» niż zwykle się sądzi. Dowodzą tego doświadczenia wielu
413 I,13 | wyrazić wzruszenie, jakiego doznałem, gdy dane mi było uczcić
414 II,27 | ciemną». Nierzadko święci doznawali czegoś podobnego do doświadczenia
415 II,24 | najtrudniejszej próbie. Ale nawet dramat męki i śmierci nie zdoła
416 IV,46 | przybiera wręcz rozmiary dramatyczne na skutek przemian społecznych
417 II,18 | ostateczny konflikt, którego dramatyczny epilog dokonuje się na Golgocie.
418 I,13 | Jubileuszu obchodzonym na drogach Ziemi Świętej? Pragnąłem
419 I,13 | te święte miejsca, równie drogich żydom, chrześcijanom i muzułmanom.~
420 III,41 | będzie dla nas oparciem i drogowskazem świetlany przykład licznych
421 IV,43 | zdolność dostrzegania w drugim człowieku przede wszystkim
422 I,5 | to, aby stało się wielkim drzewem (por. Mk 4, 30-32).~«Chwała
423 II,16 | ujrzeć Jezusa» (J 12, 21). Duchowe echo tej prośby, skierowanej
424 III,38 | od zawsze zagraża życiu duchowemu każdego człowieka, a także
425 IV,45(29) | Por. Kongr. ds. Duchowieństwa i inne, Instr. międzydykasterialna
426 IV,45 | całym Ludem Bożym, między duchowieństwem i zakonnikami, między stowarzyszeniami
427 I,7 | skromnych wiernych świeckich i duchownych, pochodzących z wszystkich
428 IV,49 | Niego z wszelkimi potrzebami duchowymi i materialnymi.~
429 II,28 | swój skarb i swoją radość. «Dulcis Iesu memoria, dans vera
430 II,27 | ze Sieny, że w świętych duszach może być jednocześnie obecna
431 III,30 | szczególnie pilnym zadaniem duszpasterskim.~Trzeba zatem odkryć ponownie
432 III,29 | wysiłku pole zwyczajnego duszpasterstwa. W ramach wyznaczonych przez
433 III,38 | większą ufnością zajmiemy się duszpasterstwem, które przeznaczy całą swoją
434 III,40 | myśląc przede wszystkim o duszpasterstwie młodzieży. Jak przypomniałem
435 IV,46 | tworzyć rozległe i rozbudowane duszpasterstwo powołaniowe, aby docierać
436 IV,47 | uwagę należy też poświęcić duszpasterstwu rodziny, szczególnie nieodzownemu
437 IV,45 | kapłanami i diakonami, między duszpasterzami a całym Ludem Bożym, między
438 IV,43 | formują się szafarze ołtarza, duszpasterze i osoby konsekrowane, gdzie
439 III,29 | formacji i doskonalenia duszpasterzy i ich współpracowników,
440 III,34 | tych, które złożone są w dużej mierze z ludzi świeckich.~
441 IV,55 | przez udział w spotkaniach o dużym znaczeniu symbolicznym -
442 II,21 | odwiecznego Słowa, Syna Ojca. Dwie natury, w żaden sposób nie
443 IV,48 | czasach, gdy Kościół oddychał «dwoma płucami», niech przynagla
444 Zak,59 | Objawienia Pańskiego, w dwudziestym trzecim roku mego Pontyfikatu.~
445 II,24 | pierwsze słowa zaledwie dwunastoletniego Jezusa wypowiedziane w świątyni
446 II,18 | wioski, prowadząc z sobą dwunastu Apostołów, których sam wybrał (
447 I,14 | istotnej redukcji zadłużenia dwustronnego, ciążącego na krajach najuboższych
448 I,4 | wyrażałem nadzieję, że obchody dwutysiąclecia tajemnicy Wcielenia będą
449 Intro,1 | świętowaliśmy uroczyście dwutysięczną rocznicę narodzin Chrystusa,
450 I,9 | autentycznymi - mimo możliwych dwuznaczności - wartościami, mającymi
451 IV,44 | się Kościół w niezwykle dynamicznie zmieniającej się rzeczywistości
452 IV,50 | chorobie, degradacja lub dyskryminacja społeczna. Trzeba, aby w
453 IV,45 | w sprawach podlegających dyskusji udaje im się zwykle uzgodnić
454 IV,51 | powołując się przy tym na pewną dyskusyjną koncepcję solidarności,
455 I,10 | zaapelować stanowczo o usunięcie dysproporcji ekonomicznych i socjalnych
456 Intro,3 | prawdziwie obecny jest i działa jeden, święty, katolicki
457 I,15 | być», zanim zaczniemy «działać». Przypomnijmy tu słowa,
458 IV,46 | Kościołach partykularnych, działały w pełnej harmonii ze wspólnotą
459 I,14 | wyrażającej się w konkretnym działaniu. Szczególne znaczenie zyskał
460 IV,42(27) | Św. Teresa od Dzieciątka Jezus, Rękopis B: Opere
461 III,33 | wszelkie poruszenia Ducha i z dziecięcą ufnością zawierzy się sercu
462 II,23 | Niego - stać się naprawdę dzieckiem Bożym. 12~
463 I,10 | gdy «postawił pośrodku» dziecko, czyniąc z niego symbol
464 IV,48 | historii, w relacjach między dziećmi Kościoła, jako skutek ludzkiej
465 IV,51 | delikatnych i kontrowersyjnych dziedzinach, trzeba wykonać wielki wysiłek,
466 III,29 | nadal ucieleśniać - jak dzieje się od początku - w historycznej
467 IV,47 | nieodzownemu w obecnej chwili dziejowej, gdy obserwujemy rozległy
468 III,33 | ale wyraża się też przez dziękczynienie, uwielbienie, adorację,
469 Intro,2 | uchylić się od obowiązku dziękowania za «wielkie dzieła», jakich
470 Intro,1 | odwieczne słowa wdzięczności: «Dziękujcie Panu, bo jest dobry, bo
471 III,29 | przeżycie tego wydarzenia. Dziękuję za serdeczną życzliwość,
472 IV,49 | skłaniając nas do podejmowania dzieł czynnej i konkretnej miłości
473 III,40 | aby być «sługami Słowa» w dziele ewangelizacji. Jest to z
474 IV,43 | kogoś bliskiego», co pozwala dzielić jego radości i cierpienia,
475 I,10 | konsekrowane, politycy i dziennikarze, a wreszcie żołnierze, którzy
476 II,18 | ludzku zaskakującą prawdę o dziewiczych narodzinach Jezusa z Maryi,
477 III,34 | wystawiona jest wiara w dzisiejszym świecie, byliby oni nie
478 III,38 | przestrzegana, to czyż można się dziwić, że przedsięwzięcia duszpasterskie
479 II,24 | mego Ojca? » (Łk 2,49). Nic dziwnego zatem, że w wieku dojrzałym
480 IV,54(38) | Augustyn: « Luna intellegitur Ecclesia, quod suum lumen non habeat,
481 IV,45(29) | ministerialnej posłudze kapłanów Ecclesiae de mysterio (15 sierpnia
482 IV,43 | 6, 2) i odrzucania pokus egoizmu, które nieustannie nam zagrażają,
483 III,30 | to nie po to, aby nadać eklezjologii coś w rodzaju duchowego
484 I,10 | o usunięcie dysproporcji ekonomicznych i socjalnych istniejących
485 I,12 | jubileuszowych. Oczywiście, ekumeniczna droga przed nami jest nadal
486 IV,48 | Zaangażowanie ekumeniczne~48. A cóż powiedzieć o pilnej
487 I,12 | szczególną uwagę kwestii ekumenicznej. Czyż bowiem może być lepsza
488 IV,48 | a nade wszystko wielki ekumenizm świetości z pewnością wydadzą
489 III,36 | obowiązku, ale jako niezbędny element prawdziwie świadomego i
490 IV,48 | ujawnia się także w licznych elementach uświecenia i prawdy, jakie
491 III,34 | pewien sposób kluczowym elementem wszelkich programów duszpasterskich.
492 II,24 | znajdujemy w nich cały zespół elementów, wprowadzających nas na «
493 II,19 | Jana Chrzciciela, inni za Eliasza, jeszcze inni za Jeremiasza
494 IV,54(38) | allegorice sol appellatus est »: Enarr. in Ps. 10, 3: CCL 38, 42. ~
495 Intro,2 | dzięki temu mógł z nową energią podjąć swą misję ewangelizacyjną.~
496 II,17(8) | Ignoratio enim Scripturarum ignoratio Christi
497 Zak,59 | szerzej niż kiedykolwiek. Po entuzjazmie jubileuszowych uroczystości
498 I,9 | sposób o pełnym radości i entuzjazmu zgromadzeniu młodzieży?
499 II,18 | konflikt, którego dramatyczny epilog dokonuje się na Golgocie.
500 III,41 | rzeczywistość, ukazując, że nasza epoka jest szczególnie bogata
501 II,16 | Chrystusa we wszystkich epokach dziejów i sprawiać, aby
|