1003-epoka | epoke-najbl | najce-pilne | pilny-pyta | pytan-tworc | tworz-zadlu | zadne-zywy
bold = Main text
Rozdzial, Paragraf grey = Comment text
1003 III,37 | Sakramenty należą do darów najcenniejszych - pochodzą od Tego, który
1004 IV,53 | wydarzenie religijne było jak najdalsze od jakichkolwiek pozorów
1005 IV,43 | jednocześnie odpowiedzieć na najgłębsze oczekiwania świata.~Co to
1006 IV,53 | człowieka, zakorzeniony w najgłębszych nakazach Ewangelii, pragnąłem,
1007 IV,44 | jeszcze zrobić, aby jak najlepiej wykorzystać możliwości tych
1008 IV,45 | komuś młodszemu, co jest najlepsze».30 Zaś św. Paulin z Noli
1009 I,9 | Czyż to nie Chrystus jest najlepszym przyjacielem i zarazem wychowawcą
1010 IV,45 | aby zasięgał rady także u najmłodszych: «Często Pan objawia komuś
1011 IV,46 | wartościami życia, które znajdują najpełniejszą syntezę w odpowiedzi, jakiej
1012 IV,47 | zabiegać o to, aby dzięki jak najpełniejszej formacji ewangelicznej chrześcijańskie
1013 I,13 | chętnie wspominam jako jeden z najpiękniejszych owoców jubileuszowych obchodów.
1014 Zak,58 | tej drodze towarzyszy nam Najświętsza Maryja Panna, której kilka
1015 IV,45 | pasterzy zachęca ich do jak najszerszej konsultacji z całym Ludem
1016 I,13 | płynące życzenie, aby jak najszybciej znaleziono sprawiedliwe
1017 II,24 | Jezusa zostanie poddana najtrudniejszej próbie. Ale nawet dramat
1018 I,14 | zaciągniętego przez kraje najuboższe wobec międzynarodowych instytucji
1019 IV,53 | dóbr, aby przyjść z pomocą najuboższym (por. Dz 2, 44-45).~Dzieło,
1020 II,18 | Kościoła. Właśnie z tych najwcześniejszych świadectw zaczerpnęli i
1021 III,35 | Niedzielna Eucharystia~35. Jak najwięcej uwagi należy zatem poświęcić
1022 IV,50 | styl bycia nie stałby się największą i najbardziej skuteczną
1023 III,41 | prześladowań, składając często najwyższe świadectwo krwi. Ziarno
1024 I,12 | Świątobliwości Karekina II, Najwyższego Patriarchy-Katolikosa wszystkich
1025 II,20 | spójne poznanie tajemnicy, najwznioślej wyrażonej w dobitnych słowach
1026 I,15 | Gdybyśmy jednak mieli wyrazić najzwięźlej samą istotę wielkiego dziedzictwa
1027 III,31 | którzy uświęcili się w najzwyklejszych okolicznościach życia. Dzisiaj
1028 II,18 | Świętego (por. J 20, 22) oraz nakaz głoszenia Ewangelii «wszystkim
1029 IV,53 | zakorzeniony w najgłębszych nakazach Ewangelii, pragnąłem, aby
1030 IV,50 | będące przecież pierwszym nakazem miłosierdzia - może pozostać
1031 IV,51 | poświęcić pewnym radykalnym nakazom Ewangelii, które często
1032 I,15 | powinny wzbudzić nowe energie, nakłaniając nas, byśmy wyrazili entuzjazm
1033 IV,57 | normatywne teksty Magisterium, należące do Tradycji Kościoła. Dzisiaj,
1034 III,39 | Pisma Świętego. Przyznano mu należne, zaszczytne miejsce w publicznej
1035 III,40 | dokonywać z zachowaniem należnego szacunku dla niepowtarzalnego
1036 I,10 | solidarności i z szacunkiem należnym każdej osobie ludzkiej.~
1037 III,34 | Trzeba również korzystać z należytą roztropnością z form ludowych,
1038 I,13 | chaldejskiego, aby jakby namacalnie przejść śladami Abrahama «
1039 III,34 | końcu mogliby ulec urokowi «namiastek», wybierając którąś z innych
1040 I,12 | mówiąc o Jubileuszu patrzę nań przede wszystkim z perspektywy
1041 IV,54 | Mt 5, 14).~To zadanie napawa nas bojaźnią, gdyż mamy
1042 III,31 | wszczepienie w Chrystusa i napełnienie Duchem Świętym, to sprzeczna
1043 II,18 | na opisie narastającego napięcia, jakie wytwarza się między
1044 I,8 | drogę nadziei.~Obserwując napływające nieustannie grupy wiernych
1045 I,15 | przedsięwzieciach. Jezus sam napomina nas: «Ktokolwiek przykłada
1046 I,15 | Przypomnijmy tu słowa, jakimi Jezus napomniał Martę: «Marto, Marto, troszczysz
1047 IV,46 | wszystkich odnosi się też napomnienie Apostoła, wymagające i stanowcze: «
1048 IV,48 | wspomaga, oraz zbawiennym napomnieniem pomagającym przezwyciężać
1049 I,10 | pewnym sensie dać posłuch napomnieniu Jezusa: «Pozwólcie dzieciom
1050 IV,49 | ziemskiego życia, wychodząc naprzeciw tym, którzy zwracali się
1051 II,18 | skupia się potem na opisie narastającego napięcia, jakie wytwarza
1052 IV,50 | życia, niebezpieczeństwo narkomanii, opuszczenie w starości
1053 III,40 | zmiennych współzależności między narodami i kulturami. Wielokrotnie
1054 II,18 | głoszenia Ewangelii «wszystkim narodom» (por. Mt 28, 19).~
1055 III,40 | specyficzne wartości każdego narodu nie zostały przekreślone,
1056 Zak,58 | więc i nauczajcie wszystkie narody, udzielając im chrztu w
1057 I,4 | dziś w mieście Dawida narodził się wam Zbawiciel, którym
1058 I,5 | w ten sposób przygotować narodziny Syna z łona Maryi «w pełni
1059 IV,43 | niewiele zdałyby się zewnętrzne narzędzia komunii. Stałyby się bezdusznymi
1060 Zak,58 | abyśmy sami stawali się jego narzędziami. Czyż nie po to właśnie
1061 IV,42 | sakrament», czyli jako «znak i narzędzie wewnętrznego zjednoczenia
1062 IV,51 | zwłaszcza, że nie próbuje on narzucić niewierzącym poglądów wynikających
1063 II,25 | czytamy bowiem: «Tobie zaufali nasi przodkowie, zaufali, a Tyś
1064 Zak,58 | tysiąclecie, wzywając nas, byśmy naśladowali entuzjazm pierwszych chrześcijan:
1065 I,7 | dziękczynienia i wytrwałego naśladowania.~
1066 I,10 | większym stopniu było to naśladowaniem gestu, którego dokonał On
1067 II,27 | jaką sama otrzymała. Święci naśladują niepokalanego Baranka, mego
1068 I,12 | zostały otwarte wspólnie przez Następcę Piotra, Prymasa Anglikańskiego
1069 III,38 | nowego tysiąclecia pozwólcie Następcy Piotra wezwać cały Kościół
1070 I,13 | zatrzymać się na Górze Nebo, a następnie udać się do miejsc, które
1071 III,29 | źródłem natchnienia dla naszego postępowania. Ze świadomością
1072 III,29 | czyniąc je wręcz źródłem natchnienia dla naszego postępowania.
1073 II,24 | ma wątpliwości, że dzięki natchnieniu z Wysoka Ewangeliści, przytaczając
1074 II,21 | absolutnie nierozdzielne, to natura boska i ludzka. 10~Jesteśmy
1075 III,36 | Słowa i Chleba życia, w naturalny sposób przeciwdziała jej
1076 IV,51 | wartości zakorzenione w samej naturze istoty ludzkiej. W ten sposób
1077 III,32 | pierwsi uczniowie: «Panie, naucz nas się modlić» (Łk 11,
1078 II,18 | nadejście Królestwa Bożego, nauczając o jego zasadach i jego mocy
1079 Zak,58 | w drogę: «Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody, udzielając
1080 IV,52 | pozostaje w tym kontekście nauczanie Soboru Watykańskiego II: «
1081 IV,56 | jest iść wiernie za jego nauczaniem i wyznaczonym przez niego
1082 I,10 | oraz sportowcy, artyści i nauczyciele akademiccy, biskupi i kapłani
1083 II,28 | uległości. A chociaż był Synem, nauczył się posłuszeństwa przez
1084 III,35 | wspólnota chrześcijańska nauczyła się znacznie dojrzalej sprawować
1085 II,18 | odpowiadającą normom współczesnych nauk historycznych. Mimo to wyłaniające
1086 I,10 | z nowym zapałem przyjąć naukę Chrystusa o dotyczącym ich
1087 I,6 | oczyszczenia».4 Konferencje naukowe pomogły nam skupić uwagę
1088 I,9 | z którymi udało mi się nawiązać jak gdyby bezpośredni dialog,
1089 IV,55 | znaczeniu symbolicznym - nawiązywać otwarte relacje i dialog
1090 IV,45 | uważnego słuchania siebie nawzajem i z jednej strony jednoczą
1091 I,4 | swoją misję, przemawiając w nazaretańskiej synagodze do swoich zdumionych
1092 Zak,59 | żywą tajemnicę Jezusa z Nazaretu, Syna Bożego i Odkupiciela
1093 I,13 | wstrząsającym pomnikiem ofiar nazistowskich obozów zagłady. Pielgrzymka
1094 I,9 | orędzie, choć jest trudne i naznaczone przez Krzyż. Dlatego odpowiadając
1095 II,24 | szabatu, ale nadto Boga nazywał swoim Ojcem, czyniąc się
1096 I,13 | aby zatrzymać się na Górze Nebo, a następnie udać się do
1097 IV,56 | swego rodzaju dialogicznych negocjacji, jak gdyby była dla nas
1098 I,14 | problemy ubóstwa, które nadal nękają świat, wyrażającej się w
1099 I,13 | rozwiązanie problemów nadal nękających te święte miejsca, równie
1100 III,38 | Całą noc pracowaliśmy i niceśmy nie ułowili» (Łk 5, 5).
1101 IV,50 | poczucia bezsensu życia, niebezpieczeństwo narkomanii, opuszczenie
1102 III,34 | zagrożeniu». Znaleźliby się w niebezpiecznej sytuacji, która prowadzi
1103 III,29 | aż osiągnie swą pełnię w niebiańskim Jeruzalem. Program ten nie
1104 II,20 | Ojciec mój, który jest w niebie» (16, 17). Wyrażenie «ciało
1105 III,31 | doskonały jest Ojciec wasz niebieski» (Mt 5, 48).~Sobór wyjaśnił,
1106 II,22 | zgięło się każde kolano istot niebieskich i ziemskich i podziemnych.
1107 II,24 | pewności, że jest Synem Ojca niebieskiego.~
1108 IV,53 | wspólnota jerozolimska dała niechrześcijanom wzruszający przykład spontanicznej
1109 IV,55(39) | stosunku Kościoła do religii niechrześcijanskich Nostra aetate. ~
1110 I,12 | Szczególnie żywo wspominam niedawną wizytę Jego Świątobliwości
1111 IV,56 | zostało podkreślone także w niedawnej deklaracji Dominus Iesus,
1112 I,13 | watykanskiej Auli Pawła VI. Niedługo potem miała miejsce już
1113 II,16 | świadectwo byłoby jednak niedopuszczalnie ubogie, gdybyśmy my sami
1114 III,35 | znaczenie do Eucharystii niedzielnej i do samej niedzieli, przeżywanej
1115 IV,51 | obszary planety stają się niegościnne i nieprzyjazne człowiekowi?
1116 III,37 | problematyce. Wzywałem w niej, aby wszelkimi siłami przeciwdziałać
1117 II,17 | Jego tajemnicą, ukazywaną w niejasnym zarysie w Starym Testamencie,
1118 I,15 | Przedstawiłem tutaj tylko niektóre najwazniejsze zarysy doświadczenia
1119 II,27 | szczególnemu światłu, jakie niektórzy z nich otrzymali od Ducha
1120 I,12 | z Rokiem Jubileuszowym. Niemniej znamienny jest fakt, że
1121 II,26 | dwóch wymiarów na pozór niemożliwych do połączenia jest w rzeczywistości
1122 IV,50 | Miłosierdzie czynów nadaje nieodpartą moc miłosierdziu słów.~
1123 II,22 | wiary Kościoła kluczowe i nieodzowne jest twierdzenie, że Słowo
1124 IV,47 | duszpasterstwu rodziny, szczególnie nieodzownemu w obecnej chwili dziejowej,
1125 IV,52 | etyczno-społeczny jawi się jako nieodzowny wymiar chrześcijańskiego
1126 II,25 | oddaje w pełni rzeczywistość nieopisanego bólu, zostaje rozjaśnione
1127 I,10 | ludzie starsi, chorzy i niepełnosprawni, pracownicy przemysłu i
1128 III,29 | wyznaczonych przez uniwersalne i niepodważalne zasady jedyny program Ewangelii
1129 I,5 | zarazem Ojca i Ducha, jedyną i niepodzielną Trójcę, niewypowiedzianą
1130 IV,48 | Ducha Świętego, Kościół jest niepodzielny. Podział powstaje na płaszczyźnie
1131 II,27 | otrzymała. Święci naśladują niepokalanego Baranka, mego Jednorodzonego
1132 I,15 | Marto, troszczysz się i niepokoisz o wiele, a potrzeba [mało
1133 I,10 | w sposób coraz bardziej niepokojący zdaje się zatracać świadomość
1134 II,24 | zwraca Mu uwagę, z jakim niepokojem szukała Go wraz z Józefem,
1135 IV,51 | Kościoła na ich temat stają się niepopularne - ale które mimo to muszą
1136 III,38 | duszpasterskie kończą się niepowodzeniem, pozostawiając w sercu obezwładniające
1137 III,40 | zachowaniem należnego szacunku dla niepowtarzalnego doświadczenia każdego człowieka
1138 II,18 | nowa, promienna jutrzenka nieprzemijającego dnia. Końcowe rozdziały
1139 IV,48 | jedności Kościoła oraz jako nieprzemijający dar, który Kościół będzie
1140 I,4 | będą przeżywane jako «jeden nieprzerwany hymn uwielbienia Boga w
1141 IV,51 | stają się niegościnne i nieprzyjazne człowiekowi? Albo w obliczu
1142 III,33 | wysiłku duchowego i wiedzie nieraz przez bolesne doświadczenie
1143 II,21 | zmieszane, ale też absolutnie nierozdzielne, to natura boska i ludzka. 10~
1144 II,21 | ludźmi! Właśnie w głębokiej i nierozdzielnej jedności tych dwóch przeciwieństw
1145 IV,47 | wzajemna i całkowita, jedyna i nierozerwalna - jest zgodna z pierwotnym
1146 Zak,59 | i spieszyć do braci, aby nieść im wspaniałą nowinę: «Widzieliśmy
1147 IV,50 | pełen sprzeczności, jakie niesie z sobą rozwój gospodarczy,
1148 I,13 | miejscach, nadal bardzo niespokojnych i także w ostatnim okresie
1149 IV,48 | dziedzinie dialogu ekumenicznego? Niestety, przenieśliśmy przez próg
1150 III,34 | eucharystycznej czy nawet w Jutrzni i Nieszporach, jest może bardziej «realne»
1151 IV,48 | Kościoła, jako skutek ludzkiej nieudolności w przyjmowaniu daru, który
1152 IV,43 | bezwzględne dążenie do kariery, nieufność, zazdrość. Nie łudźmy się:
1153 Intro,2 | nasze ofiarne starania i nieuniknione ułomności. Nie możemy wszakże
1154 I,7 | trzeba je uczynić przedmiotem nieustającego dziękczynienia i wytrwałego
1155 IV,48 | czasów. Ta jedność, która niewątpliwie urzeczywistnia się w konkretnej
1156 Zak,58 | Raz jeszcze mówię Jej: « Niewiasto, oto dzieci Twoje», wtórując
1157 IV,43 | takiej postawy duchowej na niewiele zdałyby się zewnętrzne narzędzia
1158 III,31 | początku nowego tysiąclecia, ma niewielkie znaczenie praktyczne. Czyż
1159 IV,50 | kulturowy i techniczny, który niewielu wybranym udostępnia ogromne
1160 I,6 | przypomnieć sobie wszystkie niewierności, jakimi w ciągu wieków wielu
1161 IV,51 | nie próbuje on narzucić niewierzącym poglądów wynikających z
1162 IV,51 | chrześcijanina nie może pozostać niewrażliwe.~Szczególną uwagę należy
1163 I,12 | obecność Zmartwychwstałego i niewyczerpana moc Ducha Świetego, zdolnego
1164 II,18 | wątpliwości i zdumienia, a potem niewymownej radości, spotykają Go żywego
1165 I,5 | jedyną i niepodzielną Trójcę, niewypowiedzianą tajemnicę, w której wszystko
1166 III,33 | możliwe sposoby doprowadza do niewyrażalnej radości, przeżywanej przez
1167 II,24 | nie zdoła podważyć Jego niewzruszonej pewności, że jest Synem
1168 I,9 | serdecznego podziękowania. Niezależnie jednak od liczebności pielgrzymów
1169 II,20 | zwyczajna droga nie wystarcza. Niezbędna jest łaska «objawienia»,
1170 I,14 | decyzje, zdołały osiągnąć niezbędne porozumienie i znaleźć dla
1171 III,36 | przepisanego obowiązku, ale jako niezbędny element prawdziwie świadomego
1172 II,21 | się niejako do krawędzi niezgłębionej tajemnicy. Tak, Jezus jest
1173 I,8 | Rzymu, do grobów Apostołów, niezliczeni synowie Kościoła, pragnący
1174 IV,56 | zgłębiać tajemnicy łaski, jej niezliczonych wymiarów i implikacji dla
1175 III,29 | porozumienie. Ten właśnie niezmienny program jest naszym programem
1176 IV,51 | które często spotykają się z niezrozumieniem - do tego stopnia że wypowiedzi
1177 IV,44 | jakimi styka się Kościół w niezwykle dynamicznie zmieniającej
1178 I,8 | tylko zewnętrzna strona tego niezwykłego wydarzenia. Czyż bowiem
1179 IV,49 | oczywiście zapominać, że nikt nie może zostać pozbawiony
1180 Intro,3 | zakończenie Roku Jubileuszowego niniejszy List, pragnę włączyć w dążenie
1181 II,16 | powracamy na zwyczajną drogę, niosąc w sercu całe bogactwo doświadczeń,
1182 Zak,59 | nam niejako rozprostować nogi przed drogą, która nas czeka.
1183 IV,45 | najlepsze».30 Zaś św. Paulin z Noli wzywa: «Wsłuchujmy się w
1184 IV,54(38) | Ecclesia, quod suum lumen non habeat, sed ab Unigenito
1185 IV,57 | przyswajane jako miarodajne i normatywne teksty Magisterium, należące
1186 II,18 | biografię Jezusa, odpowiadającą normom współczesnych nauk historycznych.
1187 IV,55(39) | religii niechrześcijanskich Nostra aetate. ~
1188 IV,43 | miejsca » bratu, wzajemnego «noszenia brzemion» (por. Ga 6, 2)
1189 Intro,3 | miesiącach kierowaliśmy wzrok ku nowemu tysiącleciu, które się rozpoczyna,
1190 IV,56 | napełnia nas radością, i nowiną, którą mamy obowiązek rozgłaszać.~
1191 Zak,59 | aby nieść im wspaniałą nowinę: «Widzieliśmy Pana!» (J
1192 IV,50 | skuteczną formą głoszenia dobrej nowiny o Królestwie Bożym? Bez
1193 IV,46 | zarówno tradycyjnych, jak i nowszych ruchów kościelnych, ponieważ
1194 III,31 | indywidualnej i grupowej oraz z nowszymi formami udostępnianymi przez
1195 III,40 | globalizacją oraz powstawaniem nowych i zmiennych współzależności
1196 IV,54 | na łaskę, która czyni nas nowymi ludźmi.~
1197 II,25 | przyjąć ludzkie oblicze, ale obarczyć się nawet «obliczem» grzechu. «
1198 I,13 | najpiękniejszych owoców jubileuszowych obchodów. Odtwarzając w myśli klimat
1199 Zak,58 | Czyż nie po to właśnie obchodziliśmy Rok Jubileuszowy, aby na
1200 I,13 | moim» osobistym Jubileuszu obchodzonym na drogach Ziemi Świętej?
1201 IV,47 | szczególnie nieodzownemu w obecnej chwili dziejowej, gdy obserwujemy
1202 IV,50 | różnych sposobów, ale która obecnie wymaga może jeszcze większej
1203 III,38 | niepowodzeniem, pozostawiając w sercu obezwładniające uczucie frustracji? Niech
1204 II,24 | głębię Jego tajemnicy, na co obfitych świadectw dostarczają zarówno
1205 III,30 | świętości - by tak rzec - obiektywnej zostaje ofiarowany każdemu
1206 III,33 | wówczas we własnym życiu obietnicy Chrystusa: «Kto (...) Mnie
1207 I,12 | Chrystusowy mógł coraz wyraziściej objawiać swoją tajemnicę jako sakrament
1208 IV,47 | przywrócił pierwotny blask, objawiając, czego Bóg pragnął «od początku» (
1209 III,33 | również Ja będę go miłował i objawię mu siebie» (J 14, 21). Jest
1210 II,18 | za Nim szlakiem kolejnych objawień, w których uczniowie, najpierw
1211 I,4 | autentyczna odpowiedź wiary na objawienie Boga w Chrystusie. Chrześcijaństwo
1212 II,17(9) | Wat. II, Konst. dogm. o Objawieniu Bożym Dei Verbum, 19. ~
1213 II,20 | na wyznanie Piotra: «nie objawiły ci tego ciało i krew, lecz
1214 IV,43 | należy dostrzegać także w obliczach braci żyjących wokół nas.
1215 Intro,1 | kontemplacji oblicza swego Oblubieńca i Pana. W szczególny sposób
1216 III,33 | przez mistyków jako «unia oblubieńcza». Czyż można tu nie wspomnieć,
1217 IV,47 | się też «wielka tajemnica» oblubieńczej miłości, jaką Chrystus darzy
1218 II,28 | dokonały się dzisiaj. Jako Oblubienica Chrystusa kontempluje w
1219 IV,51 | czyż moglibyśmy pozostawać obojętni wobec dewastacji środowiska
1220 IV,56 | może się jednak opierać na obojętności religijnej, zaś my - chrześcijanie -
1221 IV,52 | raczej silniej wiąże go z obowiązkiem wypełniania tych rzeczy».36~
1222 I,13 | pomnikiem ofiar nazistowskich obozów zagłady. Pielgrzymka ta
1223 III,29 | kontynentalnych Synodu biskupów, które obradowały w okresie przygotowań do
1224 III,40 | początek, zaledwie zarys obrazu przyszłości, jaką przygotowuje
1225 IV,47 | kościelnej i społecznej w obronie własnych praw.~
1226 I,8 | odnajdywała znów drogę nadziei.~Obserwując napływające nieustannie
1227 I,14 | materialne. Z satysfakcją obserwuję, że w ostatnim okresie parlamenty
1228 IV,51 | która sprawia, że rozległe obszary planety stają się niegościnne
1229 II,20 | Łk 9, 18). Wspólnym celem obydwu tych wskazówek jest uświadomienie
1230 III,40 | wszystkich, żeby w ogóle ocalić przynajmniej niektórych» (
1231 Zak,58 | Kościołem niczym rozległy ocean, na który mamy wypłynąć
1232 Intro,3 | do Wielkiego Jubileuszu, ocenił swoją gorliwość i z nowym
1233 III,30 | zostaje ofiarowany każdemu ochrzczonemu.~Dar jednak staje się z
1234 IV,46 | tysiąclecia pobudzał wszystkich ochrzczonych i bierzmowanych do uświadomienia
1235 IV,43 | odpowiedzieć na najgłębsze oczekiwania świata.~Co to oznacza w
1236 IV,48 | tymczasem z ufnością naprzód, oczekując z utęsknieniem chwili, gdy
1237 I,8 | długim szeregom pielgrzymów, oczekujących cierpliwie na przejście
1238 III,30 | każdego ochrzczonego mogło się oczyścić i głęboko odnowić?~Ufam,
1239 III,40 | zostały przekreślone, lecz oczyszczone i w pełni rozwinięte.~Chrześcijaństwo
1240 IV,54 | trudnym, jest być Jego «odblaskiem». Na tym polega mysterium
1241 II,20 | że ów dialog z uczniami odbył się w chwili, gdy Jezus «
1242 IV,57 | uczyniono? Konferencja, jaka odbyła się w Watykanie, była okazją
1243 I,10 | spotkanie ludzi pracy, które odbyło się 1 maja, kiedy to przypada
1244 I,12 | świata. W tym samym duchu odbyły się też inne doniosłe spotkania
1245 I,12 | pragnąłem, aby jego obchody odbywały się w pełnym wymiarze także
1246 I,4 | Jubileusz pozwolił nam odczuć, że dwa tysiące lat historii
1247 IV,57 | Jubileuszu, szczególnie mocno odczuwam powinność ukazywania Soboru
1248 IV,43 | komunii to także zdolność odczuwania więzi z bratem w wierze
1249 IV,50 | aby gest pomocy nie był odczuwany jako poniżająca jałmużna,
1250 Intro,2 | przemyślenia i w pewnym sensie odczytania, abyśmy mogli usłyszeć,
1251 IV,57 | jest, aby były należycie odczytywane, poznawane i przyswajane
1252 III,39 | wytrwałego słuchania i wnikliwego odczytywania Pisma Świętego. Przyznano
1253 IV,50 | wiarę w Chrystusa przez odczytywanie ukrytego wezwania, jakie
1254 I,13 | Krzyża na Golgocie, gdzie On oddał za nas życie. W tamtych
1255 I,10 | lub brali w nim udział z oddali, za pośrednictwem środków
1256 IV,55 | trwałe fundamenty pokoju i oddalić złowieszcze widmo wojen
1257 II,25 | Abba, Ojcze». Prosi Go, aby oddalił od Niego - jeśli to możliwe -
1258 IV,46 | wzywa ono do całkowitego oddania siebie i swoich sił sprawie
1259 IV,48 | Pamięć o czasach, gdy Kościół oddychał «dwoma płucami», niech przynagla
1260 II,22 | pod wpływem racjonalizmu, oddziałującego skrycie na znaczną część
1261 I,10 | muzyki, który z wielką siłą oddziałuje na ducha ludzkiego. Osobom
1262 III,29 | wspólnoty, głęboko na nie oddziaływać poprzez świadectwo o wartościach
1263 IV,45 | ani możliwości skutecznego oddziaływania. Teologia i duchowość komunii
1264 II,25 | uwolnił; (...) Nie stój z dala ode mnie, bo klęska jest blisko,
1265 I,14 | zwracając wszystkim także odebrane wcześniej dobra materialne.
1266 I,11 | kluczową rolę miał w nim odegrać Międzynarodowy Kongres Eucharystyczny.
1267 I,12 | Wieczne Miasto raz jeszcze odegrało swą opatrznościową rolę
1268 IV,43 | jego radości i cierpienia, odgadywać jego pragnienia i zaspokajać
1269 III,30 | doprowadzić także do ponownego odkrycia jego «świętości», pojmowanej
1270 III,30 | istotną dynamikę. Ponowne odkrycie Kościoła jako «tajemnicy»,
1271 III,37 | dołożyć starań, aby wierni odkrywali to oblicze Chrystusa także
1272 I,13 | uświęcił swą obecnością Odkupiciel. Trudno wyrazić wzruszenie,
1273 Zak,59 | Nazaretu, Syna Bożego i Odkupiciela Człowieka.~Gdy zatem Jubileusz
1274 II,23 | Kol 3, 10), który wzywa odkupioną ludzkość do udziału w Jego
1275 II,23 | wszczepienie w Chrystusa człowieka odkupionego, dopuszczonego do udziału
1276 II,19 | pewnością budująca, ale odległa jeszcze - i to jak bardzo -
1277 Zak,58 | bardzo liczne, ale żadna odległość nie dzieli tych, którzy
1278 III,41 | męczennikach jako o kimś raczej odległym od nas, jak gdyby było to
1279 I,8 | i która w dialogu z Nim odnajdywała znów drogę nadziei.~Obserwując
1280 III,39 | lectio divina, pomagającą odnaleźć w biblijnym tekście żywe
1281 Intro,1 | która gasi pragnienie i odnawia (por. J 4, 14). Jest to
1282 III,38 | pierwszeństwie Chrystusa i - przez odniesienie do Niego - o pierwszenstwie
1283 II,20 | zwyczajną drogę poznania. W odniesieniu do Jezusa ta zwyczajna droga
1284 IV,46 | pasterzy. Ale do wszystkich odnosi się też napomnienie Apostoła,
1285 I,4 | swoich zdumionych ziomków i odnosząc do siebie proroctwo Izajasza: «
1286 II,20 | wskazówka, jaką daje nam Łukasz, odnotowując, że ów dialog z uczniami
1287 III,38 | który wyrazi się przez odnowę życia modlitewnego.~
1288 III,30 | mogło się oczyścić i głęboko odnowić?~Ufam, że wielu z tych,
1289 I,9 | naznaczone przez Krzyż. Dlatego odpowiadając na ich entuzjazm nie wahałem
1290 II,18 | wyczerpującą biografię Jezusa, odpowiadającą normom współczesnych nauk
1291 II,20 | milczenia i modlitwy stwarza odpowiednie podłoże, na którym może
1292 III,40 | ale będzie ona wymagać odpowiedzialnego udziału wszystkich członków
1293 IV,43 | zamysłowi, a jednocześnie odpowiedzieć na najgłębsze oczekiwania
1294 I,12 | łaski, a w szczególności odpust związany z Rokiem Jubileuszowym.
1295 III,37 | otrzymania przebaczenia i odpuszczenia grzechów ciężkich, popełnionych
1296 IV,52 | chrześcijańskiego świadectwa: należy odrzucać pokusę duchowości skupionej
1297 IV,43 | brzemion» (por. Ga 6, 2) i odrzucania pokus egoizmu, które nieustannie
1298 II,24 | właśnie dlatego Jezus został odrzucony i potępiony: próbowano Go
1299 I,13 | jubileuszowych obchodów. Odtwarzając w myśli klimat tamtych dni,
1300 III,37 | wezwać do podjęcia z nową odwagą duszpasterską codziennej
1301 III,40 | ewangelicznych. Dzisiaj trzeba odważnie stawić czoło sytuacji, która
1302 II,21 | Jedną osobą jest Osoba odwiecznego Słowa, Syna Ojca. Dwie natury,
1303 II,22 | Bożego z chwały, jaką On odwiecznie posiada (por. Flp 2, 6-8;
1304 II,18 | wszystkim skłaniała do częstego odwiedzania synagogi w rodzinnym mieście (
1305 IV,49 | przyodzialiście Mnie; byłem chory, a odwiedziliście Mnie; byłem w więzieniu,
1306 III,39 | modlitwie Kościoła. Powszechnie odwołują się dziś do niego jednostki
1307 III,37 | Jubileuszowy, szczególnie mocno odwołujący się do pokuty sakramentalnej,
1308 III,40 | cechują wszystko co ludzkie, odwoływało się jednoznacznie do wartości
1309 IV,52 | nauka chrześcijańska nie odwraca człowieka od budowania świata
1310 II,16 | właśnie na tym, że ma on odzwierciedlać światłość Chrystusa we wszystkich
1311 I,13 | wstrząsającym pomnikiem ofiar nazistowskich obozów zagłady.
1312 I,11 | Jeśli Eucharystia jest ofiarą Chrystusa, który staje się
1313 Intro,2 | widzi nasze wysiłki - nasze ofiarne starania i nieuniknione
1314 IV,43 | zaspokajać jego potrzeby, ofiarować mu prawdziwą i głęboką przyjaźń.
1315 IV,53 | działalność gospodarczą ofiarowało hojną pomoc, dzięki której
1316 IV,53 | na myśli zwłaszcza pomoc ofiarowaną uboższym braciom, aby mogli
1317 III,30 | odpustu jako specjalnej łaski ofiarowanej nam przez Chrystusa, aby
1318 III,30 | rzec - obiektywnej zostaje ofiarowany każdemu ochrzczonemu.~Dar
1319 IV,53 | miłości »,37 i składał swoje ofiary Piotrowi. Miłosierdzie okazane
1320 III,30 | dla której On złożył w ofierze samego siebie właśnie po
1321 Intro,1 | niezwykłym entuzjazmem, który ogarnął wielu jego członków, Lud
1322 I,15 | rękę do pługa, a wstecz się ogląda, nie nadaje się do królestwa
1323 II,19 | Oblicze, które Apostołowie oglądali po zmartwychwstaniu, było
1324 II,20 | zamieszkało wśród nas. I ogladaliśmy Jego chwałę, chwałę, jaką
1325 I,4 | wszechmogący» (Ap 11, 17). W Bulli ogłaszającej Wielki Jubileusz wyrażałem
1326 I,4 | mocy słowa, którymi Jezus ogłosił swoją misję, przemawiając
1327 IV,42 | Teresa z Lisieux, którą ogłosiłem Doktorem Kościoła właśnie
1328 III,40 | wszystkim dla wszystkich, żeby w ogóle ocalić przynajmniej niektórych» (
1329 II,22 | rzeczywiście jako kenoza, czyli «ogołocenie się» Syna Bożego z chwały,
1330 IV,48 | katolickim mimo typowych ludzkich ograniczeń, w różnej mierze ujawnia
1331 II,23 | jest przekroczyć własne ograniczenia i sprzeczności, zmierzając
1332 II,21 | ludzka. 10~Jesteśmy świadomi ograniczoności naszych pojęć i naszych
1333 IV,50 | niewielu wybranym udostępnia ogromne możliwości, natomiast miliony
1334 I,9 | będzie to z pewnością obraz ogromnej rzeszy młodych, z którymi
1335 II,21(10) | Idąc za świętymi Ojcami, uczymy jednogłośnie wyznawać,
1336 I,9 | Vergata.~Kolejny raz młodzi okazali się szczególnym darem Ducha
1337 IV,53 | ofiary Piotrowi. Miłosierdzie okazane w centrum katolicyzmu winno
1338 IV,57 | odbyła się w Watykanie, była okazją do takiej refleksji; ufam,
1339 IV,56 | trzeba wszystkim proponować, okazując jak największy szacunek
1340 IV,47 | jak wiele uwagi należy okazywać dzieciom, a zarazem stawać
1341 IV,46 | ze wspólnotą kościelną i okazywały posłuszeństwo miarodajnym
1342 I,14 | przygotowań wzywałem do okazywania większej wrażliwości na
1343 II,18 | którzy znali Go w okresie około trzydziestu lat, jakie spędził
1344 I,15 | program duszpasterski na okres po Jubileuszu.~Ważne jest
1345 IV,55 | przyczyną rozlewu krwi w wielu okresach dziejów ludzkości. Imię
1346 IV,49 | równie decydujący sposób określa kształt życia chrześcijańskiego,
1347 III,29 | Kościołach lokalnych można określić konkretne elementy programu -
1348 I,10 | charakter i pozostawiło określone przesłanie nie tylko tym,
1349 Intro,3 | kształt, który zespala ją z określonym kontekstem i kulturą.~To
1350 II,27 | nie było przez to mniej okrutne. Jest to tajemnica, ale
1351 II,25 | ujawnia się z całą ostrością w okrzyku bólu, na pozór rozpaczliwym,
1352 II,28 | śladami Piotra, który łzami okupił swoje zaparcie się Chrystusa
1353 IV,43 | gdzie formują się szafarze ołtarza, duszpasterze i osoby konsekrowane,
1354 III,37 | Gdy wspomniany Synod omawiał ten temat, wszyscy mieli
1355 I,5 | nam Apokalipsa: «Alfę i Omegę, Pierwszego i Ostatniego,
1356 IV,45(31) | fidelium ore pendeamus, quia in omnem fidelum Spiritus Dei spirat »:
1357 IV,45(30) | Reguła III, 3: « Ideo autem omnes ad consilium vocari diximus,
1358 IV,45(31) | De omnium fidelium ore pendeamus,
1359 III,41 | inicjatywą - niech będzie dla nas oparciem i drogowskazem świetlany
1360 I,9 | gdyby bezpośredni dialog, oparty na wzajemnej sympatii i
1361 IV,45 | jakiej św. Benedykt udziela opatowi, zalecając mu, aby zasięgał
1362 I,12 | raz jeszcze odegrało swą opatrznościową rolę jako miejsce, w którym
1363 Intro,2 | sprawę, że jego obchody będą opatrznościowym doświadczeniem, przez które
1364 I,11 | oddając pod Jej macierzyńską opiekę losy ludzi nowego tysiąclecia.~
1365 IV,50 | najbardziej podstawowej opieki lekarskiej, pozbawieni domu,
1366 IV,56 | dla nas jedynie kwestią opinii: jest bowiem łaską, która
1367 III,38 | się doświadczenie uczniów, opisane w ewangelicznej relacji
1368 II,18 | jako zwycięzcę śmierci, opisują Jego pusty grób i idą za
1369 II,27 | które tradycja mistyczna opisuje jako «noc ciemną». Nierzadko
1370 III,39 | korzystając z cennej pomocy opracowań teologicznych i biblijnych.
1371 IV,42 | kontemplowaliśmy oblicze Chrystusa, to opracowując program duszpasterski winniśmy
1372 II,27 | przebaczenie dla swoich oprawców (por. Łk 23, 34) i w ostatniej
1373 IV,53 | Jubileuszowy pozostawił oprócz licznych owoców miłosierdzia,
1374 III,29 | pytanie pełni ufności i optymizmu, chociaż nie lekceważymy
1375 II,25 | mój, Boże mój, czemuś Mnie opuścił?» (Mk 15, 34). Czyż można
1376 II,26 | opuszczony» przez Ojca, Jezus «opuszcza» samego siebie, oddając
1377 II,26 | aż po ostateczny okrzyk opuszczenia. Współobecność tych dwóch
1378 IV,50 | niebezpieczeństwo narkomanii, opuszczenie w starości i chorobie, degradacja
1379 II,26 | się z naszym grzechem, «opuszczony» przez Ojca, Jezus «opuszcza»
1380 III,30(15)| Św. Cyprian, De Orat. Dom. 23: PL 4, 553; por.
1381 II,23(12) | był prawdziwym Bogiem », Oratio II contra Arianos 70: PG
1382 III,33(18)| medytacji chrześcijańskiej Orationis formas (15 października
1383 IV,45(31) | De omnium fidelium ore pendeamus, quia in omnem
1384 III,40 | radykalnych wymogów ewangelicznego orędzia, ale dostosowując się do
1385 III,40 | bezwarunkowej wierności orędziu ewangelicznemu i kościelnej
1386 IV,46 | jednolitości, ale połączenie w organiczną całość uprawnionych odmienności.
1387 IV,52 | coraz bardziej konkretne i organiczne wypowiedzi przyczyniać się
1388 IV,44 | reformy Kurii Rzymskiej, organizacji Synodów, funkcjonowania
1389 I,9 | wystawiało czasem na próbę siły organizatorów i animatorów, zarówno kościelnych,
1390 IV,56(40) | annuncio: riflessioni e orientamenti (19 maja 1991), 82: AAS
1391 I,12 | Patriarchy-Katolikosa wszystkich Ormian. Ponadto liczni wierni z
1392 II,17 | pozwala św. Hieronimowi orzec stanowczo, że «nieznajomość
1393 III,36 | swojej tożsamości, często w osamotnieniu i wbrew trudnościom. Jedną
1394 I,4 | najważniejszych wymiarach, osiągając w pewnych momentach szczególną
1395 I,14 | podejmowane decyzje, zdołały osiągnąć niezbędne porozumienie i
1396 Intro,2 | ewangelizacyjną.~Czy Jubileusz osiągnął ten cel? Bóg widzi nasze
1397 III,29 | przemieniać historię, aż osiągnie swą pełnię w niebiańskim
1398 III,29 | całym Kościołem powszechnym.~Osiągnięcie takiej zgodności będzie
1399 III,34 | która prowadzi stopniowo do osłabienia wiary, i w końcu mogliby
1400 II,28 | drodze do Damaszku i został oślepiony Jego blaskiem: «Dla mnie
1401 II,21(10) | lub rozdzielony w dwóch osobach, ale jest jeden i ten sam
1402 II,27 | Świętego, czasem nawet poprzez osobiste przeżycie owego straszliwego
1403 III,34 | oddając się wręcz jakimś osobliwym zabobonom.~Trzeba zatem,
1404 II,20 | gdy Jezus «modlił się na osobności» (Łk 9, 18). Wspólnym celem
1405 I,10 | oddziałuje na ducha ludzkiego. Osobom zaangażowanym w tej dziedzinie
1406 IV,46 | aby docierać do parafii, ośrodków wychowawczych i rodzin,
1407 III,35 | spotyka się z tajemnicą ostatecznego przeznaczenia świata».21~
1408 IV,52 | ponadto z logiką Wcielenia i ostatecznie nawet z chrześcijańską eschatologią.
1409 I,4 | przez proroków, a w tych ostatecznych dniach przemówił do nas
1410 I,5 | historii, jest jej sensem i ostatecznym celem. To przecież przez
1411 II,25 | paradoks ujawnia się z całą ostrością w okrzyku bólu, na pozór
1412 II,18 | zaczerpnęli i pod wpływem oświecającego działania Ducha Świętego
1413 II,27 | Jezus umierał pograżony w otchłani cierpienia, modlił się jeszcze
1414 II,21 | przed Zmartwychwstałym, otoczonym pełnią boskiej chwały, i
1415 II,27 | serdecznej miłości, jaką sama otrzymała. Święci naśladują niepokalanego
1416 IV,46 | jest bogactwo nowego życia otrzymanego w Sakramencie Chrztu. Należy
1417 Intro,3 | należy czerpać ze skarbca otrzymanej łaski, przekładając ją z
1418 III,37 | chrześcijanina «zwyczajnym sposobem otrzymania przebaczenia i odpuszczenia
1419 II,18 | żywego i jaśniejącego chwałą, otrzymują od Niego dar Ducha Świętego (
1420 II,20 | chwałę, jaką Jednorodzony otrzymuje od Ojca, pełen łaski i prawdy » (
1421 I,4 | pochodzi «każde dobro, jakie otrzymujemy, i wszelki dar doskonały» (
1422 IV,48 | będzie w Nim tajemniczo otrzymywał aż do końca czasów. Ta jedność,
1423 Zak,59 | jest Chrystus, pozostaje otwarta szerzej niż kiedykolwiek.
1424 III,33 | sprawach doczesnych, jako że otwierając serce na miłość Bożą, otwiera
1425 Intro,1 | przeżywali teraźniejszość i ufnie otwierali się na przyszłość: «Jezus
1426 II,17 | Zachowując więź z Pismem Świętym, otwieramy się na działanie Ducha (
1427 IV,54 | Chrystusa i będziemy umieli otworzyć się na łaskę, która czyni
1428 IV,48 | zostanie w pełni przywrócona owa wymiana darów, która wzbogacała
1429 IV,44 | przychodzą tu przede wszystkim owe specjalne posługi na rzecz
1430 IV,42 | jest owocem i objawieniem owej miłości, która wypływając
1431 Intro,1 | jest «Wielkim Pasterzem owiec» (por. Hbr 13, 20). Z niezwykłym
1432 III,33 | człowiek zostanie całkowicie owładnięty przez Boskiego Umiłowanego,
1433 III,29 | duszpasterskie, mające umożliwić owocne przeżycie tego wydarzenia.
1434 III,31 | zaprogramować świętość? I co może oznaczać to słowo w kontekście programu
1435 Zak,58 | uczniom, aby «tchnąć» w nich ożywiający dar Ducha Świętego i wprowadzić
1436 III,37 | adhortacji Reconciliatio et paenitentia, w której zawarłem owoce
1437 II,21 | zmartwychwstanie: «Podnieś tutaj swój palec i zobacz moje ręce. Podnieś
1438 I,13 | społeczności izraelskiej i palestyńskiej. Przejmującym przeżyciem
1439 IV,53 | ma pozostać owocem i żywą pamiątką komunii, jakiej doświadczyliśmy
1440 III,35 | życia wyznaczany jest przez pamiątkę owego « pierwszego dnia
1441 IV,48 | pierwszego tysiąclecia. Pamięć o czasach, gdy Kościół oddychał «
1442 III,37 | Pojednania. Jak zapewne pamiętacie, w 1984 r. wypowiedziałem
1443 Zak,58 | towarzyszy nam Najświętsza Maryja Panna, której kilka miesięcy temu,
1444 III,35 | Chrystusa, «Króla królów i Pana panów» (por. Ap 19, 16) i właśnie
1445 III,36 | udział w Eucharystii dzień Pański staje się także dniem Kościoła, 22
1446 I,14 | Wypada sobie życzyć, aby państwa wchodzące w skład tych instytucji,
1447 IV,56(40) | Papieskia Rada ds. Dialogu Międzyreligijnego
1448 I,7 | Świętość - zarówno w życiu papieży, którzy są znanymi postaciami
1449 II,25 | głębi tej tajemnicy. Ten paradoks ujawnia się z całą ostrością
1450 II,25 | zbliżyć się do najbardziej paradoksalnego aspektu Jego tajemnicy,
1451 II,27 | krzyżu, które polega na paradoksalnym połączeniu szczęścia i cierpienia.
1452 II,27 | sobie samej tegoż właśnie paradoksu Jezusa jednocześnie szczęśliwego
1453 III,34 | także w społecznościach parafialnych bardziej starano się tworzyć
1454 IV,46 | powołaniowe, aby docierać do parafii, ośrodków wychowawczych
1455 IV,45 | one zasadami demokracji parlamentarnej, ponieważ mają uprawnienia
1456 I,14 | zrealizują decyzje swoich parlamentów. Dość trudna okazała się
1457 I,14 | obserwuję, że w ostatnim okresie parlamenty wielu państw wierzycielskich
1458 IV,45(29) | Struktury współpracy w Kościele partykularnym. ~
1459 III,35 | Ducha Świętego, prawdziwa Pascha tygodnia. 20 Od dwóch tysięcy
1460 III,35 | właśnie dlatego sprawując Paschę nie tylko raz w roku, ale
1461 III,37 | prawdopodobnie istnieje potrzeba, aby pasterze starali się przedstawiać
1462 Intro,1 | Tego, który jest «Wielkim Pasterzem owiec» (por. Hbr 13, 20).
1463 I,4 | którym aniołowie przynieśli pasterzom wspaniałą wieść o narodzinach
1464 III,34 | łączyć rozliczne zajęcia pastoralne i dawanie świadectwa w świecie
1465 I,12 | inne doniosłe spotkania z Patriarchami prawosławnymi i Zwierzchnikami
1466 I,12 | Metropolitę z Ekumenicznego Patriarchatu Konstantynopola, w obecności
1467 I,12 | Karekina II, Najwyższego Patriarchy-Katolikosa wszystkich Ormian. Ponadto
1468 IV,55 | perspektywie należy też patrzeć na wielkie wyzwanie dialogu
1469 I,9 | tendencja do pesymistycznego patrzenia na młodych ze względu na
1470 IV,53 | Jubileusz sprawił, że cały świat patrzył na Rzym, na Kościół, «który
1471 IV,45 | jest najlepsze».30 Zaś św. Paulin z Noli wzywa: «Wsłuchujmy
1472 III,33(18)| chrześcijańskiej Orationis formas (15 października 1989): AAS 82 (1990), 362-
1473 III,37 | duszpasterską codziennej pedagogii chrześcijańskiej wspólnoty,
1474 Zak,59 | ku temu, co przede mną, pędzę ku wyznaczonej mecie, ku
1475 IV,45(31) | De omnium fidelium ore pendeamus, quia in omnem fidelum Spiritus
1476 I,12 | patrzę nań przede wszystkim z perspektywy Stolicy Piotrowej. Nie zapominam
1477 I,9 | Istnieje pewna tendencja do pesymistycznego patrzenia na młodych ze
1478 II,24 | podważyć Jego niewzruszonej pewności, że jest Synem Ojca niebieskiego.~
1479 I,4 | najważniejszych wymiarach, osiągając w pewnych momentach szczególną głębię,
1480 II,23(12) | Oratio II contra Arianos 70: PG 26, 425 B - 426 G. ~
1481 II,28 | Zmartwychwstałego~28. Tak jak w Wielki Piątek i w Wielką Sobotę, Kościół
1482 IV,49 | spragniony, a daliście Mi pić; byłem przybyszem, a przyjęliście
1483 Intro,2 | wezwany - w trzydzieści pięć lat od zakończenia ekumenicznego
1484 IV,53 | stanowiłoby w pewien sposób owoc i pieczęć jubileuszowego miłosierdzia.
1485 III,40 | przyjęte i zapuści korzenie. Pięknem tego wielokształtnego oblicza
1486 Zak,59 | kontemplację Maryi, która po pielgrzymce do świętego miasta Jerozolimy
1487 Zak,59 | Przeciwnie, jeśli nasze pielgrzymowanie było autentyczne, pozwoliło
1488 I,8 | jakby żywy obraz Kościoła pielgrzymującego, tego Kościoła, który -
1489 I,8 | Kościół pielgrzymujący~8. Idąc niejako śladami
1490 Intro,1 | sposób stał się też ludem pielgrzymującym, prowadzonym przez Tego,
1491 IV,53 | było ponieść w ciągu roku, pieniądze, które uda się zaoszczędzić,
1492 IV,53 | różne sposoby złożyło datki pieniężne, a obok nich także wiele
1493 III,40 | na nowo rozniecić w sobie pierwotną gorliwość i pozwolić, aby
1494 IV,47 | któremu Chrystus przywrócił pierwotny blask, objawiając, czego
1495 II,24 | powiedzieć Łukasz, zapisując pierwsze słowa zaledwie dwunastoletniego
1496 III,38 | Pierwszeństwo łaski~38. Jeżeli w oczekującej
1497 I,12 | 2000 r., kiedy to po raz pierwszy w dziejach Drzwi Święte
1498 Zak,58 | byśmy naśladowali entuzjazm pierwszych chrześcijan: możemy liczyć
1499 IV,50 | Ewangelii - będące przecież pierwszym nakazem miłosierdzia - może
1500 I,5 | Śpiewając tysiące razy tę pieśń, kontemplowaliśmy w minionym
1501 III,37 | Chrystusa jako mysterium pietatis - jako Tego, w którym Bóg
1502 IV,48 | ekumeniczne~48. A cóż powiedzieć o pilnej potrzebie budowania komunii
|