|
Intro
Do Biskupów,
do Kapłanów i Diakonów,
do Zakonników i Zakonnic
oraz wszystkich Wiernych
1. Na początku nowego
tysiąclecia, gdy kończy się rok Wielkiego Jubileuszu, w
którym świętowaliśmy uroczyście
dwutysięczną rocznicę narodzin Chrystusa, i gdy przed
Kościołem otwiera się nowy etap drogi, rozbrzmiewa w naszych
sercach echo słów, jakimi pewnego dnia Jezus, skończywszy
przemawiać do tłumów z łodzi Szymona, wezwał
Apostoła, aby «wypłynął na głębię» na
połów ryb: Duc in altum (Łk 5, 4). Piotr i jego pierwsi towarzysze zaufali
słowu Chrystusa i zarzucili sieci. «Skoro to uczynili, zagarnęli
(...) wielkie mnóstwo ryb» (Łk 5, 6).
Duc in altum! Dzisiaj
te słowa skierowane zostają do nas i wzywają nas, byśmy z
wdzięcznością wspominali przeszłość, całym
sercem przeżywali teraźniejszość i ufnie otwierali się
na przyszłość: «Jezus Chrystus wczoraj i dziś, ten sam
także na wieki» (Hbr 13, 8).
Kościół przeżywał w tym roku wielką
radość, oddając się kontemplacji oblicza swego
Oblubieńca i Pana. W szczególny sposób stał się
też ludem pielgrzymującym, prowadzonym przez Tego, który jest
«Wielkim Pasterzem owiec» (por. Hbr 13, 20). Z niezwykłym
entuzjazmem, który ogarnął wielu jego członków,
Lud Boży w Rzymie, podobnie jak w Jerozolimie i we wszystkich
Kościołach lokalnych, przeszedł przez «Świętą
Bramę», którą jest Chrystus. Do Niego, który jest celem
historii i jedynym Zbawicielem świata, wznosiło się
wspólne wołanie Kościoła i Ducha: «Marana tha -
Przyjdź, Panie Jezu» (por. Ap 22, 17. 20; 1 Kor 16, 22).
Nie sposób zmierzyć działania łaski, która w
ciągu całego roku poruszała sumieniami. Z pewnością
jednak «rzeka wody życia», nieustannie wypływająca «z tronu Boga
i Baranka» (por. Ap 22, 1), rozlała się na cały
Kościół. Jest to woda Ducha Świętego, która
gasi pragnienie i odnawia (por. J 4, 14). Jest to litościwa
miłość Ojca, która w Chrystusie została nam jeszcze
raz objawiona i darowana. Na końcu tego roku możemy znów
powtarzać z weselem odwieczne słowa wdzięczności:
«Dziękujcie Panu, bo jest dobry, bo łaska Jego trwa na wieki» (Ps
118 [117], 1).
|