| Pierwszeństwo
łaski
38. Jeżeli w
oczekującej nas pracy programowej z większą ufnością
zajmiemy się duszpasterstwem, które przeznaczy całą
swoją przestrzeń na modlitwę indywidualną i
wspólnotową, to zastosujemy się do kluczowej zasady
chrześcijańskiej wizji życia: zasady pierwszeństwa
łaski. Istnieje pewna pokusa, która od zawsze zagraża
życiu duchowemu każdego człowieka, a także
działalności duszpasterskiej: jest nią przekonanie, że
rezultaty zależą od naszej zdolności działania i
planowania. To prawda, że Pan Bóg oczekuje od nas konkretnej
współpracy z Jego łaską, a zatem wzywa nas, byśmy w
służbie Jego Królestwu wykorzystywali wszystkie zasoby naszej
inteligencji i zdolności działania. Biada jednak, gdybyśmy
zapomnieli, że bez Chrystusa «nic nie możemy uczynić» (por. J
15, 5).
Modlitwa sprawia, że w
życiu towarzyszy nam świadomość tej właśnie
prawdy. Przypomina nam nieustannie o pierwszeństwie Chrystusa i - przez
odniesienie do Niego - o pierwszenstwie życia wewnętrznego i
świętości. Kiedy ta zasada nie jest przestrzegana, to czyż
można się dziwić, że przedsięwzięcia
duszpasterskie kończą się niepowodzeniem, pozostawiając w
sercu obezwładniające uczucie frustracji? Niech zatem także
naszym udziałem stanie się doświadczenie uczniów, opisane
w ewangelicznej relacji o cudownym połowie: «Całą noc
pracowaliśmy i niceśmy nie ułowili» (Łk 5, 5). W
takim momencie potrzebna jest wiara, modlitwa i dialog z Bogiem, aby serce
otworzyło się na strumień łaski, a słowo Chrystusa
mogło przeniknąć nas z całą swoją mocą: Duc
in altum! W czasie tamtego połowu to Piotr wypowiedział
słowa wiary: «na Twoje słowo zarzucę sieci» (tamże).
Na początku nowego tysiąclecia pozwólcie Następcy Piotra
wezwać cały Kościół do takiego aktu wiary,
który wyrazi się przez odnowę życia modlitewnego.
|