Jest jeden Bóg Stwórca i Zbawiciel

Na dalszym etapie swego dowodzenia Tertulian starał się za pomocą logicznej argumentacji wykazać, że Bóg Starego Testamentu jest Bogiem jedynym i któremu należy przypisać przymioty, które Marcjon łączył z Bogiem "obcym". Przytoczył szereg tekstów na dowód, że ten sam jedyny Bóg tak w Starym, jak i w Nowym Testamencie objawił o sobie, że jest Bogiem niepojętym, napisał np., że - "niegdyś sam Izajasz, a teraz Apostoł, przejrzawszy serca, mówi: Kto zdołał zbadać ducha Pana? Kto w roli doradcy dawał mu wskazania? Do kogo zwracał się On po radę i światło, żeby Go pouczył o ścieżkach prawa, żeby Go nauczył wiedzy i wskazał Mu drogę roztropności? (Iz 40, 13-14). A zgodnie z Izajaszem poucza również św. Paweł: "O głębokości bogactw, mądrości i wiedzy Boga! Jakże niezbadane są Jego wyroki - oczywiście Boga Sędziego - i nie do wyśledzenia Jego drogi! (Rz 11, 33-34)" ¹⁴. Jeden jest Bóg niepojęty ten sam w Starym co w Nowym Przymierzu. Ci jednak, którzy mają tylko "ducha świata" nie potrafią zrozumieć na czym polega wielkość Boga. Autor bowiem stwierdził, że jest dwojakie nauczanie o Bogu, jedno światowe tzn. heretyckie i w istocie rzeczy zwierzęce ("A kto będzie wątpił, że samo przestępstwo Adama było herezją, ponieważ popełnił je przez wybranie swojej raczej woli, a nie Bożego zakazu" - Tertulian nawiązał do pierwotnego znaczenia wyrazu "hairesis" (wybór") oraz drugie przez ludzi nauczających w Kościele zgodne z regułą i duchem przeciwnym duchowi światowemu.

Grzech Marcjona, według Tertuliana, jest grzechem dalej idącym w przewrotności niż grzech Adama. Adam odwrócił, się od "swojego Garncarza", nie był posłusznym, ale mimo wszystko nie zbluźnił przeciw Stwórcy jak Marcjon odmawiający Mu Bóstwa¹⁵. Co więcej dzieło stworzenia świata i człowieka przedstawione w Księdze Rodzaju zostało dokonane przez Boga osobowego i dobrego. Takie ujęcie dzieła stworzenia pozwoliło autorowi na powiązanie stworzenia z Kościołem (Zbawieniem): - jak stworzony Adam został przeniesiony do raju, tak człowiek dzisiaj jest przenoszony ze świata do Kościoła - "Dobroć powiedziała, dobroć ulepiła z mułu tak wspaniałą istotę cielesną, z jednej materii obdarzoną tyloma zdolnościami; dobroć tchnęła i powstała dusza, nie martwa, ale żywa; i dobroć ją postawiła nad wszystkimi stworzeniami, którymi miała się żywić, nad którymi królować, nawet je nazywać; co więcej dobroć przydała człowiekowi rozkosze, aby do raju przeniesiony - już wtedy ze świata do Kościoła - w jego przyjemnościach przebywał, jakby był posiadaczem całego świata". Wszystkie dobrodziejstwa i nieustanna opieka spływa na całe stworzenie od początku świata aż do dnia dzisiejszego. Ten sam Bóg umieścił pierwszego człowieka w raju, który dzisiaj przenosi nas ze świata do Kościoła. Ta boska dobroć jest przewidująca: "Powiedział bowiem Bóg: Nie jest dobrze, żeby człowiek był sam (Rdz 2,18). Wiedział, że mu pomoże płeć Maryi, a następnie Kościoła"¹⁶. Dowodem na istnienie jednego Boga jest, zdaniem autora dzieła, stworzenie na początku tylko jednego człowieka. Napisał bowiem, że jak jeden jest Bóg Stwórca, tak też został stworzony jeden człowiek w świecie widzialnym. Niewiastę temu jednemu człowiekowi dodano aby go wspomagała. Człowiek ustanowiony został na obraz i podobieństwo Boga, a więc jako obdarzony wolną wolą i możliwością wyboru (rozum). Zło pochodzi zatem z błędnego wyboru człowieka. Nie ma więc jakiegoś wiecznego Złego bytu, jakiegoś innego chociażby tylko sprawiedliwego boga. Jest tylko jeden dobry, niepojęty i wszechmocny Bóg Stwórca i Zbawiciel.