Jest jeden plan Boży i jeden Mesjasz

W księdze trzeciej Tertulian wystąpił przeciw tezie o dwóch Mesjaszach: jednym złego Stwórcy, który jeszcze nie przyszedł i drugim dobrego Nieznanego Boga, który już przyszedł. Autor podjął dowód na to, że Chrystus jest tym samym co Bóg Stwórca, a przyszedł jako zapowiadany przez Ojca. Zgodnie z zasadą, że "Zresztą nie uzna się za syna tego, którego ojciec nigdy nie ogłosił, ani nie wierzy się w to, że został posłany ten, kogo mocodawca nigdy nie naznaczył; jest to ojciec, który zamierza ogłosić, i mocodawca, który zamierza oznaczyć, o ile byłby taki. Za podejrzane będzie się uważać wszystko, co odstąpi od reguły rządzącej rzeczami, która nie pozwala później uznać pierwotnych stopni: Ojca po Synu, mocodawcę po poleceniu, Boga po Chrystusie. Nic nie jest wcześniejsze od swego początku w poznaniu, ponieważ nie jest wcześniejsze w porządkowaniu. Nagle przyszedł Syn i nagle przyszedł posłany, i nagle przyszedł Chrystus. Ale przecież mógłbym sądzić, że Bóg rozpoczął nicość, ponieważ nicość Bóg uporządkował. Jeżeli zaś nicość uporządkował, dlaczego jej i nie ogłosił, aby można było udowodnić i to, co uporządkowane na podstawie ogłoszenia i to, co boskie na podstawie uporządkowania"¹⁷.

Tertulian przyjmuje w argumentacji założenie, że Bóg wszystko wcześniej ogłasza i zapowiada, a wszystko ma też swój obiektywny porządek. Bóg więc ogłosił zrodzenie (przedwieczne) z Siebie Syna i zapowiedział Jego przyjście. Marcjonici dowodzą, że ich Mesjasz przyszedł bez zapowiedzi, nagle a dostatecznym dowodem na jego posłanie od Boga ma być Jego moc. Tertulian dowodzi, że objawiana moc nie wystarcza do wiary, potrzebne jest bowiem uwiarygodnienie w zapowiedziach prorockich ponieważ Pismo Święte przestrzega, że przyjdą fałszywi mesjasze czyniący cudowne znaki. Wskazał też na to, że marcjonici zgodni są z Żydami również odrzucającymi przyjście Mesjasza zapowiadanego w Starym Testamencie. W związku z przedstawionymi zarzutami marcjonitów i Żydów już w trzeciej księdze autor podjął wnikliwą egzegezę tekstów biblijnych zapowiadających odrzucenie Mesjasza. Chrystus zatem jest Mesjaszem zapowiadanym w Starym Testamencie, ale Mesjaszem nie rozpoznanym. Przy tej okazji wprowadził rozróżnienie tekstów mesjańskich, które odnosiły się do pierwszego przyjścia Chrystusa w pokorze i poniżeniu i do drugiego przyjścia przy końcu czasów w chwale na obłokach. Żydzi po prostu zlekceważyli teksty zapowiadające pierwsze przyjście Chrystusa, jako niegodne Mesjasza. Oczekują zaś Mesjasza w chwale, który zbuduje wspaniałe ziemskie miasto. Tertulian jako milenarysta przyznaje, że będzie tysiącletnie bytowanie na ziemi aż do zapanowania królestwa niebieskiego. Niemniej rozróżnia dwa przyjścia Chrystusa, pierwsze w uniżeniu, drugie w chwale. Wydarzenia zaś historyczne, takie jak zburzenie Jerozolimy i rozproszenie Żydów uznał, za wystarczający dowód na to, że Mesjasz już przyszedł, ale go nie rozpoznano.

Można powiedzieć, że autor w trzeciej księdze wykorzystał wnioski do jakich doszedł w dwóch pierwszych księgach, tzn. wykorzystał argumentację dotyczącą natury i jedynego Boga Stwórcy i Zbawiciela do wyjaśnienia nauki o Mesjaszu i jego dwukrotnym przyjściu i jednocześnie potraktował ją jako bezpośrednie przygotowanie do argumentacji opartej o eklezjologię i egzegezę biblijną za jedynością Boga. Wspomniana egzegeza tekstów biblijnych przeprowadzona przez autora w ostatnich księgach dotyczy przede wszystkim tekstów mesjańskich i stanowi element argumentu antymarcjońskiego i antyżydowskiego.