Słowo Boga w Kościele

Soborowa konstytucja „Dei verbum” mówi, że „polecenie głoszenia Ewangelii zostało wiernie wykonane przez Apostołów, którzy nauczaniem ustnym, przykładami i instytucjami przekazali to, co otrzymali z ust Chrystusa, z Jego zachowania i czynów, albo czego nauczyli się od Ducha Świętego, dzięki Jego sugestii, jak też przez tych Apostołów i mężów apostolskich, którzy wspierani natchnieniem tegoż Ducha Świętego na piśmie utrwalili wieść o zbawieniu” (n. 7). Tekst soborowy nawiązuje tu wyraźnie do roli Ducha Świętego jako gwaranta prawdy objawionej zarówno w jej przekazie ustnym (który daje początek Tradycji), jak i w przekazie pisemnym, sporządzonym pod Bożym natchnieniem i z Bożą pomocą w księgach Nowego Testamentu.

Czytamy dalej, że „Duch Święty, przez którego żywy głos Jego Ewangelii rozbrzmiewa w Kościele, a przez Kościół w świecie, wprowadza wiernych we wszelką prawdę oraz sprawia, że słowo Chrystusowe obficie w nich mieszka (por. Kol 3,16)” (n. 8).

Nie można zapominać, że tam, gdzie nie było lub nie ma stałego odniesienia do Biblii, gdzie nie praktykuje się z zaangażowaniem i powagą modlitewnej lektury Biblii, rodzą się formy pobożności uczuciowej, jałowieje myśl teologiczna sprowadzana do spekulacji rozumowych, dochodzi do przeniesienia zainteresowań i uwagi na pochodne lub drugorzędne aspekty orędzia chrześcijańskiego, wzrostu indywidualizmu i utraty poczucia zmysłu wspólnotowego. Prowadzi to wręcz do religijnego nowinkarstwa.

Jeśli ochrzczeni nie są formowani przez Słowo Boże, jeśli nie czerpią ze źródeł Bożego Orędzia, okażą się ludźmi o chwiejnej wierze, zubożającymi często Ewangelię.

W okresie wakacji warto wskazać praktyczne wskazówki przy lekturze Słowa Bożego.