Spotkanie z Synem Bożym

Tej biblijnej prośbie słowo communio zawdzięcza zatem swój teologiczny, chrystologiczny i eklezjologiczny charakter. Dzięki temu ma ono również swój sakramentalny wymiar, o którym z całą jasnością mówi św. Paweł: „Kielich błogosławieństwa, który błogosławimy, czyż nie jest communio z krwią Chrystusa? Chleb, który łamiemy, czyż nie jest communio z ciałem Chrystusowym? Ponieważ jeden jest chleb, przeto my, liczni, tworzymy jedno ciało” (1 Kor 10, 16 i nast.). Eklezjologia communio jest co do swej istoty eklezjologią eucharystyczną. Dlatego stoi tak blisko eklezjologii eucharystycznej, którą w naszym wieku w sposób imponujący rozwinęli teologowie prawosławni. Eklezjologia nabiera w niej konkretnych kształtów, choć jednocześnie pozostaje w pełni duchowa, transcendentna i eschatologiczna. W Eucharystii Chrystus, obecny w chlebie i winie jako nieustanny dar, buduje Kościół jako swe Ciało. Dzięki swemu zmartwychwstałemu Ciału jednoczy nas z Bogiem w Trójcy jedynym i między sobą. Uczta eucharystyczna odbywa się w konkretnym miejscu, a jednak zarazem jest zawsze uniwersalna, ponieważ istnieje tylko jeden Chrystus i tylko jedno Ciało Chrystusowe. Eucharystia obejmuje kapłańską posługę representatio Chrystusa, a tym samym całą sieć posługiwania, współobecność jedności i wielości, sygnalizowaną już przez słowo communio. Bez wątpienia można zatem powiedzieć, że pojęcie to stanowi eklezjologiczną syntezę, która dyskurs o Kościele łączy z dyskursem o Bogu, z życiem przez Boga i z Bogiem — syntezę, która podejmuje wszystkie istotne intencje eklezjologii Soboru Watykańskiego II i we właściwy sposób łączy je w jedną całość.