Życie. Jest darem Boga. Tajemnicą. Kruchym cudem, który od Niego, przez nas, ku Niemu i do Niego przepływa. Nie ma ono w nas ani źródeł, ani kresu. Chrześcijaństwo głosi, że kontemplacja prawdy o Chrystusie, głównie Inkarnacji, czyli Wcielenia dopełnionego Krzyżem i Paschą, rzuca jasny snop światła na wszelkie niejasne rejony pytań: „czym jest moje życie?” i „jak żyć?”. Nie ma zresztą pytań ważniejszych. Próbujmy zatem szukać odpowiedzi.

W pierwszych dniach kwietnia 1999 roku przeżywałem Wielki Tydzień w Sevilli, stolicy hiszpańskiej Andaluzji. Najbardziej charakterystyczną cechą świętowania Męki i Zmartwychwstania Jezusa w tamtej części Europy są maszerujące po mieście wielotysięczne procesje. Maszerujące wśród emocji i muzyki, egzaltacji i patosu, łez i wzruszeń z posągami cierpiącego Chrystusa i Matki Boskiej Bolesnej. W jednej z dzielnic Sevilli, znajdującej się za rzeką Guadalquivir, w starej dzielnicy Triana, mieszkańcy obnosili w procesji posąg Chrystusa, który od kilkuset lat nosi nazwę El Cachorro — „Szczeniak”. Zainteresowała mnie ta zaskakująca nazwa i w odpowiedzi na moje pytanie usłyszałem następującą historię:

Przed trzema wiekami, kiedy rzeźbiarz — twórca posągu umierającego Chrystusa — zmagał się z oddaniem oblicza Jezusa w agonii, pewnego późnego wieczoru, w jednym z zaułków Triany trafił na konającego młodego Cygana, człowieka z ówczesnego „półświatka”. Cygan umierał, przed chwilą zasztyletowany. Jego wykrzywiona w śmiertelnej udręce twarz, twarz człowieka o ksywie „Szczeniak”, posłużyła twórcy jako wzorzec do oddania agonii Chrystusa. Widziałem: wywrócone oczy, siność, konwulsje, rysy pospolite człowieka z „dołów społecznych”...

Myślę, że jest to fenomenalna i — by tak rzec — realistyczna metafora tego, co się stało i dzieje pomiędzy chrześcijaństwem a kulturą, a głębiej: między Bogiem i człowiekiem. To wszystko, co się składa na prozę i poezję naszego życia, zostaje oto objęte wszechmocą, miłosierdziem i wiecznością Boga we Wcieleniu. Historia z Chrystusem, zwanym w Sevilli po dzień dzisiejszy El Cachorro, jest jednym ze znaków wiary chrześcijan wszystkich miejsc i czasów, że od momentu Wcielenia los człowieka — człowieka jakiegokolwiek i jakikolwiek los jakiegokolwiek człowieka — splótł się nierozerwalnie z losem Boga. Na tym też polega dobra nowina o naszym życiu: Bogu i człowiekowi cudownie jest być razem.