Bóg stał się człowiekiem

Ze stanem naszych umysłów i serc teraz, na przełomie tysiącleci, bywa różnie. Wiemy to „po sobie”. Niebo w trzech czwartych roku pochmurne, załzawione, ołowiane i gorzkie, może być niezłym symbolem tego, co dzieje się w naszych głowach i sercach. Nieraz wydaje nam się, że tempo naszego życia i tego, co dzieje się wokół nas, sprawia, że jest to „życie płaskie i pieskie”. I na różne sposoby próbujemy gorycz odegrać na kimś, na czymś. Nieraz doskwiera nam doświadczenie naszego losu przeżywanego jako jedna wielka pomyłka. Nie robimy tego, czego naprawdę pragniemy, nie jesteśmy z tymi, z którymi naprawdę chcielibyśmy być... I mimo że jesteśmy niby pokoleniem wygranym, to jednak... To wszystko jest bardzo odległe od marzeń, które jeszcze niedawno — wydawało się — wyznaczały przyszłość pełną światła, pełną nadziei.

Nieraz wydaje nam się, iż człowiek żyje życiem podobnym zwierzęciu. Zdobywa pożywienie, lepi gniazdo, rozmnaża się, karmi młode, pożąda, gryzie, skamle. W taki też sposób myślimy czasem i o własnym życiu. Ale jednak buntujemy się przeciwko tej wizji. Bo przecież wiemy, że wszystkie te czynności i cała ludzka krzątanina potrzebują busoli, punktu organizującego całość. Jakiegoś wyższego porządku, dla którego warto kochać i cierpieć, walczyć i zmagać się z chorobą, dla którego warto lepić gniazdo i karmić młode. I potrzebujemy kogoś, kto usłyszy nasze skomlenie.

Ten problem i towarzyszące mu pytania są stare jak człowiek. W swoim wywodzie zmierzam do tego, że ową busolą, owym „punktem orientującym” jest Chrystus. Że tylko On jest „Zawiasem”, na którym można i warto zawiesić drzwi naszego życia. Jest „Bramą”, przez którą prześwituje wieczność. Że tylko dzięki Niemu życie nabiera blasku i sensu. Wszystkie inne zawiasy i busole są iluzoryczne, bądź na krótką tylko metę. Natomiast kiedy On — jak powiada Paweł w Liście do Kolosan — zyskuje pierwszeństwo we wszystkim (we wszystkim, to znaczy w tym, co się składa na moje i nasze życie), wtedy życie staje się prawdziwie ludzkie, blasku i sensu nabiera wszystko, co się nań składa, łącznie z „lepieniem gniazda” i „karmieniem młodych”. Dlatego Bóg stał się człowiekiem. To pytanie, które stawiało już sobie wiele pokoleń przed nami, a które w najbardziej klasycznej formie postawił św. Anzelm: „Cur Deus Homo?” —„Dlaczego Bóg człowiekiem?”, to pytanie z obietnicą sensu w tle prowokuje do namysłu już dwadzieścia wieków. Postawmy je i dzisiaj na użytek naszego myślenia, naszego życia.