Rozdzial

 1 Intro|           Rudolfa Bultmanna. Barth w swej gniewnej polemice, skierowanej
 2 1    |          jako zapytywanie, przeto ze swej istoty musi ono stawiać
 3 1    |    zapytywania dowodzi filozofowanie swej pełnej radykalności; kieruje
 4 1    |            boski czy jako Boga, to w swej radykalności zapytywanie
 5 1    |      uproblematyczni tej ostatecznej swej dziedziny. ~I znów rzut
 6 1    |          sprawą "może i musi w całej swej powadze i ze swej najgłębszej
 7 1    |              całej swej powadze i ze swej najgłębszej podstawy zmartwychwstać
 8 1    |              najpogodniejszą wolność swej postaci"23. Gdy w ten sposób "
 9 1    |         przerażającego rezultatu. Ze swej istoty filozofowanie zdąża
10 1    |          zdąża ku pytaniu o Boga; ze swej istoty filozofowanie kończy
11 1    |             owej pewności, której ze swej najwłaściwszej natury stale
12 2    |             dobitnie jak Heidegger w swej interpretacji lęku. Lęk
13 2    |            człowiek winien wszakże w swej dzielności wybrać się w
14 2    |           pod warunkiem wyzbycia się swej radykalności. ~Możliwość
15 2    |           doświadczając tym sposobem swej niemocy względem niego.
16 3    |     przeciwnie, przyswajając sobie w swej decyzji problematyczność
17 3    |    Filozofowanie nie powinno zagubić swej istoty; musi się ono utrzymać
18 3    |         doświadczeniu tym człowiek w swej wolności czuje się darem "
19 3    | problematyczności wszystkiego, w tym swej własnej, wtedy wkracza jako
20 3    |            bo filozoficznie pojętą w swej głębi.  Filozofujący człowiek
21 3    |            kto, wyzwany do przyjęcia swej esencjalnej skończoności,
22 3    |              dosięga w niej podstawy swej wolności. Opierając się
23 3    |            cieniu nihilizmu, który w swej spełnionej postaci odsłonił
24 3    |            zapytywania dosięgającego swej skrajnej możliwości - jest "
25 3    |           musi uwzględnić to także w swej egzystencji. Musi on przystać