Rozdzial

 1 1| Arystoteles, po pierwsze pod kątem jego bycia, po drugie pod kątem
 2 1|         bycia, po drugie pod kątem jego "pierwszych podstaw i źródeł"6.
 3 1|          tego stwierdzić, że także jego punktem wyjścia jest określone
 4 1|     zapytywanie filozoficzne, jest jego radykalność. Można to ujaśnić
 5 1|      innego poglądu nie zapytuje o jego racje, ten nie jest człowiekiem
 6 1|       zapytywania filozoficznego w jego stosunku do możliwej odpowiedzi.
 7 1|          samo jest pewne. Podstawę jego prawdziwości mógłbym, powiedzmy,
 8 1|    pierwsze zasady i źródła bytu i jego prawdy rozumie jako pierwiastek
 9 1|        Martin Heidegger, zgodnie z jego własnymi słowami, chce uprzątnąć "
10 1|        całej prawdzie i rygoryzmie jego bezbożności"22. Hegel nie
11 1|   bezbożności powiada on, iż to za jego sprawą może wyrosnąć oparta
12 1|            rzeczywistość, iż to za jego sprawą "może i musi w całej
13 1|           ma przy tym swe źródło w jego najbardziej własnej naturze -
14 2|         lecz towarzyszy mu w całej jego drodze. Najbardziej odczuwalna
15 2|           nie jest problematyczne? Jego sens mogę dostrzec znów
16 2|         trzymali się zapytywania w jego całej radykalności, byśmy,
17 2|        człowieka, nie pozostając w jego dyspozycji. Dlatego też
18 2|            jawi się rzeczywistość. Jego własna egzystencja i świat
19 3|        kryzysu problematyczności w jego całej ostrości, na przykład
20 3|      strony, Jaspers podkreśla, że jego filozofia jest "ciągłą próbą
21 3|        zatem martwy. Albowiem żyje jego bóstwo. Myśleniu jest ono
22 3|     człowieka rzeczywistość, jak i jego własna egzystencja - zapada
23 3|            także na nieuchronności jego zbliżania się do śmierci.
24 3|   pozostaje dla filozofowania, gdy Jego istotę widzieli w paradoksalnej