Nie poddać się pokusie sekciarskiej

Obecnie postawa "konstantyńska" została zdelegitymizowana przez sam Kościół, który za nieuzasadnione uważa świeckie roszczenie, by państwo brało na siebie zadania wywierania przymusu w sprawach religijnych (por. deklarację Dignitatis humanae, stwierdzającą pod numerem 3, że "władza doczesna (...) przekracza swoje granice, jeżeli przypisuje sobie prawo kierowania lub przeszkadzania w wykonywaniu aktów religijnych"). Z chwilą pozbawienia doktrynalnego uzasadnienia dla bezpośredniej kontroli Kościoła nad państwem władza Kościoła nad nim jawi się wyraźnie jako pośrednia, to znaczy podporządkowana w społeczeństwie rzeczywistemu wpływowi wiary na wolne osoby, które stanowią elektorat (por. Katechizm Kościoła Katolickiego, 2105, 2107, 2109).

Postawa "juliańska" doprowadziłaby Kościół do zamknięcia się w sobie, sekciarskiego i pełnego pogardy wobec świata. Dla katolików ulegnięcie pokusie postawy "juliańskiej", z zasady przeciwnej państwu liberalnemu i demokratycznemu, oznaczałoby zapomnienie o samej istocie Kościoła, który nie ma odgrywać roli jakiegoś "posągu komandora", jak chcieliby lefebvryści. W rzeczywistości, w ślad za swoim Mistrzem, Kościół nie został posłany, "aby świat potępić, ale po to, by świat został przez niego zbawiony" (J 3,17). A realny świat, który dziś trzeba zbawiać, to ludzkość, która na dobre i złe żyje w systemie liberalnym i demokratycznym.

Ulegnięcie tej pokusie "juliańskiej" jest dziś czymś bardzo groźnym dla najbardziej konsekwentnych w swej wierze katolików francuskich. Często nie bez racji czują się oni społecznie odrzuceni na skutek karykaturalnego i złośliwego przedstawiania opinii publicznej ich wiary i przekonań moralnych. Przez takie manipulacje przewrotnie spycha się ich na pozycje zamknięcia się w sobie, by móc ich potem łatwiej okrzyknąć sektą. Od nich zależy, czy wpadną w tę pułapkę, zastawioną i na lewicy, i na prawicy, mogącą ich zamknąć w fałszywym dylemacie, tak że pozostałoby im tylko "czekać na kozaków i Ducha Świętego", opuściwszy miasto ludzi. Jeśli chodzi o ludzi uczciwych i odpowiedzialnych, winni czynić wszystko, by z tej i z tamtej strony nie podsycano ognia przez wysuwanie ekstremistycznych propozycji w sytuacji, gdy polityczny konsens na tle kryzysu ekonomicznego i społecznego jest we Francji szczególnie kruchy.