13-tajem | takic-zyje
Rozdzial
502 3| Pozostawanie bowiem na takich pozycjach oznacza albo niedostrzeganie,
503 3| Nawiązanie i wzbogacanie takiego kontaktu jest ostatecznie
504 2| spełniający wszystkie warunki takiej przynależności należą do
505 2| się w obrębie Kościoła. A takimi są tylko chrześcijanie.
506 1| identycznym brzmieniu - w tamtym patrystycznym okresie miało
507 1| powszechną współcześnie tendencję, żeby zasadę "poza Kościołem
508 1| zagrożony nie tylko przez tępiące chrześcijan władze rzymskie,
509 3| DE nr 3). ~Uwypuklając trudności i ryzyko osiągnięcia zbawienia
510 3| do Kościoła, ten, kto nie trwając w miłości, pozostaje wprawdzie
511 2| bulwersującego zapewne niektórych twierdzenia o bezprzedmiotowości teorii
512 1| poza ramy, jakie nadała jej twórcza myśl patrystyczna (na przykład
513 3| Chrystusem i Jego zbawieniem na tzw. normalnej drodze, jaką
514 2| nauki i od czasu, kiedy i u nas panowała godna uznania
515 3| w sposób Bogu wiadomy do uczestnictwa w paschalnej tajemnicy" (
516 3| Krwią (por. Dz 20,28) i uczynił go swym współpracownikiem
517 3| Powiedzmy od razu, że to bardzo udane określenie sygnalizuje ważne,
518 3| wysłużone przez Chrystusa i udostępnione ludziom przez działanie
519 2| Polega ono na tym, że w ujęciu ostatniego Soboru katolicy
520 2| fascynacja myślą Soboru, ukształtowało się przekonanie, że ta kategoria
521 1| patrystyczna (na przykład bulla Unam Sanctam Bonifacego VIII).
522 3| stawia nam na drodze świat i urzekająca nas doczesność. ~W tym kontekście
523 2| trzeba przede wszystkim ustalić, co to jest przynależność
524 3| człowieka ryzyka odrzucenia ustanowionej przez samego Boga "powszechnej
525 2| Konstytucja o Kościele, "ustanowiony przez Chrystusa [Kościół]
526 3| sakramentalnej i procesie uświęcania człowieka (cnoty boskie,
527 2| ludzkim Bracie, przez łaskę uświęcenia, stanowi istotę Kościoła.
528 2| służące wzrostowi w Bożym usynowieniu i nadprzyrodzonym spełnianiu
529 3| nie sposób nie zwrócić uwagi na zaakcentowane przez Sobór
530 3| Kościół (por. DE nr 3). ~Uwypuklając trudności i ryzyko osiągnięcia
531 2| kiedy i u nas panowała godna uznania fascynacja myślą Soboru,
532 2| wszystkim chrzest. Wiara jest uznaniem w Chrystusie Boga i Zbawiciela,
533 1| przykłady patrystycznego użytku z tego adagium - choć niekoniecznie
534 2| życia, miłości i prawdy, używany jest również przez Niego
535 1| Unam Sanctam Bonifacego VIII). Ostatnie dwa wieki z coraz
536 1| Formułując, w ferworze walki, zasadę "extra Ecclesiam
537 1| zetknęli się z Ewangelią. Warunek zbawienia tych ostatnich
538 2| katolicy spełniający wszystkie warunki takiej przynależności należą
539 1| formalnymi granicami Kościoła pod warunkiem, że "szczerym sercem szukają
540 3| dowolnością podejścia do warunków, jakich trzeba dotrzymać,
541 1| niechrześcijan. Zaś na Soborze Watykańskim II dopuszczano możliwość
542 1| wszystkich punktach przejrzysta. Ważną przesłanką do jej wyjaśnienia
543 2| Powrócę jeszcze do tego ważnego zagadnienia. Obecnie natomiast,
544 2| w Chrystusa i otrzymali ważnie chrzest, pozostają w jakiejś,
545 1| ma zbawienia" rozumieć, wbrew przestrogom de Lubaca, w
546 3| jednak zbawienia, choćby był wcielony do Kościoła, ten, kto nie
547 1| że jest to zasada łatwa i we wszystkich punktach przejrzysta.
548 1| którzy z Kościołem prawdziwym weszli w konflikt przez herezję
549 3| odpowiedni do ich sytuacji wewnętrznej i środowiskowej" (tamże). ~
550 3| możliwość dojścia w sposób Bogu wiadomy do uczestnictwa w paschalnej
551 3| także i w obrębie Kościoła. Wiąże się ono z dowolnością podejścia
552 2| dodać, że tak samo rzecz widzi nie byle kto, ale sam Hans
553 1| prawdziwego Kościoła, powinni wiedzieć, że tylko powrót do tego
554 2| Bóg postanowił przed wiekami, aby ludzie stali się podobni
555 1| Bonifacego VIII). Ostatnie dwa wieki z coraz większą wyrazistością
556 1| adagium dzisiaj, kilkanaście wieków od jego pojawienia się. ~
557 1| Ostatnie dwa wieki z coraz większą wyrazistością redukowały
558 2| zaś pozostali, "ci, którzy wierzą w Chrystusa i otrzymali
559 2| należą do wspólnoty ludzi wierzących w Chrystusa i wyznających
560 3| sprawą istnieje głęboka więź, którą stanowi właśnie kwestia
561 1| ci, którzy "bez własnej winy... nie doszli do wyraźnego
562 2| teorii kręgów przynależności włączającej w nią, generalnie rzecz
563 2| godność zbawicielską oraz włączający się w rytm Jego zbawiającej
564 1| przez tępiące chrześcijan władze rzymskie, ale bardziej jeszcze
565 3| człowieka (cnoty boskie, cnoty wlane, dary Ducha Świętego, charyzmaty)
566 2| istotnej rewizji. ~Ażeby właściwie spojrzeć na sprawę tak zwanych
567 1| dobrej woli i słuchania własnego sumienia. ~Trzeba przyznać,
568 1| niechrześcijanie" oraz ci, którzy "bez własnej winy... nie doszli do wyraźnego
569 1| Ignacego Antiocheńskiego. Nie wnikając w rozmaite przykłady patrystycznego
570 1| szczerym sercem szukają Boga i wolę Jego przez nakaz sumienia
571 1| opisywała zasada dobrej woli i słuchania własnego sumienia. ~
572 1| poznaną starają się pod wpływem łaski wypełnić czynem" (
573 3| trwając w miłości, pozostaje wprawdzie w łonie Kościoła ciałem,
574 2| do tego żadnych podstaw, wręcz odwrotnie, źródłem tego
575 1| względu na dość powszechną współcześnie tendencję, żeby zasadę "
576 2| Kościół staje się "domem wspólnego Ojca", a zarazem, dzięki
577 1| jeszcze przez schizmatycką wspólnotę (nowacjan), którą kierowali
578 3| 9). Dodajmy od razu, że współpraca ta nie jest łatwa ze względu
579 3| 20,28) i uczynił go swym współpracownikiem w dziele powszechnego zbawienia...
580 3| zawsze darem Ducha, wymaga współpracy człowieka w zbawieniu siebie
581 3| zagadnienia trzeba rozpocząć od wspomnianego przed chwilą rozróżnienia
582 3| przy okazji dotyka, jak już wspomniano, właśnie sprawy Kościoła. "
583 1| nr 16). ~Ta historyczna wstawka wydaje się potrzebna ze
584 3| pograniczach" Kościoła. Wszyscy oni są "z łaski Bożej powołani
585 2| to, że tylko dokonujący wyboru Chrystusa przez wiarę w
586 1| Ta historyczna wstawka wydaje się potrzebna ze względu
587 2| niepokoju, że w tak oczywistej, wydawałoby się, sprawie trzeba dokonać
588 3| DE nr 3). ~Inaczej rzecz wygląda w odniesieniu do tych, którzy
589 1| Ważną przesłanką do jej wyjaśnienia jest inne, również ambiwalentne
590 3| nie sposób nie dojrzeć tej wyjątkowej przydatności Kościoła do
591 1| się. ~Otóż sformułowane wyjątkowo dobitnie przez św. Cypriana
592 1| któremu często przypisuje się wyłączne autorstwo adagium, jest
593 1| przede wszystkim, jeżeli nie wyłącznie, swoich przeciwników chrześcijańskich;
594 2| coś tu jest niejasnego, wymagającego jakiegoś skorygowania. Obie
595 3| zbawczą Ducha Świętego, tak w wymiarze jednostkowym, jak i społecznym (
596 1| pogranicza", do którego należą wymienieni w 16 paragrafie Konstytucji
597 3| Oblubieńcem; sprawia jego wzrost; wypełnia przez niego swe posłannictwo" (
598 1| starają się pod wpływem łaski wypełnić czynem" (KK nr 16). ~Ta
599 2| następcom, świątynią zbawienia. Wypełniona jest ona nadprzyrodzonymi
600 3| Encyklika i w tym miejscu wypowiada się w sposób zaskakująco
601 3| 9). A gdy dodać do tego wyrażające się bardzo konkretnie w
602 1| którym zostało sformułowane. Wyrażało mianowicie zasadę, że ci,
603 1| dwa wieki z coraz większą wyrazistością redukowały jej zasięg. Pozostawiono
604 1| własnej winy... nie doszli do wyraźnego poznania Boga". Sprawa ich
605 3| dobra zbawienia" (DE nr 3) wysłużone przez Chrystusa i udostępnione
606 2| wierzących w Chrystusa i wyznających Go" (L`Eglise..., t. II,
607 2| to sformułowanie ma prawo wyzwolić podwójną reakcję. Przede
608 3| kontaktu z Bogiem. Nawiązanie i wzbogacanie takiego kontaktu jest ostatecznie
609 3| Oczywiście, idzie o rozróżnienie względne, aspektowe, bo w istocie
610 3| Oblubieńcem; sprawia jego wzrost; wypełnia przez niego swe
611 2| środowisko zbawienia, służące wzrostowi w Bożym usynowieniu i nadprzyrodzonym
612 3| sposób nie zwrócić uwagi na zaakcentowane przez Sobór ryzyko istniejące
613 2| najbardziej poprawna i nie wymaga żadnej korektury. Tymczasem jest
614 2| tymczasem nie ma do tego żadnych podstaw, wręcz odwrotnie,
615 1| swoim Kościele Kartaginy był zagrożony nie tylko przez tępiące
616 2| braćmi" (nr 2). I to właśnie zanurzenie w Chrystusie, Synu Ojca
617 2| natomiast, wobec bulwersującego zapewne niektórych twierdzenia o
618 2| jeżeli nie zgorszenia, a zaraz potem niepokoju, że coś
619 3| ale". ~Jedno jest pewne: zarówno lekkomyślne pozostawanie
620 1| rozgrywa się na zgoła innej zasadzie, aniżeli na gruncie przynależenia
621 1| wyrazistością redukowały jej zasięg. Pozostawiono poza jej granicami
622 3| miejscu wypowiada się w sposób zaskakująco przejrzysty i wymowny: "
623 2| reakcję. Przede wszystkim zaskoczenia, jeżeli nie zgorszenia,
624 2| Słuszne jest przede wszystkim zaskoczenie i zdziwienie: przecież z
625 3| do tej grupy nie trzeba zaszeregować także i tych, których określa
626 3| że "zbawienie, które jest zawsze darem Ducha, wymaga współpracy
627 3| charakteryzuje tę działalność zbawczą Ducha Świętego, tak w wymiarze
628 3| to, że Chrystusowe dzieło zbawcze, niezbędne do wejścia w
629 3| stanowi właśnie kwestia zbawczego kontaktu z Bogiem. Nawiązanie
630 3| niezbędne do wejścia w zbawczy kontakt z Bogiem, musi być "
631 2| włączający się w rytm Jego zbawiającej łaski i żyjący nią znajdują
632 2| uznaniem w Chrystusie Boga i Zbawiciela, chrzest wprowadza w orbitę
633 2| wiarę w Niego i Jego godność zbawicielską oraz włączający się w rytm
634 3| wymaga współpracy człowieka w zbawieniu siebie samego i innych" (
635 2| Kościół jest wspólnotą zbawionych, a zarazem "narzędziem zbawienia".
636 1| nowacjan), którą kierowali zbuntowani hierarchowie. Formułując,
637 2| posoborowej eklezjologii pisze zdecydowanie: "błędem jest rozciąganie
638 2| wszystkim zaskoczenie i zdziwienie: przecież z bogatej soborowej
639 3| tych także, którzy nie mogą zetknąć się z Chrystusem i Jego
640 1| zbawienia rozgrywa się na zgoła innej zasadzie, aniżeli
641 2| zaskoczenia, jeżeli nie zgorszenia, a zaraz potem niepokoju,
642 3| odpowiedzialności człowieka za jego ziemski los i ostateczne przeznaczenie.
643 3| skarbnicy "dóbr zbawienia" złożonej w Kościele czerpie On i
644 2| przynależności szli i idą znacznie dalej, bo daleko poza obręb
645 3| zagadnienie zbawienia ludzi znajdujących się poza obrębem Kościoła.
646 1| chrześcijan, którzy świadomie znaleźli się poza obrębem Kościoła,
647 2| podstaw, wręcz odwrotnie, źródłem tego rodzaju poglądu jest
648 2| istnieje pewne dość ważne zróżnicowanie. Polega ono na tym, że w
649 1| sens wyraźnie określony, związany z kontekstem historycznym,
650 2| Ograniczę się do najważniejszych związanych ze sprawą tak zwanych kręgów
651 2| jednak rzeczą pewną, że zwolennicy teorii kręgów przynależności
652 3| Kościołem, nie sposób nie zwrócić uwagi na zaakcentowane przez
653 3| pograniczu" Kościoła, jak i życie w Kościele "ciałem a nie
654 1| dają się odkryć w listach żyjącego w pierwszej połowie I wieku
655 2| Jego zbawiającej łaski i żyjący nią znajdują się w obrębie
656 2| spełnianiu się członków Kościoła żyjących w jego obrębie. Krótko mówiąc,
657 3| powszechnego zbawienia... Chrystus żyje w nim; jest jego Oblubieńcem;
|