Paragraf
1 Intro| z którym Kościół usiłuje się uporać od początku swego
2 Intro| lecz na poziomie zdawałoby się najbardziej osobistym i
3 Intro| wówczas, kiedy nasilają się napięcia między nim a tzw. "
4 Intro| niekiedy dość agresywnie domaga się od Kościoła rozliczenia
5 Intro| takiej sytuacji znaleźliśmy się dzisiaj, w epoce "posoborowej",
6 Intro| kiedy wyraźnie rysują się w Kościele dwie przeciwstawne
7 Intro| tak szeroką skalę otwarcie się na dialog z tym, co inne:
8 Intro| której ugruntowania poszukuje się w dążeniu do ścisłej integracji:
9 Intro| rozumianym uniwersalizmie może się dopatrywać niebezpieczeństwa
10 Intro| relatywizmu i rozpłynięcia się w bliżej nieokreślonej religijności
11 Intro| identyfikacji grupowej wysuwają się na pierwszy plan z chwilą,
12 Intro| tożsamości receptywnej" wydaje się zbyt kruchą gwarancją zachowania "
13 Intro| wszystkim jako "odróżnianie się", a to odróżnianie jako "
14 Intro| inne" - solidarność kurczy się do wymiarów konfesyjnej "
15 Intro| obszar "obcości" rozszerza się i nabiera cech wrogich.
16 Intro| samookreślenia poprzez "oddzielenie się" wzrasta w miarę, jak słabnie
17 Intro| własnej" - z niepewności, kim się naprawdę jest - jako że
18 Intro| że przyjmować i otwierać się na to, co "inne" można tylko
19 Intro| przecież "przyswajanie", różni się jednak od "zawłaszczenia".
20 Intro| zewnętrzne, podobnie jak się opisuje każdą formację społeczną
21 Intro| nawet deformującym to, co się takim kryteriom i wyróżnikom
22 Intro| sposoby samookreślenia się Kościoła przybierały zawsze
23 Intro| analogiczny i obrazowy, odwoływały się do metafor: budowli (Mt
24 Intro| racjonalizacji, należałoby odwołać się do różnych wypowiedzi ostatniego
25 1 | kościelnej obediencji - okazuje się jednak problematyczna z
26 1 | wiary i obyczajów) nie da się ani jednoznacznie udokumentować,
27 1 | przynależność do Kościoła zredukuje się do porządku organizacyjnego
28 1 | przynależności" i o otwarciu się na dialog z inaczej wierzącymi,
29 1 | i narzucić, nie zbuduje się jednak w ten sposób rzeczywistej -
30 1 | instytucjonalno-historyczny redukcjonizm, mijają się z tym, co nazywa się "tożsamością
31 1 | mijają się z tym, co nazywa się "tożsamością Kościoła". ~
32 1 | rodzaju "ekstremizmie" - kryje się źródło napięć i ostrej nieraz
33 1 | przepisy i sankcje, próbują się ubezpieczyć we "własnej
34 1 | kościelnych w ogóle. Sprowadza się ona w gruncie rzeczy do
35 1 | sakramentalnej posługi. I zdaje się, że musimy pozostać w owym "
36 1 | ekstremami i że nie uwolnimy się tak łatwo od eklezjalnych
37 1 | nie paradoksy, które stają się tym bardziej widoczne, im
38 1 | widoczne, im szerzej uwzględni się dynamiczny aspekt jego rzeczywistości.
39 1 | właśnie wymiar Kościoła zbliża się, jak sądzę, najbardziej
40 1 | gentium IV, 38), która ma się w Chrystusie odnowić i przemienić
41 1 | zwłaszcza nie precyzuje się tego, co miałoby się znajdować
42 1 | precyzuje się tego, co miałoby się znajdować definitywnie poza
43 1 | ludzkiego losu. Po drugie, mówi się o eschatologicznym celu
44 1 | a zarazem wciąż jeszcze się staje, a zatem można mówić
45 1 | Tożsamość Kościoła sprowadza się w swej "istocie" do widzialnego
46 1 | tajemnica człowieka rozjaśnia się naprawdę dopiero w tajemónicy
47 1 | prawno-administracyjnym, da się zinterpretować słynne zdanie
48 1 | jest władny wyalienować się ze wspólnoty "należących
49 1 | napełniający okrąg ziemi, stara się w wydarzeniach, potrzebach
50 1 | rozpoznać, jakie w nich mieszczą się prawdziwe znaki obecności
51 1 | które teraz oto razem stają się Kościołem, a dopiero później,
52 1 | dopiero na mocy dokonującego się w nich i między nimi prawdziwego
53 1 | prawdziwego pojednania objawia się także ich tożsamość społeczna
54 2 | 2. Jak się wobec tego przedstawia kwestia
55 2 | tożsamości? ~Nie wydaje się, aby na powyższe pytania
56 2 | na powyższe pytania dało się udzielić prostej odpowiedzi.
57 2 | którzy ufają, iż znajdują się "wewnątrz", i ci, którzy
58 2 | wewnątrz", i ci, którzy sami się określają jako pozostający "
59 2 | kompetencje. Po drugie, nie da się też wykluczyć, iż jest to "
60 2 | tworzeniem "towarzyskiego", by się tak wyrazić, klimatu wzajemnych
61 2 | przyzwyczajeń, a nawet wycofania się z niektórych, uprzednio
62 3 | powyższych uwag okazuje się więc nieodłącznie związany
63 3 | i historii, nie znajduje się w stanie "gotowym", lecz
64 3 | wszystkich ludzi, by "wsłuchiwać się z pomocą Ducha Świętego
65 3 | I, rozdz. II) - składają się razem na to, co określa
66 3 | razem na to, co określa się mianem "misji Kościoła".
67 3 | misji Kościoła". Zasadza się ona przede wszystkim na
68 3 | czegokolwiek, co "znajduje się w nich z dobra i prawdy",
69 3 | nieprawdy, gdziekolwiek się one pojawiają. Bycie "znakiem
70 3 | samozachowawczego separowania się od "świata" i zwierania
71 3 | misji Kościoła znajduje się dzisiaj pod szczególnym
72 3 | opinii publicznej. Zapomina się przy tym, że i sam Kościół,
73 3 | ludzkiego, co świat", staje się również podmiotem oskarżenia (
74 3 | samooskarżenia), ilekroć oddala się od swego ideału, czyli bycia "
75 3 | figurą Chrystusa". A oddala się, niestety, nieuchronnie
76 3 | Kościoła "widzialnego" stosują się te słowa Ewangelii: "troszczysz
77 3 | słowa Ewangelii: "troszczysz się i niepokoisz o wiele, a
78 3 | Bowiem nie zawsze zdarza mu się wybierać tę "najlepszą cząstkę". ~
79 4 | Na tym terenie sprawdza się funkcja "zaczynu" czy też "
80 4 | podstawowych wspólnotach objawia się żywotność Kościoła i owocowanie
81 4 | życia i dobra, gdziekolwiek się one poczynają; Kościoła "
82 4 | każdy widzi. A to, co się widzi, skłania przede wszystkim
83 4 | tych strukturach nie kryją się mechanizmy "gaszące ducha"
84 4 | Kościele zaniedbane? ~Jeżeli się nawet mówi (niezwykle rzadko!)
85 4 | różnorodności i o "dopełnianiu się charyzmatów" we wspólnocie
86 4 | kościelnej wspólnoty znalazła się dzisiaj w kryzysie. Dlatego
87 4 | zaś na co dzień znajduje się w stanie hibernacji. Wyjątkowo
88 4 | Wyjątkowo na czasie wydaje się to Pawłowe ostrzeżenie: "
|