Paragraf

 1 Intro|       Watykańskiego Drugiego, temat, z którym Kościół usiłuje się
 2 Intro|              od Kościoła rozliczenia z roli, jaką przyjął (a raczej
 3 Intro|   przeciwstawne tendencje i dążenia. Z jednej strony, obserwujemy
 4 Intro|         skalę otwarcie się na dialog z tym, co inne: wyznaniowo,
 5 Intro|              i światopoglądowo, wraz z rosnącą świadomością solidarności
 6 Intro|            międzyludzkiej wspólnoty, z poszanowaniem wielości i
 7 Intro|             poszczególnych tradycji. Z drugiej zaś strony, mamy
 8 Intro|            strony, mamy do czynienia z wyraźnymi reakcjami samoobronnymi,
 9 Intro|   samoobronnymi, czy wręcz lękowymi, z prowadzącą aż do agresji
10 Intro|        wysuwają się na pierwszy plan z chwilą, kiedy pluralistycznie
11 Intro|            zdolności recepcji wynika z kolei z już jakoś zachwianej "
12 Intro|              recepcji wynika z kolei z już jakoś zachwianej "tożsamości
13 Intro|    zachwianej "tożsamości własnej" - z niepewności, kim się naprawdę
14 Intro|           elementarnej identyfikacji z tym, co "swoje", zarówno
15 Intro|        Soboru. Pierwsza - pochodząca z konstytucji dogmatycznej
16 Intro|            ją o fragmenty pochodzące z konstytucji duszpasterskiej
17 1    | zwierzchnikom Chrystusowego Kościoła z następcą Piotra na czele.
18 1    |           oraz łączności zewnętrznej z "widzialnym organizmem"
19 1    |            się jednak problematyczna z chwilą, kiedy chcielibyśmy
20 1    |      Kościoła, zwłaszcza zaś uczynić z niej kryterium negatywne,
21 1    |             o otwarciu się na dialog z inaczej wierzącymi, lub
22 1    |         pozornej - komunijnej więzi. Z drugiej strony, Kościół
23 1    |             redukcjonizm, mijają się z tym, co nazywa się "tożsamością
24 1    |          widzialnego organizmu" wraz z całą konkretną i historyczną
25 1    |            wewnętrznego zjednoczenia z Bogiem i jedności całego
26 1    |           gentium I,6), kroczy razem z całą ludzkością i doświadcza
27 1    |       prowadzące, ale nie rozstrzyga z góry, kto go dostępuje,
28 1    |        możliwości zbawienia wyklucza z "kręgów przynależności"
29 1    |  pragnieniach, w których uczestniczy z resztą ludzi naszej doby,
30 1    |              nie istnieje wynikające z takiej tożsamości ostateczne
31 2    |      wyznaniami i religiami, a nawet z agnostycyzmem i ateizmem
32 2    |              nie może być prowadzony z pozycji "posiadacza" całej
33 2    | przyzwyczajeń, a nawet wycofania się z niektórych, uprzednio bezapelacyjnie
34 2    |     ostatecznym rozrachunku (zgodnie z uznaną przez ostatni Sobór "
35 3    |           więc nieodłącznie związany z powinnością prowadzenia
36 3    |               wszelkiemu stworzeniu" z całą dojrzałą świadomością
37 3    |         otwartym ku przyszłości wraz z zawartymi w niej, jeszcze
38 3    |           wcielenia Bożych zamysłów. Z udziału w tej renovatio
39 3    |     renovatio continua nikt nie jest z góry wyłączony. Dlatego
40 3    |            ludzi, by "wsłuchiwać się z pomocą Ducha Świętego w
41 3    |      elementarnej solidarności także z ludźmi "inaczej myślącymi
42 3    |              co "znajduje się w nich z dobra i prawdy", nie oznacza,
43 4    |   administrowania owymi wspólnotami, z jednej strony, z drugiej
44 4    |        wspólnotami, z jednej strony, z drugiej zaś, stylu uczestnictwa
45 4    |     konsumpcyjny" sposób korzystania z "usług religijnych" nie
46 4    |          wyrwać parafialne struktury z inercji? Czy w samych tych
47 4    |           wspólnie wyciągnąć wnioski z obserwowanego dziś zjawiska
48 4    |       wykonawstwa poleceń płynących "z góry". Jeżeli więc dialog
49 4    |             cóż powiedzieć o dialogu z inaczej wierzącymi lub niewierzącymi?