"Widmo krąży po świecie, widmo fundamentalizmu" - sparafrazowano znane powiedzenie Marksa i Engelsa, którzy w 1848 roku wyrazili swą metaforą przekonanie, że zwalczane przez ówczesne rządy "widmo" komunizmu stanowi nie jakiś twór wyobraźni, ale rzeczywistą siłę, do której należy przyszłość.¹ Historia zdawała się długo a uciążliwie potwierdzać oczekiwania obu owych panów. Dziś podobne pytanie dotyczy fundamentalizmu: czy rozwinie się na dłużej w realną siłę społeczną, w polityce lub religii, czy też pozostanie zjawiskiem marginalnym, dyskutowanym tylko przez intelektualistów i omawianym przez dziennikarzy zainteresowanych egzotyką kultury duchowej?