8. Nikt zatem nie może
uchylić się od obowiązku codziennego poszukiwania drogi, na
której Bóg sam wychodzi mu na spotkanie. Drodzy przyjaciele, zastanawiajcie
się poważnie nad waszym powołaniem i bądźcie gotowi odpowiedzieć
Bogu, który was wzywa, byście zajęli miejsce przygotowane od wieków
dla was. Doświadczenie uczy, że w tym procesie rozeznania bardzo
pomocny może być kierownik duchowy: wybierzcie sobie osobę
kompetentną i mającą aprobatę Kościoła, która
będzie umiała was słuchać i towarzyszyć wam na drodze
życia, dzielić z wami trudne decyzje i chwile radości. Kierownik
duchowy pomoże wam rozeznawać natchnienia Ducha Świętego i
postępować naprzód drogą wolności. Tę
wolność trzeba zdobywać pośród duchowych zmagań, (por.
Ef 6,13-17) oraz konsekwentnie i wytrwale realizować. Wychowanie do
życia chrześcijańskiego nie polega jedynie na trosce o rozwój
duchowy jednostki, chociaż solidne i regularne życie modlitewne
pozostaje zasadą i fundamentem całej budowli. Zażyłość
z Bogiem, jeśli jest autentyczna, każe myśleć,
wybierać i działać tak jak myślał, wybierał i
działał sam Chrystus oraz oddać Mu się do dyspozycji, aby
kontynuować Jego zbawcze dzieło. "Życie duchowe",
które tworzy więź między człowiekiem a
miłością Bożą i kształtuje w chrześcijaninie
wizerunek Jezusa, może stać się lekarstwem na chorobę
naszej epoki, nadmiernie rozwiniętej pod względem
racjonalno-technicznym, a nie dość wrażliwej na człowieka,
na jego oczekiwania i na jego tajemnicę. Trzeba pilnie odbudować
świat życia wewnętrznego, inspirowanego i podtrzymywanego przez
Ducha Świętego, karmionego modlitwą i skierowanego ku
działaniu. To życie wewnętrzne musi być wystarczająco
silne, aby mogło przetrwać różnorakie sytuacje, w których trzeba
dochować wierności określonej wizji, a nie ulec presji
otoczenia.
|