| Table of Contents | Words: Alphabetical - Frequency - Inverse - Length - Statistics | Help | IntraText Library | ||
| Alphabetical [« »] vivens 1 vivificantem 1 vivus 1 w 1022 wady 1 waha 1 walk 1 | Frequency [« »] ----- ----- ----- 1022 w 772 i 456 sie 347 z | Ioannes Paulus PP. II Dominum et vivificantem IntraText - Concordances w |
Rozdzial, Numer
1 Wstep, 1 | nicejsko-konstantynopolitańskim od dwóch Soborów — w Nicei (325 r.) i w Konstantynopolu ( 2 Wstep, 1 | Soborów — w Nicei (325 r.) i w Konstantynopolu (381 r.) — 3 Wstep, 1 | jak głosi i obiecuje Jezus w dniu uroczystego żydowskiego 4 Wstep, 1 | mieli otrzymać wierzący w Niego” (J 7, 39). Symbol 5 Wstep, 1 | wody, wyraziło się również w rozmowie z Samarytanką, 6 Wstep, 1 | wytryskującej ku życiu wiecznemu”1. W rozmowie zaś z Nikodemem 7 Wstep, 1 | od początku głosi wiarę w Ducha Świętego, jako Ożywiciela, 8 Wstep, 1 | się ludziom, zaszczepiając w nich zadatek życia wiecznego. ~ 9 Wstep, 2 | być odnawiana i pogłębiana w świadomości Ludu Bożego. 10 Wstep, 2 | świadomości Ludu Bożego. W ostatnim stuleciu dokonało 11 Wstep, 2 | Świętemu, do Piusa XII, który w encyklice Mystici Corporis ( 12 Wstep, 2 | życiodajnej zasady Kościoła w którym działa On w jedności 13 Wstep, 2 | Kościoła w którym działa On w jedności z Głową Ciała Mistycznego, 14 Wstep, 2 | soborowego”3. ~Jesteśmy więc w naszej epoce na nowo wezwani 15 Wstep, 2 | obchodzona równocześnie w Konstantynopolu i w Rzymie 16 Wstep, 2 | równocześnie w Konstantynopolu i w Rzymie w uroczystość Zielonych 17 Wstep, 2 | Konstantynopolu i w Rzymie w uroczystość Zielonych Świąt 18 Wstep, 2 | Paweł dał szczególny wyraz w słowach używanych często 19 Wstep, 2 | Chrystusa i dar jedności w Duchu Świętym niech będą 20 Wstep, 2 | zbawienia, jakie dokonuje się w Synu posłanym na świat przez 21 Wstep, 2 | Boską, która znajduje się w centrum wiary chrześcijańskiej 22 Wstep, 2 | i mocą odnowy Kościoła4. W ten sposób została ona zaczerpnięta 23 Wstep, 2 | Kościele — a zarazem o Kościele w świecie — wzywa nas do tego, 24 Wstep, 2 | abyśmy na nowo wnikali w trynitarną tajemnicę Boga 25 Wstep, 2 | Ojca — przez Chrystusa — w Duchu Świętym. ~W ten sposób 26 Wstep, 2 | Chrystusa — w Duchu Świętym. ~W ten sposób Kościół daje 27 Wstep, 2 | pragnienia, które odczytuje w sercach ludzi współczesnych, 28 Wstep, 2 | potrzeba nowego odkrycia Boga w Jego nadprzyrodzonej rzeczywistości 29 Wstep, 2 | potrzeba oddawania Mu czci „w Duchu i prawdzie” (por. 30 Wstep, 2 | 24); nadzieja znalezienia w Nim tajemnicy miłości i 31 Wstep, 2 | wielkiego Jubileuszu — który w swoim czasie zostanie ogłoszony — 32 1, 3 | Jezus przemówił do nich w takich słowach: „A o cokolwiek 33 1, 3 | cokolwiek prosić będziecie w imię moje, to uczynię, aby 34 1, 3 | Ojciec był otoczony chwałą w Synu (...). Ja zaś będę 35 1, 3 | Nowiny zbawienia kontynuować w świecie przez Kościół. O 36 1, 3 | mówi Chrystus kilkakrotnie w czasie tej samej rozmowy 37 1, 3 | Apostołów, zgromadzonych w Wieczerniku, do swego odejścia 38 1, 3 | odwoływać, znajdują się w zapisie Ewangelii Janowej. 39 1, 3 | Świętego, która nigdzie może w Piśmie Świętym nie znajduje 40 1, 4 | Święty, którego Ojciec pośle w moim imieniu, On was wszystkiego 41 1, 4 | to znaczy nie tylko, że w sobie właściwy sposób będzie 42 1, 4 | Duch Święty sprawi więc, że w Kościele trwać będzie zawsze 43 1, 5 | 5. W przekazywaniu Dobrej Nowiny 44 1, 5 | Duchem Świętym. Oto, co w dalszym ciągu mówi Chrystus: „ 45 1, 5 | będzie świadczył o Mnie”. W świadectwie Ducha Prawdy 46 1, 5 | wiernym przekazie objawienia w nauce i pismach Apostołów6, 47 1, 5 | zapewnia mu ludzki wyraz w Kościele i w dziejach ludzkości. ~ 48 1, 5 | ludzki wyraz w Kościele i w dziejach ludzkości. ~ 49 1, 5(6) | które są zawarte i wyrażone w Piśmie Świętym, spisane 50 1, 5(6) | czytane i interpretowane w tym samym Duchu, w jakim 51 1, 5(6) | interpretowane w tym samym Duchu, w jakim zostało napisane”: 52 1, 6 | Janowego, który pozostaje w bliskim związku treściowym 53 1, 6 | przyszłe” (J 16, 12 n.). ~W poprzednich słowach Chrystusa, 54 1, 6 | doprowadzenie do całej prawdy” w związku z tym, czego Apostołowie „ 55 1, 6 | już tak bardzo bliska. ~W dalszym ciągu jednakże owo „ 56 1, 6 | się nieodzowne nie tylko w związku z samym scandalum 57 1, 6 | scandalum Crucis, ale także w związku ze wszystkim, co 58 1, 6 | właściwie wprowadza człowieka w rzeczywistość objawionej 59 1, 6 | prawdy” dokonuje się więc w wierze i poprzez wiarę, 60 1, 6 | i owocem Jego działania w człowieku. Duch Święty ma 61 1, 6 | Krzyża i Zmartwychwstania W dalszej perspektywie odnosi 62 1, 6 | owocnie wyznawać działającą w dziejach człowieka Boską 63 1, 7 | Chrystusem zachodzi zatem w ekonomii zbawienia najściślejsza 64 1, 7 | gdyż On, Duch Prawdy działa w dziejach człowieka jako „ 65 1, 7 | z Nazaretu. Dzięki temu, w Duchu Świętym-Paraklecie, 66 1, 7 | Świętym-Paraklecie, który w tajemnicy i działalności 67 1, 7 | wam objawi” (J 16, 14). W tych słowach zostaje raz 68 1, 7 | Boga, jakie dokonało się w Chrystusie i zostało poświadczone 69 1, 7 | utrwalając i rozwijając w dziejach zbawcze jej owoce, 70 1, 7 | i wam objawi”. Aby zaś, w związku z owym „weźmie”, 71 1, 7 | samo czerpał z „Ojcowego”. ~W świetle więc owego „weźmie” 72 1, 7 | wypowiedziane przez Chrystusa w Wieczerniku przed Paschą, 73 1, 8 | Duch Święty wymieniani są w nim wyraźnie jako Osoby, 74 1, 8 | On”, równocześnie zaś, w całym tym pożegnalnym przemówieniu 75 1, 8 | Ojciec „posyła” Ducha w imię Syna (J 14, 26), Duch „ 76 1, 8 | Ducha-Pocieszyciela (J 14, 16) — ale też, w związku ze swoim odejściem 77 1, 8 | zostaje posłany przez Ojca w mocy odkupienia dokonanego 78 1, 8 | dokonanego przez Chrystusa — i w tym znaczeniu Duch Święty 79 1, 8 | natomiast zapowiedź zawarta w tekście św. Jana wyraźnie 80 1, 8 | Krzyż: przyjdzie nie tylko w następstwie, ale za sprawą 81 1, 9 | nauczajcie wszystkie narody”, a w poleceniu tym zawarta jest 82 1, 9 | chrztu: „udzielając im chrztu w imię Ojca i Syna i Ducha 83 1, 9 | Trójcy. Mowę pożegnalną w Wieczerniku można odczytać 84 1, 9 | tej trynitarnej formuły, w której wyraża się życiodajna 85 1, 9 | który sprawia uczestnictwo w życiu Trójjedynego Boga, 86 1, 9 | uzdolniony” do uczestniczenia w niewypowiedzianym życiu 87 1, 10 | 10. W swoim życiu wewnętrznym 88 1, 10 | stworzony. Można powiedzieć, iż w Duchu Świętym życie wewnętrzne 89 1, 10 | pogłębienie pojęcia Osoby w Bogu, które możemy poznać 90 1, 10 | Święty, jako współistotny w Bóstwie Ojcu i Synowi, jest 91 1, 10 | miłość Boża rozlana jest w sercach naszych przez Ducha 92 1 | Zbawcze udzielanie się Boga w Duchu Świętym ~ 93 1, 11 | Przemówienie pożegnalne Chrystusa w czasie wieczerzy paschalnej 94 1, 11 | wieczerzy paschalnej pozostaje w szczególnym związku z tym „ 95 1, 11 | Świętego. Oto odsłania się w zapisie Janowej Ewangelii 96 1, 11 | tajemnicy Odkupienia świata w Jezusie Chrystusie. Odkupienie 97 1, 11 | Odkupienie spełnione przez Syna w wymiarach ziemskiej historii 98 1, 11 | historii człowieka — spełnione w Jego „odejściu” przez Krzyż 99 1, 11 | Zmartwychwstanie — zostaje równocześnie w całej swojej zbawczej mocy 100 1, 11 | zbawczego udzielania się Boga w Duchu Świętym. ~ 101 1, 12 | 12. Jest to nowy początek w odniesieniu do pierwszego 102 1, 12 | stworzenia. Oto czytamy w pierwszych zaraz wersetach 103 1, 12 | również obecność Ducha Bożego w stworzeniu: czyli początek 104 1, 12 | mówiąc o sobie, sugeruje już w jakiś sposób tajemnicę trynitarną: 105 1, 12 | trynitarną: obecność Trójcy w dziele stworzenia człowieka? 106 1, 12 | odkryć jej oddźwięk również w tych słowach. W każdym razie 107 1, 12 | również w tych słowach. W każdym razie kontekst Księgi 108 1, 12 | Rodzaju pozwala nam dostrzec w stworzeniu człowieka sam 109 1, 13 | Chrystusa, wypowiedziane w czasie mowy pożegnalnej 110 1, 13 | czasie mowy pożegnalnej w Wieczerniku, należy odczytać 111 1, 13 | Wieczerniku, należy odczytać w odniesieniu do tak odległego, 112 1, 13 | zbawczego udzielania się: Boga w Duchu Świętym z tajemnicą 113 1, 13 | przeciwieństwem obecności Ducha Bożego w stworzeniu, nade wszystko 114 1, 13 | aż dotąd jęczy i wzdycha w bólach rodzenia (...)” — 115 1, 14 | 14. Dlatego Chrystus w Wieczerniku mówi: „Pożyteczne 116 1, 14 | ma moc Odkupienia Bożego w stworzeniu: nowy początek 117 1, 14 | udzielania się Boga człowiekowi w Duchu Świętym. Na dowód 118 1, 14 | napisze apostoł Paweł w Liście do Galatów (Ga 4, 119 1, 14 | będą o tym Apostołowie, a w szczególności Paweł z Tarsu ( 120 1, 14 | 6; Flp 1, 19; Rz 8, 11). W posłaniu tego Ducha „do 121 1, 14 | stworzenie”, jak czytamy w Liście do Rzymian. ~Duch 122 1, 14 | ten miał osiągnąć szczyt w męce i śmierci w dniu Wielkiego 123 1, 14 | szczyt w męce i śmierci w dniu Wielkiego Piątku, to 124 1, 14 | to z kolei „smutek ten w radość się obróci” (por. 125 1, 14 | Chrystus bowiem włączy w swe odkupieńcze „odejście” 126 1, 14 | jest udziałem apostołów w ramach „odejścia” ich Mistrza, 127 1, 14 | sprawiającego Odkupienie w mocy całej paschalnej tajemnicy 128 1, 14 | pozostać z Kościołem i w Kościele, a poprzez Kościół — 129 1, 14 | Kościele, a poprzez Kościół — w świecie. ~W ten sposób urzeczywistnia 130 1, 14 | poprzez Kościół — w świecie. ~W ten sposób urzeczywistnia 131 1, 14 | udzielania się Trójjedynego Boga w Duchu Świętym za sprawą 132 1, 15 | czyli „Pomazaniec”, a w historii zbawienia znaczy „ 133 1, 15 | tradycją, Szymon Piotr powie w domu Korneliusza: „Wiecie, 134 1, 15 | Wiecie, co się działo w całej Judei (...) po chrzcie, 135 1, 15 | jego korzeni.~I spocznie w niej Duch Pański, ~duch 136 1, 15 | Pańskiej.~Upodoba sobie w bojaźni Pańskiej” (Iz 11, 137 1, 15 | Oczywiście, że nie można w tym wypadku mówić jeszcze 138 1, 15 | objawienie Ducha Świętego w jedności tajemnicy trynitarnej, 139 1, 15 | trynitarnej, jakie nastąpi w Nowym Przymierzu. ~ 140 1, 16 | udzielania Ducha stało się w Starym Przymierzu namaszczenie. 141 1, 16 | którzy bywali namaszczani w Starym Przymierzu, jest 142 1, 16 | samego. Jest Pomazańcem w znaczeniu posiadania pełni 143 1, 16 | On też ma pośredniczyć w udzielaniu tego Ducha całemu 144 1, 16 | podtrzymuję, ~Wybrany mój, w którym mam upodobanie.~Sprawiłem, 145 1, 16 | Sługa Jahwe jest objawiony w Księdze Izajasza jako prawdziwy 146 1, 16 | moje, które włożyłem ci w usta,~nie zejdą z twych 147 1, 16 | domagają się, aby je odczytywać w świetle Ewangelii — jak 148 1, 16 | światłu, jakie zawarte jest w starotestamentowych tekstach. 149 1, 16 | jako Tego, który przychodzi w Duchu Świętym, jako posiadającego 150 1, 16 | posiadającego pełnię tego Ducha w sobie — i równocześnie dla 151 1, 16 | spoczywał Duch Święty”, w chwili ofiarowania Jezusa 152 1, 16 | chwili ofiarowania Jezusa w świątyni, gdy dostrzegł 153 1, 16 | świątyni, gdy dostrzegł w Nim „zbawienie przygotowane 154 1, 16 | Łk 1, 35), gdy rozważała w swym sercu „tajemnice” Mesjasza, 155 1, 17 | decyzji lub wyboru. Chociaż w świetle tekstów Izajaszowych 156 1, 17 | Mesjasza, Sługi Jahwe, zawiera w sobie działanie Ducha poprzez 157 1, 17 | które zostaną objawione w Nowym Przymierzu. Zarówno 158 1, 17 | Zarówno u Izajasza, jak i w całym Starym testamencie 159 1, 17 | całkowicie ukryta: utajona w objawieniu jedynego Boga 160 1, 17 | jedynego Boga i ukryta również w zapowiedzi przyszłego Mesjasza. ~ 161 1, 18 | tej zapowiedzi, zawartej w słowach Izajasza, u początku 162 1, 18 | mesjańskiej. Stanie się to w tym samym Nazarecie, w którym 163 1, 18 | to w tym samym Nazarecie, w którym spędził trzydzieści 164 1, 18 | spędził trzydzieści lat życia w domu Józefa, cieśli, przy 165 1, 18 | swej dziewiczej Matki. W dniu, w którym mógł już 166 1, 18 | dziewiczej Matki. W dniu, w którym mógł już przemawiać 167 1, 18 | którym mógł już przemawiać w synagodze, rozwinął Księgę 168 1, 18 | 4, 16-21; Iz 61, 1 n.). W ten sposób wyznał i zarazem 169 1, 18 | Mesjaszem, czyli Chrystusem, w którym mieszka Duch Święty 170 1, 18 | udzielania się Boga ludzkości w Duchu Świętym.” ~ ~ 171 1 | z Nazaretu, „wyniesiony” w Duchu Świętym ~ 172 1, 19 | 19. Chociaż w rodzinnym Nazarecie Jezus 173 1, 19 | mesjańskie Jego posłannictwo w Duchu Świętym zostało objawione 174 1, 19 | Tego, który „przychodzi” w Duchu Świętym, ale zarazem 175 1, 19 | jeszcze pełniej objawi Jezus w Wieczerniku. Jan pozostaje 176 1, 19 | przyszłości, podczas gdy w nauczaniu Janowym. nad Jordanem 177 1, 19 | Równocześnie wyznaje wiarę w odkupicielskie posłannictwo 178 1, 19 | ziomków, zostaje wyniesiony w oczach Izraela jako Mesjasz, 179 1, 19 | Święty zstąpił na Niego w postaci cielesnej niby gołębica” ( 180 1, 19 | jest mój Syn umiłowany, w którym mam upodobanie»” ( 181 1, 19 | wyniesieniu Chrystusa przy chrzcie w Jordanie świadczy równocześnie 182 1, 19 | posłannictwa Sługi Jahwe. W świetle teofanii, jaka miała 183 1, 19 | miała miejsce podczas chrztu w Jordanie, to wyniesienie 184 1, 20 | cała działalność odbywa się w aktywnej obecności Ducha 185 1, 20 | dojdziemy do mowy pożegnalnej w Wieczerniku, odnajdujemy 186 1, 20 | owocach swego posłannictwa. „W tej właśnie chwili — czytamy — 187 1, 20 | czytamy — Jezus rozradował się w Duchu Świętym i rzekł: « 188 1, 20 | określa jako „rozradowanie się w Duchu Świętym”. ~Owo rozradowanie 189 1, 21 | Ojca i Syna, zjednoczonych w Duchu Świętym Jezus mówi 190 1, 21 | pełni Ducha, która jest w Nim i przenika Jego serce. 191 1, 21 | Stąd owo „rozradowanie się w Duchu Świętym”. Zjednoczenie 192 1, 21 | Świętym, którego jest On w pełni świadom, wyrażę się 193 1, 21 | pełni świadom, wyrażę się w tym „rozradowaniu” i w ten 194 1, 21 | się w tym „rozradowaniu” i w ten sposób jego ukryte Źródło 195 1, 21 | Syna Bożego, pozostającego w istotowej jedności Bóstwa 196 1, 21 | Bóstwa z Duchem Świętym. ~W tym wspaniałym wyznaniu 197 1, 22 | pożegnalnej mowy Chrystusa w Wieczerniku. Jezus z Nazaretu, „ 198 1, 22 | z Nazaretu, „wyniesiony” w Duchu Świętym, podczas tej 199 1, 22 | przede wszystkim „objawia”. W Starym Testamencie, poczynając 200 1, 22 | tchnienie życiodajne”. W Księdze Izajasza został 201 1, 22 | Izajaszowa przyoblekła się w konkretny kształt: Jezus 202 1, 22 | jest Tym, który przychodzi w Duchu Świętym i przynosi 203 1, 22 | Świętym” (Mt 3, 11; Łk 3, 16). W Ewangelii św. Łukasza to 204 1, 22 | potwierdzone i ubogacone. ~W świetle tego, co Jezus mówi 205 1, 22 | Jezus mówi o Duchu Świętym w czasie mowy pożegnalnej 206 1, 22 | czasie mowy pożegnalnej w Wieczerniku, zostaje On 207 1, 22 | Wieczerniku, zostaje On objawiony w nowy i pełniejszy sposób. 208 1, 22 | swoje ostateczne źródło w Ojcu: „Wszystko, co ma Ojciec, 209 1, 22 | przyjdzie” bezpośrednio w nowej misji, aby dopełnić 210 1, 22 | aby dopełnić dzieła Syna. W ten sposób On to doprowadzi 211 1, 23 | jest Darem, dokonuje się w tym właśnie momencie. Wydarzenia 212 1, 23 | Trójjedynego Boga ludzkości w Duchu Świętym za sprawą 213 1, 23 | Jednorodzonego dał” (J 3, 16). Już w „daniu” Syna, w darze z 214 1, 23 | 16). Już w „daniu” Syna, w darze z Syna wyraża się 215 1, 23 | niewyczerpanym źródłem obdarowywania. W darze z Syna dopełnia się 216 1, 23 | Miłości: Duch Święty, który w nieprzeniknionych głębiach 217 1, 23 | poprzez tajemnicę paschalną, w nowy sposób zostaje dany 218 1, 24 | to swój definitywny wyraz w dniu Zmartwychwstania. W 219 1, 24 | w dniu Zmartwychwstania. W tym dniu Jezus z Nazaretu, „ 220 1, 24 | wyniesienie” Chrystusa w Duchu Świętym osiąga w Zmartwychwstaniu 221 1, 24 | Chrystusa w Duchu Świętym osiąga w Zmartwychwstaniu swój zenit. 222 1, 24 | moc, której źródła biją w niezgłębionej komunii trynitarnej, 223 1, 24 | objawia się przede wszystkim w tym, że Chrystus zmartwychwstały 224 1, 24 | obietnicę daną Apostołom w słowach: „jeżeli odejdę, 225 1, 24 | zwłaszcza gdy odczytamy je w odniesieniu do słów wypowiedzianych 226 1, 24 | do słów wypowiedzianych w tymże samym Wieczerniku, 227 1, 24 | progu wydarzeń paschalnych. W tej chwili wydarzenia paschalne: 228 1, 24 | tą mocą, o jakiej czytam w Liście do Rzymian (por. 229 1, 24 | radością zebranych: „smutek ich w radość się obraca” (por. 230 1, 24 | podaje im tego Ducha jakby w ranach swojego ukrzyżowania 231 1, 24 | Świętego a posłannictwem Syna w dziele Odkupienia. Posłannictwo 232 1, 24 | wyczerpuje się” niejako w Odkupieniu. Posłannictwo 233 1, 24 | 15). Odkupienie zostaje w całości dokonane przez Syna 234 1, 24 | który przyszedł i działał w mocy Ducha Świętego, składając 235 1, 24 | to jest stale dokonywane w sercach i sumieniach ludzkich — 236 1, 24 | sumieniach ludzkich — dokonywane w dziejach świata — przez 237 1, 25 | J 17, 4), zesłany został w dzień Zielonych Świąt Duch 238 1, 25 | ustawicznie uświęcał, i aby w ten sposób wierzący mieli 239 1, 25 | wierzący mieli przez Chrystusa w jednym Duchu dostęp do Ojca ( 240 1, 25 | śmiertelne ich ciała wskrzesi w Chrystusie (por. Rz 8, 10- 241 1, 25 | por. Rz 8, 10-11)”10. ~W ten sposób Sobór Watykański 242 1, 25 | mówi o narodzinach Kościoła w dniu Pięćdziesiątnicy. Wydarzenie 243 1, 25 | ujawnienie tego, co dokonało się w tymże samym Wieczerniku 244 1, 25 | tymże samym Wieczerniku już w niedzielę wielkanocną. Chrystus 245 1, 25 | wówczas zostało dokonane w ukryciu Wieczernika „przy 246 1, 25 | zamkniętych” — to z kolei, w dniu Pięćdziesiątnicy, zostaje 247 1, 25 | pielgrzymów zgromadzonych w Jerozolimie z okazji święta, 248 1, 25 | świadectwo o Chrystusie w mocy Ducha Świętego. W ten 249 1, 25 | Chrystusie w mocy Ducha Świętego. W ten sposób wypełnia się 250 1, 25 | J 15, 26 n.). ~Czytamy w innym dokumencie Vaticanum 251 1, 25 | Chrystus został uwielbiony. W dniu jednak Zielonych Świąt 252 1, 25 | Apostołów, zgromadzonych w jerozolimskim Wieczerniku 253 1, 25 | się Kościoła. Mówią o tym w wielkiej obfitości i w wielu 254 1, 25 | tym w wielkiej obfitości i w wielu miejscach Dzieje Apostolskie. 255 1, 25 | mężni. To właśnie sprawił w nich Duch Święty i nieustannie 256 1, 25 | Święty i nieustannie sprawia w Kościele poprzez ich następców. 257 1, 25 | rąk swym pomocnikom, jest w dalszym ciągu przekazywana 258 1, 25 | dalszym ciągu przekazywana w konsekracji biskupiej. Biskupi 259 1, 25 | biskupiej. Biskupi następnie w sakramencie kapłaństwa czynią 260 1, 25 | odrodzeni z wody i Ducha; w ten sposób, można powiedzieć, 261 1, 25 | można powiedzieć, trwa w Kościele łaska Pięćdziesiątnicy. ~ 262 1, 25 | Sobór: „Duch Święty mieszka w Kościele, a także w sercach 263 1, 25 | mieszka w Kościele, a także w sercach wiernych, jak w 264 1, 25 | w sercach wiernych, jak w świątyni (por. 1 Kor 3, 265 1, 25 | por. 1 Kor 3, 16; 6, 19); w nich przemawia i daje świadectwo 266 1, 25 | wspólnocie (in communione) i w posłudze, uposaża go w rozmaite 267 1, 25 | i w posłudze, uposaża go w rozmaite dary hierarchiczne 268 1, 25 | Ewangelii utrzymuje Kościół w ciągłej młodości, ustawicznie 269 1, 26 | poprzez stulecia i pokolenia. W naszym wieku, kiedy ludzkość 270 1, 26 | czas Kościoła wyraził się w osób szczególny właśnie 271 1, 26 | Wiadomo, że był to sobór w szczególnej mierze „eklezjologiczny”: 272 1, 26 | Kościoła. Można powiedzieć, że w swoim bogatym nauczaniu 273 1, 26 | Pocieszyciela. Stał się w naszej trudnej epoce nowym 274 1, 26 | poniekąd Jego „uobecnieniem”. W świetle tego przekonania 275 1, 26 | pastoralnym i ekumenicznym. W tym znaczeniu również zasługują 276 1, 26 | trwałym dobrem Ludu Bożego w jego ziemskim pielgrzymowaniu 277 1, 26 | stały się udziałem Soboru. W tym celu trzeba je dokładnie „ 278 1, 26 | szczególnie jest potrzebne w urzeczywistnianiu dzieła 279 1, 26 | Lumen gentium. ~Czytamy w Konstytucji duszpasterskiej: „ 280 1, 26 | ludzi, którzy zespoleni w Chrystusie prowadzeni są 281 1, 26 | są przez Ducha Świętego w swym pielgrzymowaniu do 282 1, 26 | którego pokarmy ziemskie nigdy w pełni nie nasycą”14. „Duch 283 2, 27 | 27. Kiedy Chrystus w czasie mowy pożegnalnej 284 2, 27 | czasie mowy pożegnalnej w Wieczerniku zapowiada przyjście 285 2, 27 | poślę Go do was”, wówczas — w tym właśnie kontekście — 286 2, 27 | prawdy” — wedle przytoczonych w tej chwili słów — zostaje 287 2, 27 | osądzony” (J 16, 8-11). W myśli Chrystusa grzech, 288 2, 27 | okoliczność, że, zostały one w wypowiedzi Chrystusa połączone 289 2, 27 | sobą. ~„Grzech” oznacza w tym tekście niewiarę, z 290 2, 27 | wniebowstąpienia: „idę do Ojca”. W kontekście tak rozumianego „ 291 2, 27 | wykazywał winę „świata” w skazaniu Jezusa na śmierć 292 2, 27 | sądzie” przekonywać świat, to w tym celu, ażeby kontynuować 293 2, 27 | celu, ażeby kontynuować w nim Chrystusowe dzieło zbawienia. ~ 294 2, 28 | 28. W dalszym ciągu skoncentrujemy 295 2, 28 | przekonywanie pozostaje w stałym odniesieniu do „sprawiedliwości” — 296 2, 28 | do ostatecznego zbawienia w Bogu, do spełnienia ekonomii, 297 2, 28 | Chrystusowego Krzyża grzech w ekonomii zbawienia (można 298 2, 29 | Odkupiciela wypowiedziane w Wieczerniku w przededniu 299 2, 29 | wypowiedziane w Wieczerniku w przededniu męki wpisują 300 2, 29 | przededniu męki wpisują się w czas Kościoła: przede wszystkim 301 2, 29 | Prawdy. Wpisują się one w czas Kościoła wciąż na nowo, 302 2, 29 | Kościoła wciąż na nowo, w każdym pokoleniu, w każdej 303 2, 29 | nowo, w każdym pokoleniu, w każdej epoce. Potwierdzenie 304 2, 29 | nasze stulecie — znajdujemy w całokształcie nauczania 305 2, 29 | Watykańskiego II, przede wszystkim w Konstytucji duszpasterskiej „ 306 2, 29 | Gaudium et spes”. Wiele miejsc w tym dokumencie wyraźnie 307 2, 29 | obietnic Chrystusa, danych w mowie pożegnalnej Apostołom 308 2, 29 | Apostołom i Kościołowi. W szczególności zaś owej zapowiedzi, 309 2, 29 | Wskazuje już na to ów tekst, w który Sobór wyjaśnia, jak 310 2, 29 | zachowywany, popadł wprawdzie w niewolę grzechu, lecz został 311 2, 29 | do pełni doskonałości”16. W relacji do tego, bardzo 312 2, 29 | tekstu należy odczytywać w Konstytucji duszpasterskiej 313 2, 29 | realizmem wiary sytuację grzechu w świecie współczesnym, a 314 2, 29(16)| Konst. duszp. o Kościele w świecie współczesnym Gaudium 315 2, 29 | istotę17. ~Kiedy Chrystus w przeddzień Paschy mówi o 316 2, 29 | wskazując na ogół grzechów w dziejach ludzkości. Z drugiej 317 2, 29 | na tym, iż „nie uwierzyli w Niego”, zasięg ów wydaje 318 2, 29 | drogę do takiego rozumienia, w którym każdy grzech, gdziekolwiek 319 2, 29 | tych, którzy „nie uwierzyli w Niego”, skazując Jezusa 320 2, 30 | 30. W dniu Pięćdziesiątnicy znalazły 321 2, 30 | Chrystusa z mowy pożegnalnej, a w szczególności owa zapowiedź, 322 2, 30 | przekona świat o grzechu”. W dniu tym, na apostołów skupionych 323 2, 30 | na apostołów skupionych w modlitwie, wraz z Maryją, 324 2, 30 | Maryją, Matką Chrystusa, w tymże samym Wieczerniku 325 2, 30 | Duch Święty, jak to czytamy w Dziejach Apostolskich: „ 326 2, 30 | wstąpienie do nieba. Jeszcze w momencie wniebowstąpienia 327 2, 30 | będziecie moimi świadkami w Jerozolimie i w całej Judei, 328 2, 30 | świadkami w Jerozolimie i w całej Judei, i w Samarii, 329 2, 30 | Jerozolimie i w całej Judei, i w Samarii, i aż po krańce 330 2, 30 | zapowiedzi z Wieczernika. W dniu Pięćdziesiątnicy zaś 331 2, 30 | otrzymali podczas modlitwy w Wieczerniku, występuje wobec 332 2, 30 | Ale wy też świadczycie”. W pierwszym jerozolimskim 333 2, 30 | apostołów. Równocześnie zaś, w samej treści tego pierwszego 334 2, 31 | odrzucenia Chrystusa, jest w sposób organiczny zespolone 335 2, 31 | Ukrzyżowanego i Zmartwychwstałego. W takim zaś zespoleniu samo 336 2, 31 | 47). Uwydatnia się to już w pierwszym przemówieniu, 337 2, 31 | każdy z was ochrzci się w imię Jezusa Chrystusa na 338 2, 31 | grzechów waszych, a weźmiecie w darze Ducha Świętego” (Dz 339 2, 31 | Ducha Świętego” (Dz 2, 37). ~W taki sposób „przekonywanie 340 2, 31 | o odpuszczeniu grzechów w mocy Ducha Świętego. Piotr 341 2, 31 | mocy Ducha Świętego. Piotr w swoim jerozolimskim przemówieniu 342 2, 31 | przekonania o grzechu, zawiera w sobie wewnętrzny sąd sumienia — 343 2, 31 | 22). Tak więc odnajdujemy w owym „przekonywaniu o grzechu” 344 2, 31 | ukrzyżowanego i zmartwychwstałego. W ten sposób wypełniają się 345 2, 31 | wam objawi”. Kiedy więc, w czasie wydarzeń Pięćdziesiątnicy, 346 2, 31 | było największym grzechem, w sercu Odkupiciela odpowiada 347 2, 31 | podstawie Kościół nie waha się w liturgii rzymskiej w czasie 348 2, 31 | się w liturgii rzymskiej w czasie wigilii wielkanocnej 349 2, 31 | co roku: „O felix culpa!” w śpiewanym przez diakona 350 2, 32 | można krótko ująć: do Ojca — w Synu — przez Ducha Świętego. 351 2, 32 | Baranka — jak to ma miejsce w dniu Pięćdziesiątnicy — 352 2, 32 | kiedykolwiek popełnionym w dziejach człowieka: ukazuje 353 2, 32 | grzechu, każdego grzechu — w relacji do Krzyża Chrystusa. 354 2, 32 | Krzyża Chrystusa. Ukazany w tej relacji grzech, zostaje 355 2, 32 | grzech, zostaje rozpoznany w pełnej skali zła, jaka jest 356 2, 32 | zostaje zidentyfikowany w pełnym wymiarze mysterium 357 2, 32 | por. 2 Tes 2, 7), jakie w sobie zawiera i kryje. Tego 358 2, 32 | Równocześnie bowiem grzech, ukazany w relacji do Krzyża Chrystusa, 359 2, 32 | zostaje zidentyfikowany w pełnym zarazem wymiarze „ 360 2, 33 | wymiar grzechu odnajdujemy w świadectwie początku, zapisanym 361 2, 33 | świadectwie początku, zapisanym w Księdze Rodzaju (por. Rdz 362 2, 33 | wymiaru pierworodnego grzechu w dziejach człowieka, a zarazem 363 2, 33 | dziejach człowieka, a zarazem w całokształcie zbawczej ekonomii. 364 2, 33 | ekonomii. Można powiedzieć, iż w grzechu tym mysterium iniquitatis 365 2, 33 | świadectwa początku, grzech w swoim pierworodnym wymiarze 366 2, 33 | wymiarze kształtuje się w woli — oraz w sumieniu — 367 2, 33 | kształtuje się w woli — oraz w sumieniu — człowieka przede 368 2, 33 | odsunięcie prawdy, zawartej w Słowie Bożym, stwarzającym 369 2, 33 | Kiedy więc Chrystus mówi w przeddzień swojej męki o 370 2, 33 | tych, którzy „nie uwierzyli w Niego”, wówczas ta Jego 371 2, 33 | kształtem wpisuje się ponuro w tajemnice stworzenia. Mówi 372 2, 33 | wobec każdego stworzenia”, „w Nim (bowiem) zostało wszystko 373 2, 33 | Niego” (por. Kol 1, 15-1.8). W świetle tej prawdy rozumiemy, 374 2, 33 | nieposłuszeństwo” zakłada w tajemnicy początku poniekąd 375 2, 33 | uwierzyli”, jakie powtórzy się w odniesieniu do tajemnicy 376 2, 33 | odsunięcie prawdy zawartej w Słowie Ojca. Odrzucenie 377 2, 33 | Odrzucenie to wyraża się w czynie jako „nieposłuszeństwo” 378 2, 33 | odrzucenie prawdy, zawartej w Słowie Ojca, poprzez które: 379 2, 34 | głębokości Ojca i Słowa-Syna w tajemnicy stworzenia. Jest 380 2, 34 | przedwiecznym, nie stworzonym Darem. W Nim zawiera się źródło i 381 2, 34 | początku, jakie znajdujemy w, całym Objawieniu, a naprzód 382 2, 34 | całym Objawieniu, a naprzód w Księdze Rodzaju, jest tu 383 2, 34 | Równocześnie zaś ten sam człowiek w swoim człowieczeństwie zostaje 384 2, 34 | wreszcie wezwanie do przyjaźni, w której nadprzyrodzone „głębokości 385 2, 34 | Kol 1, 15; 1 Tm 1, 17) w nadmiarze swej miłości zwraca 386 2, 35 | dlatego też On jeden może w pełni „przekonać o grzechu” 387 2, 35 | wymiar grzechu, spowodowany w woli człowieka działaniem „ 388 2, 35 | przekonywa więc świat o grzechu w związku z tym „sądem”, ale 389 2, 35 | sądem”, ale stale prowadząc w stronę „sprawiedliwości”, 390 2, 36 | początku, jakie odczytujemy w całym Piśmie Świętym i tradycji, 391 2, 36 | zarazem najpełniejszy) zapis w Księdze Rodzaju, grzech 392 2, 36 | Księdze Rodzaju, grzech w swoim pierworodnym kształcie 393 2, 36 | Równocześnie jednak, w świetle całego kontekstu 394 2, 36 | nieposłuszeństwa sięgają głęboko w całą sytuację ontyczną człowieka. 395 2, 36 | zawsze tylko stworzeniem; w swoim istnieniu i istocie 396 2, 36 | nieprzekraczalną dla istoty stworzonej. W tym znaczeniu należy rozumieć 397 2, 36 | czyli pokusy, sformułowanej w tekście biblijnym, nakłaniają 398 2, 36 | ostatecznym źródłem ładu moralnego w świecie przez siebie stworzonym. 399 2, 36 | dobra i zła, tak jak Bóg”. W świecie stworzonym Bóg pozostaje 400 2, 36 | źródłem ładu moralnego w człowieku i w świecie. „ 401 2, 36 | moralnego w człowieku i w świecie. „Nieposłuszeństwo” 402 2, 36 | grzechu, jaki wpisuje się w tajemnice ludzkiego początku. 403 2, 36 | nim „przekonywać świata” w relacji do Krzyża Chrystusa 404 2, 37 | świadectwa początku, Bóg w tajemnicy stworzenia objawił 405 2, 37 | wezwany, aby uczestniczył w prawdzie i miłości. Uczestnictwo 406 2, 37 | Uczestnictwo to oznacza życie w zjednoczeniu z Bogiem, które 407 2, 37 | się od tego uczestnictwa. W jakiej mierze? Z pewnością 408 2, 37 | zdolny do takiej miary22. W samym opisie Księgi Rodzaju 409 2, 37 | tego, który „grzeszy (trwa w grzechu) od początku” (1 410 2, 37 | również pewną podatność w stosunku do tej motywacji, 411 2, 37 | motywacji, jaka zawiera się w pierwszej namowie do grzechu 412 2, 37 | motywacji nieustannie ponawianej w ciągu całych dziejów człowieka 413 2, 37 | Znajdujemy się tutaj w samym centrum tego, co można 414 2, 37 | Bóg-Stwórca zostaje postawiony w stan podejrzenia, głębiej 415 2, 37 | podejrzenia, głębiej jeszcze: w stan oskarżenia w świadomości 416 2, 37 | jeszcze: w stan oskarżenia w świadomości stworzeń. Po 417 2, 37 | stworzeń. Po raz pierwszy w dziejach człowieka dochodzi 418 2, 37 | absolutne Dobro — wówczas, kiedy w dziele stworzenia objawiło 419 2, 37 | stwórcza Miłość. Któż może w pełni „przekonać o grzechu” 420 2, 38 | zagrożenia dla człowieka. W ten sposób zostaje zaszczepiony 421 2, 38 | zaszczepiony przez szatana w psychice człowieka bakcyl 422 2, 38 | przeciwnikiem Boga! ~Analiza grzechu w jego pierworodnym wymiarze 423 2, 38 | ludzkości stałe ciśnienie w kierunku odrzucenia Boga 424 2, 38 | Człowiek będzie skłonny widzieć w Bogu dla siebie przede wszystkim 425 2, 38 | dobra. Potwierdza się to w naszej nowożytnej epoce, 426 2, 38 | wyłącznie do człowieka! W tym procesie myślenia i 427 2, 38 | więcej, samo (...) zapada w mroki przez zapomnienie 428 2, 38 | śmierci Boga” łatwo może się w skutkach okazać na płaszczyźnie 429 2, 38(24)| Konst. duszp. o Kościele w świecie współczesnym Gaudium 430 2 | który przeobraża cierpienie w odkupieńczą miłość ~ 431 2, 39 | został nazwany przez Jezusa w mowie pożegnalnej w Wieczerniku 432 2, 39 | Jezusa w mowie pożegnalnej w Wieczerniku Parakletem. 433 2, 39 | wykazywać zło, jakie się w nim zawiera. To znaczy: 434 2, 39 | grzechu nie sposób dosięgnąć w całej jego bolesnej rzeczywistości, 435 2, 39 | tajemnica grzechu zaistniała w świecie na gruncie odniesienia 436 2, 39 | które to kłamstwo postawiło w stan oskarżenia, w stan 437 2, 39 | postawiło w stan oskarżenia, w stan permanentnego podejrzenia, 438 2, 39 | niewyrażalny, jaki z powodu grzechu w jego antropomorficznej wizji 439 2, 39 | święta zda się dostrzegać w „głębokościach Bożych”, 440 2, 39 | głębokościach Bożych”, w samym niejako sercu nieogarnionej 441 2, 39 | odpowiada tej „obrazie” w niezgłębionym życiu Ojca, 442 2, 39 | czy zranienia; jednakże w „głębokościach Bożych” jest 443 2, 39 | jest miłość ojcowska, która w języku biblijnym wobec grzechu 444 2, 39 | ekonomię miłości odkupieńczej w Jezusie Chrystusie, ażeby — 445 2, 39 | potężniejsza od grzechu w dziejach człowieka. Ażeby 446 2, 39 | stworzenia przez Boga. To właśnie w Nim możemy pojąć uosobioną 447 2, 39 | uosobioną i zrealizowaną w sposób transcendentny ową 448 2, 39 | Przymierza, przypisuje Bogu. W człowieku miłosierdzie wyraża 449 2, 39 | współczucie wobec nędzy bliźniego. W Bogu Duch-Miłość przetwarza 450 2, 39 | sprawę grzechu ludzkiego w nowe obdarowanie zbawczą 451 2, 39 | zbawczą miłością. Z Niego, w jedności Ojca i Syna, rodzi 452 2, 39 | człowieka — cierpienie to w jakiś sposób udzieliło się 453 2, 39 | to Duch Święty wejdzie w cierpienie ludzkie i kosmiczne 454 2, 39 | ustach Chrystusa Odkupiciela, w którego człowieczeństwie 455 2, 39 | zepsuciu”, a nade wszystko w głębi ludzkich sumień, jak 456 2, 39 | grzech zostaje przezwyciężony w ofierze Baranka Bożego, 457 2, 39 | dokonuje odkupienia świata. W ten sposób Duch Prawdy, 458 2, 39(25)| W jęz greckim paraxalein = 459 2, 40 | ofiary Chrystusa wypowiedział w bardzo znamiennych słowach 460 2, 40 | ofiar Starego Przymierza, w których „krew kozłów i cielców (...) 461 2, 40 | obecności Ducha Świętego w całym życiu Chrystusa pozwalają 462 2, 40 | Chrystusa pozwalają nam dostrzec w tym tekście jakby zachętę 463 2, 40 | nad obecnością tegoż Ducha w odkupieńczej ofierze Słowa 464 2, 40 | zgodnie z obietnicą daną w Wieczerniku Jezus Chrystus 465 2, 40 | Wieczerniku Jezus Chrystus w dniu swego Zmartwychwstania „ 466 2, 40 | Zmartwychwstania „przyniesie” Apostołom w ranach ukrzyżowania i „da” 467 2, 40 | jak mówił Szymon Piotr w domu setnika Korneliusza ( 468 2, 40 | Hebrajczyków tłumaczą teraz, w jaki sposób Chrystus „złożył 469 2, 40 | przez Ducha wiecznego”. W ofierze Syna Człowieczego 470 2, 40 | poczęciu i przyjściu na świat, w Jego życiu ukrytym i w Jego 471 2, 40 | w Jego życiu ukrytym i w Jego posłudze. Według Listu 472 2, 40 | i Kalwarię, Chrystus sam w swoim człowieczeństwie otworzył 473 2, 40 | wycierpiał” (Hbr 5, 7 n). W ten sposób List ten ukazuje, 474 2, 40 | człowieczeństwo poddane grzechowi w potomkach pierwszego Adama, 475 2, 40 | pierwszego Adama, stało się w Jezusie Chrystusie doskonale 476 2, 40 | nowe człowieczeństwo, które w Jezusie Chrystusie poprzez 477 2, 40 | Adamowy grzech. Odnalazło się w samym Bożym źródle pierworodnego 478 2, 40 | pierworodnego obdarowania: w Duchu, który przenika głębokości 479 2, 40 | Syn Boży — jako Człowiek — w żarliwej modlitwie swojej 480 2, 40 | człowieczeństwo, przekształcić je w doskonałą ofiarę poprzez 481 2, 40 | nieskalaną ofiarę” (Hbr 9, 14). W swoim człowieczeństwie był 482 2, 40 | co znaczy, że Duch Święty w szczególny sposób działał 483 2, 40 | szczególny sposób działał w tym absolutnym samooddaniu 484 2, 40 | aby przemienić cierpienie w odkupieńczą miłość. ~ 485 2, 41 | 41. W Starym Testamencie kilkakrotnie 486 2, 41 | ogniem z nieba” działającym w głębi tajemnicy Krzyża. 487 2, 41 | do Ojca, wprowadzając ją w Boski wymiar trynitarnej 488 2, 41 | ostateczny ludzki wyraz w Chrystusie ukrzyżowanym. 489 2, 41 | paradoksalna tajemnica miłości: w Chrystusie cierpi Bóg odrzucony 490 2, 41 | stworzenia od początku. W głębi tajemnicy Krzyża działa 491 2, 41 | na nowo do uczestnictwa w życiu, jakie jest w Bogu 492 2, 41 | uczestnictwa w życiu, jakie jest w Bogu samym. ~Duch Święty 493 2, 41 | Miłość i Dar zstępuje niejako w samo serce ofiary, która 494 2, 41 | która jednoczy Syna z Ojcem w trynitarnej komunii. Ponieważ 495 2, 41 | ta Krzyżowa ofiara jest w pełnym tego słowa znaczeniu 496 2, 41 | czynem Chrystusa, dlatego też w tej ofierze „otrzymuje” 497 2, 41 | Ducha Świętego. Otrzymuje Go w taki sposób, że może On — 498 2, 41 | Apostołów zgromadzonych w Wieczerniku, „tchnie na 499 2, 41 | Świętym i ogniem” (Mt 3, 11). W tych słowach Jezusa Duch 500 2, 41 | jako Miłość, która działa w głębi tajemnicy paschalnej: