Rozdzial, Numer

 1 Wstep,    2|               zjednoczenia chrześcijan; co więcej, jako najwyższe źródło
 2     1,    4|                 przypomni wam wszystko, co ja wam powiedziałem” (J
 3     1,    4|                tej samej Dobrej Nowiny, co Chrystus. „Nauczy” i „przypomni” —
 4     1,    5|      zjednoczeni z Duchem Świętym. Oto, co w dalszym ciągu mówi Chrystus: „
 5     1,    6|                 w związku ze wszystkim, co Chrystus „czynił i czego
 6     1,    6|                 wierze i poprzez wiarę, co jest dziełem Ducha Prawdy
 7     1,    6|             świadkami tego wszystkiego, co Chrystus „czynił i nauczał”,
 8     1,    7|             Chrystus dodaje: „Wszystko, co ma Ojciec, jest moje. Dlatego
 9     1,   12|               udzielania się Boga temu, co stworzył. Odnosi się to
10     1,   15|              domu Korneliusza: „Wiecie, co się działo w całej Judei (...)
11     1,   19|            poprzednikiem Chrystusa. To, co głosi, urzeczywistnia się
12     1,   20|           potwierdzić poprzez wszystko, co „czynił i nauczał” (Dz 1,
13     1,   21|                                 21. To, co podczas teofanii nad Jordanem
14     1,   21|               Ojca i Syna. Niemniej to, co mówi o Ojcu i sobie-Synu,
15     1,   22|         przybliżają nas do wszystkiego, co stanie się treścią pożegnalnej
16     1,   22|             ubogacone. ~W świetle tego, co Jezus mówi o Duchu Świętym
17     1,   22|               źródło w Ojcu: „Wszystko, co ma Ojciec, jest moje. Dlatego
18     1,   25|            definitywne ujawnienie tego, co dokonało się w tymże samym
19     1,   25|         Weźmijcie Ducha Świętego!”. To, co wówczas zostało dokonane
20     1,   26|               to wszystko, i to właśnie co „Duch mówi do Kościołów” (
21     1,   26|              odróżniać” od wszystkiego, co może pochodzić przede wszystkim
22     2,   27|                  odejście” przez Krzyż, co więcej, uwydatniają potrzebę
23     2,   31|             ludzki grzech. Temu bowiem, co ze strony ludzi było największym
24     2,   31|          wigilii wielkanocnej powtarzać co roku: „O felix culpa!” w
25     2,   32|               Boga — „głębokości Boga”, co można krótko ująć: do Ojca —
26     2,   33| nieposłuszeństwo zakłada odrzucenie — a co najmniej: odsunięcie prawdy,
27     2,   33|             którego „nic się nie stało, co się stało”: albowiem „świat
28     2,   34|                 zatem stworzyć to tyle, co obdarować istnieniem. Świat
29     2,   36|               od siebie stanowić o tym, co jest dobre i złe — nie może: „
30     2,   36|              źródłem stanowienia o tym, co dobre i złe. Duch, który „
31     2,   37|             tutaj w samym centrum tego, co można nazwać „anty-Słowem”,
32     2,   38|               Boga, przypisuje Jemu to, co należy do człowieka, i wyłącznie
33     2,   38|              Stworzyciela zanika (...). Co więcej, samo (...) zapada
34     2,   39|               Boga: zbawczej woli Boga. Co więcej, zaistniała wbrew
35     2,   39|                 grzech jest obrazą Boga Co odpowiada tej „obrazie”
36     2,   40|                 posłuszeństwa przez to, co wycierpiał” (Hbr 5, 7 n).
37     2,   40|                przez Ducha wiecznego” — co znaczy, że Duch Święty w
38     2,   43|              źródłem stanowienia o tym, co dobre i złe; głęboko natomiast
39     2,   43|                 ludzkiego postępowania, co ujawniło się, jak już mówiliśmy,
40     2,   43|       duszpasterskiej: „(...) wszystko, co godzi w samo życie, jak
41     2,   43|         przymusu psychicznego; wszystko co ubliża godności ludzkiej,
42     2,   44|                wyrzekać się niektórych. Co więcej, będąc słabym i grzesznym.,
43     2,   44|             czego nie chce, nie zaś to, co chciałbym czynić”32. Tekst
44     2,   45|        potwierdza się prawdziwość tego, co św. Augustyn pisze o tajemnicy
45     2,   46|                 46. Na tle wszystkiego, co dotąd zostało powiedziane,
46     3,   49|                 Ducha Świętego jest to, co się w Niej poczęto. Porodzi
47     3,   50|                   poniekąd wszystkiego, co jest „ciałem”: całej ludzkości,
48     3,   51|              tylko w Duchu Świętym. To, co w „pełni czasów” dokonało
49     3,   54|          bardziej wewnątrz mnie niż to, co we mnie najbardziej osobiste”47.
50     3,   54|          bardziej wewnątrz mnie niż to, co we mnie najbardziej osobiste”,
51     3,   55|               tak że nie czynicie tego, co chcecie” (Ga 5, 16 n.).
52     3,   57|          ludzkiego bytowania. Wszystko, co materialne, jest zniszczalne,
53     3,   58|                 który daje życie. „Ten, co wskrzesił Chrystusa [Jezusa]
54     3,   58|             Chrystusie Odkupicielu49, i co powtarzam w obecnej encyklice
55     3,   58|               inny — jest świadom tego, co w człowieku wewnętrzne,
56     3,   58|             duch ludzki, który „zna to, co ludzkie”, spotyka się z „
57     3,   59|                osobowym i wspólnotowym, co do którego sam Pan Jezus,
58     3,   60|      dowartościowaniu tego wszystkiego, co we współczesnym postępie
59     3,   61|           również pełnego znaczenia to, co Chrystus — podczas Ostatniej
60     3,   64|         zjednoczenia z Bogiem”. Ale to, co zasługuje na uwagę i co
61     3,   64|                 co zasługuje na uwagę i co wypływa z analogicznego
62     3,   65|                modlitwy wśród wiernych, co dopomaga im lepiej dostrzegać
63 Zakon,   67|             oczyszczenia z wszystkiego, co człowieka „szpeci”, „z tego,
64 Zakon,   67|            człowieka „szpeci”, „z tego, co jest trudne.”; On leczy
65 Zakon,   67|                 łaski i świętości. To, „co jest oporne — nakłania”,
66 Zakon,   67|               oziębłe — rozgrzewa”, to, co „zbłąkane — sprowadza” na
67 Zakon,   67|              okrąg ziemi” — i wszystko, co stworzone, w Nim rozpoznaje
68 Zakon,   67|     transcendentny wyraz. Wszystko też, co stworzone, ku Niemu się