Rozdzial, Numer

 1 Wstep,    2| Konstantynopolitańskiego, która była obchodzona równocześnie w Konstantynopolu i w Rzymie
 2     1,    3|                         zapowiedzi i obietnicy. Równocześnie zaś są one wewnętrznie ze
 3     1,    3|                       tych samych wydarzeń, ale równocześnie perspektyw tajemnicy Ojca,
 4     1,    8|                   często zaimka osobowego „On”, równocześnie zaś, w całym tym pożegnalnym
 5     1,    8|                          6, 57; 17, 3. 18. 23). Równocześnie zaś Duch zostaje posłany
 6     1,    9|                    trynitarnego. Znajdujemy się równocześnie u progu definitywnych wydarzeń
 7     1,   10|                     jedynie dzięki Objawieniu. ~Równocześnie Duch Święty, jako współistotny
 8     1,   11|                      Zmartwychwstanie — zostaje równocześnie w całej swojej zbawczej
 9     1,   14|                 pożegnalnej z Wieczernika. Jest równocześnie Duchem Syna: jest Duchem
10     1,   16|                         z Duchem Pańskim — jest równocześnie wybranym Sługą Jahwe, na
11     1,   16|                    świata (por. Iz 53, 5-6. 8). Równocześnie zaś On właśnie jest tym,
12     1,   16|                   pełnię tego Ducha w sobie — i równocześnie dla innych, dla Izraela,
13     1,   19|                         Izajaszowego proroctwa. Równocześnie wyznaje wiarę w odkupicielskie
14     1,   19|                       por. Mt 3, 16; Mk 1, 10). Równocześnie zaś „głos z nieba mówił: «
15     1,   19|                     chrzcie w Jordanie świadczy równocześnie teofania trynitarna, która
16     1,   23|                 zmartwychwstanie Chrystusa — są równocześnie czasem nowego przyjścia
17     1,   24|                    Zmartwychwstaniu swój zenit. Równocześnie też objawia się On jako
18     1,   24|                       siebie na drzewie Krzyża. Równocześnie zaś Odkupienie to jest stale
19     1,   25|                   Święty objął niewidzialne — a równocześnie poniekąd „wyczuwalne” —
20     1,   26|                       Świętego — czas Kościoła. Równocześnie świadczą one o tym, że ten
21     1,   26|                        sobór na temat Kościoła. Równocześnie zaś nauczanie tego soboru
22     2,   27|                         Wyjaśnienie to wskazuje równocześnie, jak wypada rozumieć owo „
23     2,   28|                        grzechu” — musimy jednak równocześnie zachować pełny kontekst
24     2,   28|                     ciemności” (por. Ef 6, 12). Równocześnie więc, poprzez takie odniesienie
25     2,   30|                     Duch-Parakleta i apostołów. Równocześnie zaś, w samej treści tego
26     2,   31|              przekonywanie o grzechu” staje się równocześnie przekonywaniem o odpuszczeniu
27     2,   31|                      Prawdy wewnątrz człowieka, równocześnie staje się nowym początkiem
28     2,   32|                         Pocieszyciela zarazem. ~Równocześnie bowiem grzech, ukazany w
29     2,   33|                       tylko Syn Człowieczy, ale równocześnie Ten, który jest „Pierworodnym
30     2,   34|                        por. Rdz 1, 26. 28. 29). Równocześnie zaś ten sam człowiek w swoim
31     2,   36|                       Boga (por. Rdz 2, 16 n.). Równocześnie jednak, w świetle całego
32     2,   36|                    ludzkiego, który jest osoba. Równocześnie ten osobowy podmiot jest
33     2,   36|                    głębokości Boże”, On — który równocześnie jest światłem dla sumienia
34     2,   37|                 Wszechmoc, która jest Miłością. Równocześnie objawił człowiekowi, że
35     2,   37|                        jest możliwa dlatego, że równocześnie zostaje dogłębnie „zakłamana”
36     2,   39|               przekonywać o grzechu” — nie musi równocześnie znaczyć: objawiać cierpienie?
37     2,   39|                        jest Darem trynitarnym i równocześnie odwiecznym źródłem wszelkiego
38     2,   40|                     Bogu i z Nim zjednoczone, a równocześnie pełne nieskończonego miłosierdzia
39     2,   40|                         jeden był „nieskalany”. Równocześnie zaś złożył ją „przez Ducha
40     2,   41|                          nie wierzą we Mnie”! I równocześnie z głębi tego cierpieniu,
41     2,   41|                   trynitarnej komunii. Ponieważ równocześnie ta Krzyżowa ofiara jest
42     2,   42|                          Objawienie to zaś jest równocześnie uobecnieniem Parakleta,
43     2,   42|                         świata: niewidzialny, a równocześnie wszędzie obecny Parakletos!
44     2,   42|                         człowiekowi jego zło, a równocześnie skierowuje do dobra. Dzięki
45     2,   43|                właściwością osobowego podmiotu. Równocześnie zaś „w głębi sumienia człowiek
46     2,   44|                    ludzkiego sumienia, prowadzi równocześnie do ujawniania jego korzeni
47     2,   44|                         i etyczną od Stwórcy, a równocześnie przypominając dziedziczną
48     2,   44|                         i społecznym człowieka. Równocześnie zaś niestrudzenie przypomina
49     2,   48|                        poznawać prawdę grzechu, równocześnie też sprawia, że poznają
50     3,   49|                        po narodzeniu Chrystusa. Równocześnie zaś wydarzenie to oznacza
51     3,   50|                    narodzenia Jezusa Chrystusa. Równocześnie jest to profil pneumatologiczny,
52     3,   51|                   Bożego macierzyństwa, uczynił równocześnie Jej serce doskonale posłuszne
53     3,   52|                    Słowo w unii hipostatycznej. Równocześnie zaś, wraz z tajemnicą Wcielenia,
54     3,   54|                       Duchu i prawdzie”. Winien równocześnie stać się dla wszystkich
55     3,   54|                       Bóg jest duchem” (tamże); równocześnie zaś, w sposób tak przedziwny
56     3,   55|                         jest jego następstwem i równocześnie je potwierdza. Stanowi część
57     3,   55|                    nakazów zdrowego sumienia, i równocześnie też wyznanie wiary w Ducha
58     3,   57|                      nie tylko ekonomiczne, ale równocześnie, a nawet przede wszystkim,
59     3,   58|                   potężniejsze od śmierci głosi równocześnie Tego, który daje to życie.
60     3,   58|                     nadprzyrodzony jego wymiar. Równocześnie zaś sam człowiek staje się „
61     3,   59|                      coraz głębiej ludzki”53. A równocześnie dojrzewa w nim — poprzez
62     3,   59|           kondescendencji, w której zawiera się równocześnie perspektywa, a nawet sam
63     3,   63|                     Chrystusowego „odejścia”, a równocześnie żyje Jego stałym nowym „
64     3,   63|                     życia, które one oznaczają. Równocześnie zaś w owym działaniu Ducha
65     3,   66|                       dniu Pięćdziesiątnicy, to równocześnie można powiedzieć, że nigdy
66     3,   66|                      dzieje człowieka na ziemi. Równocześnie jednak modlitwa ta zatrzymuje