Rozdzial, Numer

 1 Wstep,    2|     więcej, jako najwyższe źródło tej jedności, która pochodzi
 2     1,    3|          świecie przez Kościół. O tej kontynuacji swego dzieła
 3     1,    3|    Chrystus kilkakrotnie w czasie tej samej rozmowy pożegnalnej,
 4     1,    3|        dodaje jakąś nową treść do tej samej zapowiedzi i obietnicy.
 5     1,    4|         niewidzialny — Nauczyciel tej samej Dobrej Nowiny, co
 6     1,    7|      całkowicie będzie czerpała z tej odkupieńczej misji, utrwalając
 7     1,    9|       szczególne przygotowanie do tej trynitarnej formuły, w której
 8     1,   12|       Święte i zna już objawienie tej tajemnicy, może odkryć jej
 9     1,   18|      Jezus Chrystus odwoła się do tej zapowiedzi, zawartej w słowach
10     1,   20|    owocach swego posłannictwa. „W tej właśnie chwili — czytamy —
11     1,   22|          w Duchu Świętym, podczas tej mowy — a zarazem rozmowy —
12     1,   24|           wydarzeń paschalnych. W tej chwili wydarzenia paschalne:
13     2,   27|             wedle przytoczonych w tej chwili słów — zostaje zapowiedziany
14     2,   28|           zachować pełny kontekst tej wypowiedzi z Wieczernika.
15     2,   31| wszystkich grzechów człowieka. Na tej właśnie podstawie Kościół
16     2,   32|                             32. O tej niewysłowionej prawdzie,
17     2,   32|          por. 1 Kor 2, 10). Wobec tej tajemnicy, jaką jest grzech, „
18     2,   32|       Krzyża Chrystusa. Ukazany w tej relacji grzech, zostaje
19     2,   33|         Kol 1, 15-1.8). W świetle tej prawdy rozumiemy, że „nieposłuszeństwo”
20     2,   36|            czyli do przekroczenia tej „granicy”: „Gdy spożyjecie
21     2,   37|           podatność w stosunku do tej motywacji, jaka zawiera
22     2,   37|        przekonać o grzechu” czy o tej motywacji pierworodnego
23     2,   39|          obrazą Boga Co odpowiada tej „obrazie” w niezgłębionym
24     2,   40| pierwszych słowach, które mówią o tej ofierze, z kolei zaś osobno
25     2,   41|          Chrystusa, dlatego też w tej ofierze „otrzymuje” On Ducha
26     2,   41|    Eucharystycznej, nawiązując do tej samej zbawczej ekonomii,
27     2,   43|       szczególny sposób stanowi o tej godności. Jest ono bowiem „
28     2,   44|       głosem ludzkich sumień. ~Na tej też drodze dochodzi do ukazania
29     2,   44|           Chrystusowego Krzyża. W tej relacji chrześcijaństwo
30     2,   45|      cierpieć. Utajonym szafarzem tej zbawczej siły jest Duch
31     2,   45|    odpuszczenia grzechów. W całej tej wspaniałej dynamice nawrócenia —
32     2,   45|         głębię”)37. W stosunku do tej właśnie „przepastnej głębi”
33     2,   48|         ale wznosiły się w stronę tej miłości, w której objawia
34     2,   48|        sprawia, że poznają prawdę tej sprawiedliwości, jaka wkroczyła
35     2,   48|         sądu”, wprowadzeni zaś do tej sprawiedliwości, która jest
36     2,   48|        miłość. ~W sprawiedliwości tej Duch Święty, który jest
37     3,   49|       Nazaretu, wypowiadają się w tej sprawie w taki sam sposób.
38     3,   50|          ludzkiej natury, ale — w tej naturze — poniekąd wszystkiego,
39     3,   51|          Jest w błogosławieństwie Tej, która „uwierzyła”, jakby
40     3,   53|         wiadomy do uczestnictwa w tej paschalnej tajemnicy”46. ~
41     3,   56|           wszystko w człowieku, z tej podstawowej przyczyny, że
42     3,   56|             jeśli w interpretacji tej mówi się także o „duchu”
43     3,   57|           cywilizacji — zwłaszcza tej najbardziej rozwiniętej
44     3,   59|       poznanie i pełna realizacja tej prawdy o istnieniu dokonuje
45     3,   59|          Ducha Świętego. Uczy się tej prawdy człowiek od Jezusa
46     3,   59|       którego On sam nam dał. ~Na tej drodze — na drodze takiego
47     3,   59|         wnętrza serc i sumień. Na tej drodze cały ów świat — uczestnicząc
48     3,   59|         Pierwowzoru człowieka. Na tej właśnie drodze Duch Święty,
49     3,   59|   utajonym szafarzem tego życia i tej chwały jest Duch Święty.
50     3,   61|             Rzecz znamienna, że w tej samej mowie pożegnalnej
51     3,   62|       zjednoczonymi w sprawowaniu tej samej Eucharystii, która
52     3,   63|    posłannictwa, niejako wewnątrz tej niewidzialnej obecności
53     3,   63|            Pogłębiając świadomość tej tajemnicy, Kościół widzi
54     3,   64|       sakramentalność Kościoła od tej, jaka jest właściwa Sakramentom
55     3,   64|         jest znakiem i narzędziem tej mocy w realizacji zbawczego
56     3,   65|          nadzieję, że w nauczaniu tej Encykliki znajdą wszyscy
57     3,   66|         Bogarodzica jest obecna w tej tajemnicy tak, jak jest
58     3,   66|        jest Stróżem i Ożywicielem tej nadziei w sercu Kościoła. ~
59 Zakon,   67|     wszystkich obdarowując darami tej Miłości, która „rozlana