Rozdzial, Numer

 1 Wstep,    1|              wiary, którym jest Jezus Chrystus. Istotnie, według Ewangelii
 2 Wstep,    1|           rozmowie z Samarytanką, gdy Chrystus mówi o „źródle wody wytryskującej
 3 Wstep,    2|        wszelki język wyznał, że Jezus Chrystus jest Panem — ku chwale Boga
 4     1,    3|            Orędownik” lub „Rzecznik”. Chrystus nazywa Ducha Prawdy „innym”
 5     1,    3|            drugim, gdyż On sam, Jezus Chrystus jest pierwszym Pocieszycielem (
 6     1,    3|             przez Ducha Świętego mówi Chrystus kilkakrotnie w czasie tej
 7     1,    4|                                4. Oto Chrystus mówi z kolei: „A Pocieszyciel,
 8     1,    4|               samej Dobrej Nowiny, co Chrystus. „Nauczy” i „przypomni” —
 9     1,    5|               co w dalszym ciągu mówi Chrystus: „Gdy jednak przyjdzie Pocieszyciel,
10     1,    5|           wyznawców Chrystusa. ~Jeśli Chrystus sam jest najwyższym i najpełniejszym
11     1,    6|               Chrystusie. Obecnie zaś Chrystus mówi o Nim: „doprowadzi
12     1,    6|              związku ze wszystkim, co Chrystus „czynił i czego nauczał” (
13     1,    6|        świadkami tego wszystkiego, co Chrystus „czynił i nauczał”, a zwłaszcza
14     1,    7|            trynitarną jedność źródła, Chrystus dodaje: „Wszystko, co ma
15     1,    8|               Święty przyjdzie, o ile Chrystus odejdzie przez Krzyż: przyjdzie
16     1,   13|             przyjścia” Pocieszyciela, Chrystus łączy nowy początek zbawczego
17     1,   14|                           14. Dlatego Chrystus w Wieczerniku mówi: „Pożyteczne
18     1,   14|              obróci” (por. J 16, 20), Chrystus bowiem włączy w swe odkupieńcze „
19     1,   15|          ludzkości. „Mesjasz” znaczy „Chrystus”, czyli „Pomazaniec”, a
20     1,   18|                             18. Jezus Chrystus odwoła się do tej zapowiedzi,
21     1      |                                    6. Chrystus Zmartwychwstały mówi: „weźmijcie
22     1,   24|            przede wszystkim w tym, że Chrystus zmartwychwstały spełnia
23     1,   24|               świat, dobiegają końca. Chrystus, który na Krzyżu „oddał
24     1,   24|          pożegnalnej: zmartwychwstały Chrystus „przynosi” Apostołom Ducha
25     1,   25|              w niedzielę wielkanocną. Chrystus zmartwychwstały przyszedł
26     1,   25|               na świecie, nim jeszcze Chrystus został uwielbiony. W dniu
27     2,   27|                             27. Kiedy Chrystus w czasie mowy pożegnalnej
28     2,   27|            wydaje się także kontekst. Chrystus łączy tę zapowiedź Ducha
29     2,   27|               jest wyjaśnienie, jakie Chrystus sam dołącza do tych trzech
30     2,   27|             śmierć krzyżową. Jednakże Chrystus nie przyszedł na świat,
31     2,   28|           spełnienia ekonomii, której Chrystus ukrzyżowany i uwielbiony
32     2,   29|       wyjaśniać jego istotę17. ~Kiedy Chrystus w przeddzień Paschy mówi
33     2,   30|             momencie wniebowstąpienia Chrystus nakazał apostołom „nie odchodzić
34     2,   31|           bardziej — jego potępienie. Chrystus nie przyszedł na świat,
35     2,   33|          czynami ludzkimi. Kiedy więc Chrystus mówi w przeddzień swojej
36     2,   40|              daną w Wieczerniku Jezus Chrystus w dniu swego Zmartwychwstania „
37     2,   40|         tłumaczą teraz, w jaki sposób Chrystus „złożył Bogu samego siebie
38     2,   40|           poprzez Ogrójec i Kalwarię, Chrystus sam w swoim człowieczeństwie
39     2,   40|              Miłością i Darem. ~Jezus Chrystus, Syn Boży — jako Człowiek —
40     2,   42|           uobecniony. Zmartwychwstały Chrystus mówi do Apostołów: „Weźmijcie
41     2,   44|            wieczór wielkanocny, Jezus Chrystus odwołał się do Ducha Świętego,
42     2,   46|             wstrząsające słowa, jakie Chrystus wypowiedział. Można by je
43     2,   46|             przezeń w sumieniu. Jeśli Chrystus mówi, że bluźnierstwo przeciw
44     2,   48|                                   48. Chrystus w swym pożegnalnym przemówieniu
45     3      |            jubileuszu dwutysiąclecia: Chrystus, „który się począł z Ducha
46     3,   51|           wszystkich, o których powie Chrystus, iż „nie uwierzyli” (por.
47     3,   52|         życiem człowieka, którym jest Chrystus w swym człowieczeństwie
48     3,   53|            bowiem za wszystkich umarł Chrystus i skoro ostateczne powołanie
49     3,   54|                 Te słowa wypowiedział Chrystus w innej rozmowie zbawczej,
50     3,   61|             nowo w Wieczerniku, gdzie Chrystus objawia Ducha Świętego jako
51     3,   61|              pełnego znaczenia to, co Chrystus — podczas Ostatniej Wieczerzy —
52     3,   61|               Duch Święty sprawia, że Chrystus, który odszedł, przychodzi —
53     3,   61| rzeczywistości sakramentalnej. W niej Chrystus, który odszedł w swym widzialnym
54     3,   62|             to ów sens, poprzez który Chrystus „objawił człowieka samemu
55     3,   63|             Ducha jest i działa Jezus Chrystus. ~
56     3,   64|           dziejach człowieka na ziemi Chrystus, rozprzestrzenia się w sposób