Rozdzial, Numer

 1 Wstep,    2    |          Konstantynopolitańskiego, która była obchodzona równocześnie
 2 Wstep,    2    |     najwyższe źródło tej jedności, która pochodzi od Boga samego,
 3 Wstep,    2    |       chwałę: jest On Osobą Boską, która znajduje się w centrum wiary
 4     1,    3    |      podczas wieczerzy paschalnej, która poprzedziła dzień męki i
 5     1,    3    |             Syna i Ducha Świętego, która nigdzie może w Piśmie Świętym
 6     1,    6    |            mękę i śmierć krzyżową, która wówczas, gdy wypowiadał
 7     1,    6    |         Boską tajemnicę objawioną, która wyjaśnia ostateczny sens
 8     1,   11    |             Jest to „logika” Boża, która od tajemnicy Trójcy Świętej
 9     1,   16    |     przeczuwała to Matka-Dziewica, która „poczęła z Duch Świętego” (
10     1,   19    |  równocześnie teofania trynitarna, która nie tylko potwierdza świadectwo
11     1,   21    |         płynie z owej pełni Ducha, która jest w Nim i przenika Jego
12     1,   23    |         Ducha Świętego jako Osoby, która jest Darem, dokonuje się
13     2,   31    |        ofiara największej miłości, która przewyższa zło wszystkich
14     2,   33    |         dokonane na skutek pokusy, która pochodzi od „ojca kłamstwa” (
15     2,   35    |          stronę „sprawiedliwości”, która została objawiona człowiekowi
16     2,   36    |        przekroczenie owej granicy, która dla woli i wolności człowieka
17     2,   37    |      siebie samego jako Wszechmoc, która jest Miłością. Równocześnie
18     2,   39    |      Bożych” jest miłość ojcowska, która w języku biblijnym wobec
19     2,   39    |            ową cnotę miłosierdzia, którą tradycja patrystyczna i
20     2,   39    |          się owa zbawcza ekonomia, która napełnia dzieje człowieka
21     2,   39    |        nowym obdarowaniem Miłości, która odkupi świat. Na ustach
22     2,   41    |    tajemnicy Krzyża działa Miłość, która przywodzi człowieka na nowo
23     2,   41    |       niejako w samo serce ofiary, która jest składana na Krzyżu.
24     2,   41    |          tę ofiarę ogniem Miłości, która jednoczy Syna z Ojcem w
25     2,   41    |            uobecniony jako Miłość, która działa w głębi tajemnicy
26     2          |                           5. Krew, która oczyszcza sumienia ~
27     2,   43    |        względem normy obiektywnej, która uzasadnia i warunkuje słuszność
28     2,   43    |            światłem a ciemnością”, która przenika „całe życie ludzi,
29     2,   45    |   przemienia się w zbawczą miłość, która umie cierpieć. Utajonym
30     2,   46    |         mocą Krwi Chrystusa: Krwi, która „oczyszcza sumienia z martwych
31     2,   47    |         sumienia, ze stanem duszy, która jakby utwierdziła się w
32     2,   48    |            do tej sprawiedliwości, która jest w Jezusie Chrystusie —
33     2,   48    |         Kazania na górze i Krzyża, która sprawia oczyszczenie sumień
34     3,   51    |           w błogosławieństwie Tej, która „uwierzyła”, jakby odległe (
35     3,   53    |            Wcielenia i Odkupienia, która z kolei obejmowała już swoim
36     3,   54    |     psychologiczna i ontologiczna, którą rozważając św. Augustyn
37     3,   56    |            epifenomenach) materii, która wedle tego systemu jest
38     3,   56    |        złudzenia idealistycznego”, którą należy zwalczać sposobami
39     3,   58    |           Dzięki łasce uczynkowej, która jest darem Ducha Świętego,
40     3,   60    |       podobieństwo Boże, wielkość, która staje się jaśniejsza w tajemnicy
41     3,   62    | sprawowaniu tej samej Eucharystii, która jest „sakramentem miłosierdzia,
42     3,   65    |            sercu człowieka: głębi, która jest od Boga i tylko Bóg
43     3,   65    |       zmysłem wiary, szukają mocy, która zdolna jest człowieka podźwignąć,
44     3,   66    |            Kościół) jest dziewica, która (...) dochowuje wiary danej
45     3,   66    |      nadzieja wiecznego królestwa, która się urzeczywistnia przez
46     3,   66    |      Jubileuszu. Jest to modlitwa, która zwraca się w kierunku tych
47 Zakon,   67    |    obdarowując darami tej Miłości, która „rozlana jest w sercach
48 Zakon,   67    |         także o radość i pociechę, którą tylko On — prawdziwy Pocieszyciel —
49 Zakon,   67    |     odebrać” (J 16, 22), o radość, która jest owocem miłości, a zarazem
50 Zakon,   67(72)|       radości prawdziwie duchowej, która jest owocem Ducha Świętego”: