Rozdzial, Numer

 1     1,    9|            dla człowieka. Przez nią człowiek zostaje powołany i „uzdolniony”
 2     1,   16|      Przeczuwał to starzec Symeon, „człowiek sprawiedliwy i pobożny”,
 3     2,   31|               największego, jakiego człowiek mógł się dopuścić: zabójstwa
 4     2,   32|         kryje. Tego wymiaru grzechu człowiek nie zna — absolutnie nie
 5     2,   32|                Tego wymiaru grzechu człowiek również nie zna — absolutnie
 6     2,   34|            stworzony dla człowieka: człowiek zostaje więc obdarowany
 7     2,   34|            Równocześnie zaś ten sam człowiek w swoim człowieczeństwie
 8     2,   36|    człowieka. Powołany od istnienia człowiek — mężczyzna i niewiasta —
 9     2,   36|            przez siebie stworzonym. Człowiek nie może sam od siebie stanowić
10     2,   36|             Stworzony na obraz Boga człowiek zastaje przez Ducha Prawdy
11     2,   37|           jest „życiem wiecznym”21. Człowiek jednakże, pod wpływem „ojca
12     2,   37|    zakłamana prawda o tym, kim jest człowiek, jakie są nieprzekraczalne
13     2,   38|            człowieka — a nie Ojcem. Człowiek został wyzwany, aby stawał
14     2,   38|             wyraził św. Augustyn23. Człowiek będzie skłonny widzieć w
15     2,   38|  podstawowej „alienacji” człowieka. Człowiek zostaje niejako wyobcowany
16     2,   39|          stwórczą i zbawczą Miłość. Człowiek poszedł za „ojcem kłamstwa” —
17     2,   40|           Chrystus, Syn Boży — jako Człowiek — w żarliwej modlitwie swojej
18     2,   43|  Równocześnie zaś „w głębi sumienia człowiek odkrywa prawo, którego sam
19     2,   43|            Boga” nawet wówczas, gdy człowiek uznaje w nim tylko zasadę
20     2,   44|     człowieka uwolnić i umocnić”34. Człowiek więc, „wplątany” w tę walkę,
21     2,   45|             także źródłem wyrzutów: człowiek cierpi wewnętrznie z powodu
22     2,   45|          nawrócenie w Duchu Świętym człowiek otwiera się w stronę przebaczenia,
23     2,   46|   Chrystusowej ofiary Krzyża. Jeśli człowiek nie przyjmuje owego „przekonywania
24     2,   46|          sposób odrzuca Odkupienie. Człowiek pozostaje zamknięty w grzechu,
25     3,   50|             Niej w sposób dziewiczy człowiek: Syn Człowieczy, który jest
26     3,   57|              jest śmiertelne. Skoro człowiek jest w istocie swojej tylko „
27     3,   58|           Przez tę właśnie służbę — człowiek staje się wciąż na nowo „
28     3,   58|           dojrzewa i umacnia się ów człowiek wewnętrzny, czyli „duchowy”.
29     3,   58|          jest darem Ducha Świętego, człowiek wchodzi w „nowość życia”,
30     3,   58|        wymiar. Równocześnie zaś sam człowiek staje się „mieszkaniem Ducha
31     3,   58|     nadprzyrodzonego życia Bożego. ~Człowiek żyje w Bogu i z Boga: żyje „
32     3,   59|           Duchu Świętym sprawia, że człowiek w nowy sposób pojmuje również
33     3,   59|            podobieństwo Boże, jakim człowiek jest od początku51. Ta wewnętrzna
34     3,   59|         Watykański II, „ukazuje, że człowiek (...) [jest] jedynym na
35     3,   59|       Świętego. Uczy się tej prawdy człowiek od Jezusa Chrystusa i wciela
36     3,   59|            bowiem, jak powiedziano, człowiek jest drogą Kościoła, to
37     3,   59|          wewnętrznego”, sprawia, że człowiek coraz lepiej „odnajduje
38     3,   59|       oparta na Ewangelii, w której człowiek, odkrywając w sobie przynależność
39     3,   59|     powtórzyć, że „chwałą Boga jest człowiek żyjący, a życie człowieka
40     3,   59|            jest oglądaniem Boga”55; człowiek żyjąc życiem Bożym jest
41     3,   60|             historie jako prawdziwy Człowiek, On Pierworodny wobec każdego
42     3,   62|       poprzez Eucharystię, w której człowiek — uczestnicząc w Ofierze
43     3,   64|    działaniem zaś tego samego Ducha człowiek, a przez człowieka świat
44     3,   64|          ludzkiego: w komunii, jaką człowiek ma z Bogiem, swoim Stwórcy,
45     3,   65| rzeczywistych zdobyczy i osiągnięć, człowiek jest zagrożony i ludzkość
46 Zakon,   67|    Orędownik — zwłaszcza wtedy, gdy człowiek i ludzkość staje wobec potępiających
47 Zakon,   67|        Prawdy i Miłości, zwraca się człowiek, który żyje Prawdą i Miłością,
48 Zakon,   67|             którego szuka utrudzony człowiek w głębi swej ludzkiej istoty;