Rozdzial, Numer

 1 Wstep,    2|           nieskończonego, tak jak Go Jezus przedstawia Samarytance;
 2 Wstep,    2|       Duch Święty (...) przynagla go do współdziałania, aby spełnił
 3     1,    5|        natchnieniem i zabezpiecza go, podczas gdy świadectwo
 4     1,    7|            A jeżeli odejdę, poślę Go do was. On zaś, gdy przyjdzie,
 5     1,    8|       mówi: „jeżeli odejdę, poślę Go do was” (J 16, 7). A więc
 6     1,    8|        również przez Syna: „poślę Go do was”. ~Należy tutaj zwrócić
 7     1,    8|              jeżeli odejdę, poślę Go do was”. Duch Święty przyjdzie,
 8     1,   13|            A jeżeli odejdę, poślę Go do was”. Określając swoje „
 9     1,   14|            A jeżeli odejdę, poślę go do was” (J 16, 7). „Odejście”
10     1,   22|           niesie” Ducha. Który ma Go przynieść i „dać” Apostołom
11     1,   22|          Duchu Świętym i przynosi go jako dar dla swej własnej
12     1,   22|       własnej Osoby, aby udzielać Go poprzez swoje człowieczeństwo: „
13     1,   24|    słowach: „jeżeli odejdę, poślę Go do was” (J 16, 7). Jest
14     1,   24|       nowemu stworzeniu. Przynosi Go za cenę swojego „odejścia”;
15     1,   25|  Apostołom Ducha Świętego. Dał im Go, mówiąc: „Weźmijcie Ducha
16     1,   25| communione) i w posłudze, uposaża go w rozmaite dary hierarchiczne
17     1,   25|       kieruje oraz owocami swoimi go przyozdabia (por. Ef 4,
18     1,   25|     ciągłej młodości, ustawicznie go odnawia i do doskonałego
19     2,   27|   obiecuje: „jeżeli odejdę, poślę Go do was”, wówczas — w tym
20     2,   27|         potępić: przyszedł, ażeby go zbawić (por. J 3, 17; 12,
21     2,   29|       Syna Człowieczego, skazując go na śmierć krzyżową. Trudno
22     2,   30|    zabiliście. Lecz Bóg wskrzesił Go, zerwawszy więzy śmierci,
23     2,   31|           przyszedł na świat, aby go osądzić i potępić, lecz —
24     2,   31|      osądzić i potępić, lecz — by go zbawić (por. J 3, 17; 12,
25     2,   40|     ranach ukrzyżowania i „da” im Go „dla odpuszczenia grzechów”: „
26     2,   41|         Ducha Świętego. Otrzymuje Go w taki sposób, że może On —
27     2,   41|      razem z Bogiem Ojcem — „dać” Go Apostołom, Kościołowi, ludzkości.
28     2,   41|     Kościołowi, ludzkości. On sam Go „posyła” od Ojca (por. J
29     2,   45|      pośrednio do wszystkich: „Wy Go znacie, ponieważ w was przebywa
30     3,   54|      niego „immanentny”, przenika go i ożywia od wewnątrz. Odnosi
31     3,   56|   jednoznaczny ani też sprowadzać go do filozofii materialistycznej —
32     3,   59|    spośród tych, którzy zdolni są Go przyjąć, tak jakby był tylko
33     3,   60|    ludzkiego, ostateczne odrywają go od całej prawdy jego bytu
34     3,   60|         Święty, a podporządkowują go „władcy tego świata”. ~Wielki
35     3,   61|            A jeżeli odejdę, poślę Go do was” (J 16, 7). Widzieliśmy,
36     3,   65|        Ducha Świętego tym, którzy Go proszą!” (Łk 11, 13). ~Duch
37     3,   65|    człowieka podźwignąć, wyzwolić go od siebie samego i z jego
38     3,   66|        można powiedzieć, że nigdy go nie opuścił. W sensie duchowym
39     3,   66|       obecny w Wieczerniku i nosi go w sercu. Trwa na modlitwie,
40 Zakon,   67|         cichej nadziei otrzymania go w perspektywie przełomu