Rozdzial, Numer

  1 Wstep,    1    |          podobieństwo wody, wyraziło się również w rozmowie z Samarytanką,
  2 Wstep,    1    |          potrzebę nowego „narodzenia się z wody i Ducha”, aby „wejść
  3 Wstep,    1    |  niezgłębiony Trójjedyny Bóg udziela się ludziom, zaszczepiając w
  4 Wstep,    2    |           ostatnim stuleciu dokonało się to kilkakrotnie: od Leona
  5 Wstep,    2    |           Corporis (1943 r.) odwołał się do Ducha Świętego jako do
  6 Wstep,    2    |          wiarą Kościoła, aby zbliżyć się do Ducha Świętego-Ożywiciela.
  7 Wstep,    2    |         wydarzeń ostatnich lat stała się 1600. rocznica I Soboru
  8 Wstep,    2    |            zbawienia, jakie dokonuje się w Synu posłanym na świat
  9 Wstep,    2    |               11). Obecnie zaś rodzi się z tego wezwania niniejsza
 10 Wstep,    2    |          Osobą Boską, która znajduje się w centrum wiary chrześcijańskiej
 11 Wstep,    2    |           daje życie. ~Kościół czuje się wezwany do takiego posłannictwa
 12 Wstep,    2    |              Świętego, gdy przybliża się wraz z rodziną ludzką do
 13 Wstep,    2    |            szczególnie wymowne stają się słowa, „które nie przeminą” (
 14 Wstep,    2    |            Świętym ani też opowiadać się za konkretnymi rozwiązaniami
 15 Wstep,    2    |            mają natomiast przyczynić się do wzrostu świadomości Kościoła,
 16 Wstep,    2    |          współdziałania, aby spełnił się skutecznie zamysł Boga,
 17     1,    3    |          Chrystusa z tego świata już się przybliżył, zapowiedział
 18     1,    3    |            do których tutaj będziemy się odwoływać, znajdują się
 19     1,    3    |              się odwoływać, znajdują się w zapisie Ewangelii Janowej.
 20     1,    4    |        tożsamość wśród zmieniających się warunków i okoliczności.
 21     1,    5    |        świadectwo o Chrystusie łączy się ze świadectwem samego Ducha
 22     1,    6    |             znieść nie mogą”, wydaje się przede wszystkim nieodzowne
 23     1,    6    |              do całej prawdy” wydaje się nieodzowne nie tylko w związku
 24     1,    6    |             mysterium Christi domaga się wiary, ona bowiem właściwie
 25     1,    6    |            do całej prawdy” dokonuje się więc w wierze i poprzez
 26     1,    6    |              ducha ludzkiego. Odnosi się to do Apostołów, którzy
 27     1,    6    |           świadkami, a z kolei mieli się stać wobec innych świadkami
 28     1,    6    |          dalszej perspektywie odnosi się to do wszystkich pokoleń
 29     1,    7    |        najpełniejsze samo objawienie się Boga, jakie dokonało się
 30     1,    7    |             się Boga, jakie dokonało się w Chrystusie i zostało poświadczone
 31     1,    7    |         Apostołów, będzie dokonywało się nadal poprzez misję niewidzialnego
 32     1,    7    |        ściśle zaś ta ostatnia będzie się łączyła z misją Chrystusa,
 33     1,    7    |               weźmie” mogą tłumaczyć się inne jeszcze słowa o Duchu
 34     1,    9    |              pożegnalnego znajdujemy się poniekąd u szczytu objawienia
 35     1,    9    |             trynitarnego. Znajdujemy się równocześnie u progu definitywnych
 36     1,    9    |             formuły, w której wyraża się życiodajna moc Sakramentu,
 37     1,   10    |              Trójjedynego Boga staje się całkowitym darem, wymianą
 38     1,   10    |           wyrazem tego obdarowywania się, tego bycia Miłością7. Jest
 39     1          |                3. Zbawcze udzielanie się Boga w Duchu Świętym ~
 40     1,   11    |             tym „daniem” i „oddaniem się” Ducha Świętego. Oto odsłania
 41     1,   11    |         Ducha Świętego. Oto odsłania się w zapisie Janowej Ewangelii
 42     1,   11    |        początek zbawczego udzielania się Boga w Duchu Świętym. ~
 43     1,   12    |        początku zbawczego udzielania się Boga, który łączy się z
 44     1,   12    |     udzielania się Boga, który łączy się z samą tajemnicą stworzenia.
 45     1,   12    |            Boży (ruah Elohim) unosił się nad wodami” (Rdz 1, 1 n.).
 46     1,   12    |        początek zbawczego udzielania się Boga temu, co stworzył.
 47     1,   12    |            temu, co stworzył. Odnosi się to przede wszystkim do człowieka,
 48     1,   12    |        początek zdawczego udzielania się Boga na miarę tego „obrazu
 49     1,   13    |                            13. Zdaje się więc, że słowa Chrystusa,
 50     1,   13    |        początek zbawczego udzielania się: Boga w Duchu Świętym z
 51     1,   13    | przeciwieństwem zbawczego udzielania się Boga człowiekowi. Napisze
 52     1,   13    |     upragnieniem oczekuje objawienia się synów Bożych” (Rz 8, 19-
 53     1,   14    |             nowy początek udzielania się Boga człowiekowi w Duchu
 54     1,   14    |             do serc naszych” zaczyna się wypełniać to, czego „z upragnieniem
 55     1,   14    |           kolei „smutek ten w radość się obróci” (por. J 16, 20),
 56     1,   14    |            ten sposób urzeczywistnia się definitywnie ów nowy początek
 57     1,   14    |             nowy początek udzielania się Trójjedynego Boga w Duchu
 58     1,   15    |                   15. Urzeczywistnia się również do końca posłannictwo
 59     1,   15    |             Korneliusza: „Wiecie, co się działo w całej Judei (...)
 60     1,   15    |          przyszłego Mesjasza otwiera się poniekąd droga, na której
 61     1,   15    |        poniekąd droga, na której już się przygotowuje to pełne objawienie
 62     1,   16    |      symbolem udzielania Ducha stało się w Starym Przymierzu namaszczenie.
 63     1,   16    |          Prawo” (Iz 42, 1);~i stanie się „przymierzem dla ludzi,
 64     1,   16    |            teksty prorockie domagają się, aby je odczytywać w świetle
 65     1,   18    |            18. Jezus Chrystus odwoła się do tej zapowiedzi, zawartej
 66     1,   18    |     działalności mesjańskiej. Stanie się to w tym samym Nazarecie,
 67     1,   18    |            zebranych: „Dziś spełniły się te słowa Pisma, któreście
 68     1,   18    |            nowy początek» udzielania się Boga ludzkości w Duchu Świętym.” ~ ~
 69     1,   19    |            Proroka słowa te odnosiły się do przyszłości, podczas
 70     1,   19    |             co głosi, urzeczywistnia się na oczach wszystkich. Jezus
 71     1,   19    |          dając świadectwo spełnienia się Izajaszowego proroctwa.
 72     1,   19    |              przyjęciu chrztu modlił się, „otworzyło się niebo i
 73     1,   19    |        chrztu modlił się, „otworzyło się niebo i Duch Święty zstąpił
 74     1,   19    |            wyniesienie nie ogranicza się tylko do mesjańskiego posłannictwa
 75     1,   20    |              cała działalność odbywa się w aktywnej obecności Ducha
 76     1,   20    |           czytamy — Jezus rozradował się w Duchu Świętym i rzekł: «
 77     1,   20    |             11, 25 n.). Jezus raduje się ojcostwem Bożym. Raduje
 78     1,   20    |              ojcostwem Bożym. Raduje się tym, że dane Mu jest objawić
 79     1,   20    |          objawić to ojcostwo. Raduje się wreszcie szczególnym jakby
 80     1,   20    |           określa jako „rozradowanie się w Duchu Świętym”. ~Owo rozradowanie
 81     1,   20    |          Świętym”. ~Owo rozradowanie się niejako przynagla Jezusa,
 82     1,   21    |               Stąd owo „rozradowanie się w Duchu Świętym”. Zjednoczenie
 83     1,   21    |              w pełni świadom, wyrażę się w tym „rozradowaniu” i w
 84     1,   21    |             jego ukryte Źródło staje się poniekąd „odczuwalne”. Jest
 85     1,   21    |              naszego zbawienia” stał się człowiekiem za sprawą Ducha
 86     1,   21    |          Ducha Świętego — i narodził się z Dziewicy, której na imię
 87     1,   22    |            do wszystkiego, co stanie się treścią pożegnalnej mowy
 88     1,   22    |     zapowiedź Izajaszowa przyoblekła się w konkretny kształt: Jezus
 89     1,   22    |           prawdy” (J 16, 13). Dokona się to na mocy szczególnej komunii
 90     1,   22    |             dar dla Syna, który stał się człowiekiem, aby wypełnić
 91     1,   23    |                       23. Znajdujemy się na progu wydarzeń paschalnych.
 92     1,   23    |           która jest Darem, dokonuje się w tym właśnie momencie.
 93     1,   23    |          nowego początku” udzielania się Trójjedynego Boga ludzkości
 94     1,   23    |          Syna, w darze z Syna wyraża się najgłębsza istota Boga,
 95     1,   23    |              W darze z Syna dopełnia się objawienie i obdarowanie
 96     1,   24    |             Równocześnie też objawia się On jako Syn Boży „pełen
 97     1,   24    |         komunii trynitarnej, objawia się przede wszystkim w tym,
 98     1,   24    |             im ręce i bok. Uradowali się zatem uczniowie, ujrzawszy
 99     1,   24    |      zebranych: „smutek ich w radość się obraca” (por. J 16, 20)
100     1,   24    |             A nade wszystko wypełnia się główna zapowiedź mowy pożegnalnej:
101     1,   24    |        Posłannictwo Syna „wyczerpuje się” niejako w Odkupieniu. Posłannictwo
102     1,   25    |             25. „Kiedy zaś dopełniło się dzieło, którego wykonanie
103     1,   25    |         ujawnienie tego, co dokonało się w tymże samym Wieczerniku
104     1,   25    |          Drzwi Wieczernika otwierają się i Apostołowie wychodzą do
105     1,   25    |      Świętego. W ten sposób wypełnia się zapowiedź: „On będzie świadczył
106     1,   25    |       Kościół zaś publicznie ujawnił się wobec tłumów i zaczęło się
107     1,   25    |           się wobec tłumów i zaczęło się rozszerzanie Ewangelii wśród
108     1,   25    |              Czas Kościoła rozpoczął się wraz z „przyjściem”, czyli
109     1,   25    |              Czas Kościoła rozpoczął się z chwilą, gdy owe obietnice
110     1,   25    |          które tak wyraźnie odnosiły się do Pocieszyciela, do Ducha
111     1,   25    |              oczywistością wypełniać się na Apostołach, przesądzając
112     1,   25    |            przesądzając o narodzeniu się Kościoła. Mówią o tym w
113     1,   25    |    przyjściem Ducha Świętego poczuli się zdolni do tego, aby wypełniać
114     1,   25    |             im posłannictwo. Poczuli się mężni. To właśnie sprawił
115     1,   25    |         świętych szafarzy i troszczą się o to, by przez sakrament
116     1,   26    |           mówią o tym, jak rozpoczął się — wraz z przyjściem Ducha
117     1,   26    |           kiedy ludzkość przybliżyła się do kresu drugiego tysiąclecia
118     1,   26    |             ów czas Kościoła wyraził się w osób szczególny właśnie
119     1,   26    |          wraz z Nim świadectwo, stał się Sobór szczególnym potwierdzeniem
120     1,   26    |       Świętego — Pocieszyciela. Stał się w naszej trudnej epoce nowym
121     1,   26    |          owoce Duch Świętego — stały się trwałym dobrem Ludu Bożego
122     1,   26    |            owoców ducha, które stały się udziałem Soboru. W tym celu
123     1,   26    |           który tak szeroko otworzył się wobec świata współczesnego,
124     1,   26    |        uczniów Chrystusowych) składa się z ludzi, którzy zespoleni
125     1,   26    |       wszystkim. Z tego powodu czuje się ona naprawdę ściśle złączona
126     2,   27    |           sądzie”. ~Znamienny wydaje się także kontekst. Chrystus
127     2,   27    |       niewiarę, z jaką Jezus spotkał się wśród „swoich”, poczynając
128     2,   27    |        sprawiedliwości”, Jezus zdaje się mieć na myśli tę ostateczną
129     2,   27    |              ludzi. Właśnie to zdaje się uwydatniać stwierdzenie,
130     2,   27    |        stwierdzenie, że „sąd” odnosi się tylko do „władcy tego świata”,
131     2,   28    |         dalszym ciągu skoncentrujemy się przede wszystkim na tym
132     2,   28    |         który przez swój grzech stał się „rządcą świata tych ciemności” (
133     2,   28    |     odniesienie do „sądu”, otwierają się przed zrozumieniem „grzechu”,
134     2,   29    |              przededniu męki wpisują się w czas Kościoła: przede
135     2,   29    |              i Duchu Prawdy. Wpisują się one w czas Kościoła wciąż
136     2,   29    |            na to, że Sobór, poddając się światłu Duch Prawdy, wypowiada
137     2,   29    |       światłu Duch Prawdy, wypowiada się jako autentyczny depozytariusz
138     2,   29    |              fragmentów, które stają się ukazywać z całym realizmem
139     2,   29    |         grzechu”, wypowiedź ta zdaje się mieć z jednej strony możliwie
140     2,   29    |             Niego”, zasięg ów wydaje się zawężać do tych, którzy
141     2,   29    |            grzechu — rozprzestrzenia się do zasięgu uniwersalnego,
142     2,   29    |           Odkupienia, jakie dokonało się poprzez Krzyż. Objawienie
143     2,   30    |         zapowiedź, do której obecnie się odwołujemy: „Pocieszyciel (...)
144     2,   30    |             podstawowego wypełnienia się obietnicy Parakleta. Przychodzi
145     2,   30    |            zaś zapowiedź ta spełniła się z całą dokładnością. Oto,
146     2,   30    |              pewnością nie odważyłby się powiedzieć uprzednio: „Mężowie
147     2,   30    |         analogicznej treści powtórzą się, wedle zapisu Dziejów Apostolskich,
148     2,   31    |               17; 12, 47). Uwydatnia się to już w pierwszym przemówieniu,
149     2,   31    |         słyszą odpowiedź: „Nawróćcie się (...) i niech każdy z was
150     2,   31    |            niech każdy z was ochrzci się w imię Jezusa Chrystusa
151     2,   31    |       przekonywanie o grzechu” staje się równocześnie przekonywaniem
152     2,   31    |  przemówieniu nawołuje do nawrócenia się, podobnie jak Jezus nawoływał
153     2,   31    |               15). Nawrócenie domaga się przekonania o grzechu, zawiera
154     2,   31    |        człowieka, równocześnie staje się nowym początkiem obdarowania
155     2,   31    |              apostolskiego rodzącego się Kościoła, zostaje odniesione —
156     2,   31    |              W ten sposób wypełniają się słowa wypowiedziane o Duchu
157     2,   31    |           zwycięstwo, które dokonało się poniekąd za pośrednictwem
158     2,   31    |  największego, jakiego człowiek mógł się dopuścić: zabójstwa Jezusa,
159     2,   31    |           podstawie Kościół nie waha się w liturgii rzymskiej w czasie
160     2,   32    |        grzech. Ty odpowiedzią zamyka się proces „przekonywania o
161     2,   33    |             mysterium pietatis staje się szczególnie przejrzysta
162     2,   33    |     pierworodnym wymiarze kształtuje się w woli — oraz w sumieniu —
163     2,   33    |          Bogiem”, i bez którego „nic się nie stało, co się stało”:
164     2,   33    |       którego „nic się nie stało, co się stało”: albowiem „świat
165     2,   33    |         stało”: albowiem „świat stał się przez Nie” (por. J 1, 1.
166     2,   33    |       pierworodnym kształtem wpisuje się ponuro w tajemnice stworzenia.
167     2,   33    |           uwierzyli”, jakie powtórzy się w odniesieniu do tajemnicy
168     2,   33    |           Ojca. Odrzucenie to wyraża się w czynie jako „nieposłuszeństwo”
169     2,   33    |          Ojca, poprzez które: wyraża się miłująca wszechmoc Stwórcy.
170     2,   34    |            opisu stworzenia — „unosi się nad wodami” (por. Rdz 1,
171     2,   34    |      stworzonym Darem. W Nim zawiera się źródło i początek wszelkiego
172     2,   34    |    przymierza, jakie ma ukształtować się wraz ze zbawczym udzielaniem
173     2,   34    |              ze zbawczym udzielaniem się Boga człowiekowi Na gruncie „
174     2,   34    |        nadmiarze swej miłości zwraca się do ludzi jak do przyjaciół (
175     2,   36    |       świetle całego kontekstu staje się jawne, że korzenie tego
176     2,   36    |            owoc tego drzewa, otworzą się wam oczy i tak jak Bóg («
177     2,   36    |            źródła, aby samemu stawać się autonomicznym i wyłącznym
178     2,   36    |         wymiar grzechu, jaki wpisuje się w tajemnice ludzkiego początku.
179     2,   37    |              ojca kłamstwa”, oderwał się od tego uczestnictwa. W
180     2,   37    |  nieposłuszeństwo oznacza odwrócenie się od Boga, oznacza poniekąd
181     2,   37    |          oznacza poniekąd zamknięcie się ludzkiej wolności względem
182     2,   37    |       Oznacza również pewne otwarcie się tejże wolności — ludzkiego
183     2,   37    |              motywacji, jaka zawiera się w pierwszej namowie do grzechu
184     2,   37    |          owoc z tego drzewa, otworzą się wam oczy i tak jak Bóg będziecie
185     2,   37    |            dobro i zło”. ~Znajdujemy się tutaj w samym centrum tego,
186     2,   37    |            geniusz podejrzeń”. Stara się on „zakłamać” samo Dobro,
187     2,   37    |           dziele stworzenia objawiło się ono jako niewypowiedzianie
188     2,   38    |           został wyzwany, aby stawał się przeciwnikiem Boga! ~Analiza
189     2,   38    |             pełnię dobra. Potwierdza się to w naszej nowożytnej epoce,
190     2,   38    |             śmierci Boga” łatwo może się w skutkach okazać na płaszczyźnie
191     2,   39    |         znaczy: wykazywać zło, jakie się w nim zawiera. To znaczy:
192     2,   39    |              wizji Księga święta zda się dostrzegać w „głębokościach
193     2,   39    |             grzechu człowieka posuwa się aż do słów: „żal mi, żem
194     2,   39    |           ludzi na ziemi, i zasmucił się (...). Pan rzekł: «(...)
195     2,   39    |              pietatis — Miłość mogła się okazać potężniejsza od grzechu
196     2,   39    |          jedności Ojca i Syna, rodzi się owa zbawcza ekonomia, która
197     2,   39    |             w jakiś sposób udzieliło się całemu stworzeniu (Por.
198     2,   39    |            człowieczeństwie dokonuje się „cierpienie” Boga, pojawi
199     2,   39    |             cierpienie” Boga, pojawi się słowo wyrażające odwieczną
200     2,   39    |           Baranka Bożego, który stał się „aż do śmierci” posłusznym
201     2,   40    |             Hebrajczyków; odwoławszy się do ofiar Starego Przymierza,
202     2,   40    |                Wypada naprzód skupić się na pierwszych słowach, które
203     2,   40    |            człowieczeństwie otworzył się bez reszty na to działanie
204     2,   40    |           chociaż był Synem, nauczył się posłuszeństwa przez to,
205     2,   40    |              pierwszego Adama, stało się w Jezusie Chrystusie doskonale
206     2,   40    |            Adamowy grzech. Odnalazło się w samym Bożym źródle pierworodnego
207     2,   40    |      człowieczeństwie był godny stać się taką ofiarą, ponieważ sam
208     2,   42    |             Jezusa Duch Święty staje się obecny w pośrodku tajemnicy
209     2,   42    |             tym odniesieniu tłumaczą się słowa, które Jezus łączy
210     2,   42    |            Którym upuścicie grzechy, się im odpuszczone, a którym
211     2,   42    |     działanie Ducha Świętego. Stając się „Światłością sumień” (por.
212     2,   42    |       wpływem Pocieszyciela dokonuje się owo nawrócenie serca ludzkiego,
213     2,   42    |        Markowej, to te: „Nawracajcie się i wierzcie w ewangelię!” (
214     2,   43    |            postępowania, co ujawniło się, jak już mówiliśmy, na kartach
215     2,   43    |             nie może urzeczywistniać się w człowieku na innej drodze,
216     2,   43    |           moralnych, które narzucają się tak w życiu jednostek, jak
217     2,   43    |            ślepej samowoli i starają się dostosowywać do obiektywnych
218     2,   43    |            pracy, w których traktuje się pracowników jak zwykłe narzędzia
219     2,   43    |          bardziej hańbą tych, którzy się ich dopuszczają, niż tych,
220     2,   44    |               Jezus Chrystus odwołał się do Ducha Świętego, jako
221     2,   44    |         świata o grzechu” nie kończy się na tym, że zostanie on nazwany
222     2,   44    |         grzechu, Duch Prawdy spotyka się z głosem ludzkich sumień. ~
223     2,   44    |    dzisiejszy świat, w istocie wiążą się z bardziej podstawowym zachwianiem
224     2,   44    |              wiele elementów zwalcza się nawzajem. Będąc bowiem stworzeniem,
225     2,   44    |               z drugiej strony czuje się nieograniczony w swoich
226     2,   44    |             pomiędzy nimi i wyrzekać się niektórych. Co więcej, będąc
227     2,   44    |               w tę walkę, w zmaganie się z grzechem w oparciu o głos
228     2,   44    |       własnego sumienia, „wciąż musi się trudzić, aby trwać w dobrym
229     2,   45    |            świat o grzechu”, spotyka się z owym trudem sumienia ldzkiego,
230     2,   45    |             wyrzutu”, który wpisując się w „serce” Trójcy Świętej
231     2,   45    |           odwiecznej miłości, wyraża się bólem Krzyża, w Chrystusowym
232     2,   45    |              cierpienie sumień staje się szczególnie głębokie, ale
233     2,   45    |           doskonałego żalu, dokonuje się prawdziwe nawrócenie serca:
234     2,   45    |              pośród którego dokonuje się owa „metanoia”, nawrócenie,
235     2,   45    |             którym wyrzut przemienia się w zbawczą miłość, która
236     2,   45    |             Świętym człowiek otwiera się w stronę przebaczenia, w
237     2,   45    |             odpuszczenia, potwierdza się prawdziwość tego, co św.
238     2,   45    |         sumienia ludzkiego, wypełnia się posłannictwo Syna i Ducha
239     2,   45    |              W ten sposób wypełniają się stale słowa z Wieczernika
240     2,   46    |           zostało powiedziane, stają się bardziej zrozumiałe jeszcze
241     2,   46    |             bluźnierstwa, których by się ludzie dopuścili, będą im
242     2,   46    |           wyklucza to, czym dokonuje się odpuszczenie grzechów”38. ~
243     2,   46    |           przyjście”, jakie dokonało się w tajemnicy paschalnej,
244     2,   46    |          radykalną odmową nawrócenia się. Ta zaś oznacza odmowę sięgnięcia
245     2,   46    |         zbawienia, w której wypełnia się posłannictwo Ducha Świętego.
246     2,   46    |            samozamknięcia i otworzyć się w kierunku Boskich źródeł
247     2,   47    |    przekonywania o grzechu”, spotyka się w ten sposób z wewnętrznym
248     2,   47    |              która jakby utwierdziła się w wolnym wyborze: Pismo
249     2,   47    |           Nie można zatem spodziewać się, że umocni się poczucie
250     2,   47    |            spodziewać się, że umocni się poczucie grzechu w odniesieniu
251     2,   47    |         przeciwnie, grzech ten cofał się w duszach ludzkich — a pośrednio
252     2,   48    |        pietatis, które przeciwstawia się w dziejach człowieka grzechowi,
253     2,   48    |         pogardy Boga” — ale wznosiły się w stronę tej miłości, w
254     2,   48    |            miłości, w której objawia się Duch, który daje życie. ~
255     2,   48    |         życie. ~Ci, którzy pozwalają się Duchowi Świętemu „przekonać
256     2,   48    |      przekonać o grzechu”, pozwalają się również „przekonać o sprawiedliwości
257     2,   48    |      przekonani o grzechu” nawracają się pod działaniem Pocieszyciela,
258     2,   48    |        iniquitatis. Ci zatem, którzy się nawracają, zostają przez
259     2,   48    |           świat o grzechu” — objawia się i uobecnia w człowieku jako
260     3          |     dwutysiąclecia: Chrystus, „który się począł z Ducha Świętego” ~
261     3,   49    |             Do Ducha Świętego zwraca się myśl i serce Kościoła przy
262     3,   49    |      wydarzenie. Przyjście to mierzy się skalą czasu jako wydarzenie
263     3,   49    |                Ga 4, 4 n.). Dokonało się zaś owo Wcielenie Syna-Słowa
264     3,   49    |              z Nazaretu, wypowiadają się w tej sprawie w taki sam
265     3,   49    |          Jezusa, Maryja pyta: „Jakże się to stanie, skoro nie znam
266     3,   49    |            Dlatego też Święte, które się narodzi, będzie nazwane
267     3,   49    |          zamieszkali razem, znalazła się brzemienną za sprawą Ducha
268     3,   49    |          wyjaśnienie: „(...) nie bój się wziąć do siebie: Maryi,
269     3,   49    |           Ducha Świętego jest to, co się w Niej poczęto. Porodzi
270     3,   49    |              prawdę wiary, odwołując się do Ducha Świętego. Tak brzmi
271     3,   49    |            Symbol Apostolski: „który się począł z Ducha Świętego,
272     3,   49    |             Ducha Świętego, narodził się z Maryi Panny”. ~Tak też
273     3,   49    |              z Maryi Dziewicy i stał się człowiekiem”. ~„Za sprawą
274     3,   49    |          sprawą Ducha Świętego” stał się człowiekiem Ten, którego
275     3,   49    |      zrodzony a nie stworzony”. Stał się człowiekiem „przyjmując
276     3,   49    |       Dziewicy”. To właśnie dokonało się, gdy „nadeszła pełnia czasów”. ~
277     3,   50    |              do którego przygotowuje się Kościół, ma bezpośrednio
278     3,   50    |         tajemnica Wcielenia dokonała się „za sprawą Ducha Świętego”. „
279     3,   50    |            podmiotem samo udzielania się Boga w porządku łaski. Tajemnica
280     3,   50    |         stanowi zenit samoudzielania się Boga w porządku łaski. ~
281     3,   50    |              Wielki Jubileusz odnosi się do tego dzieła i odnosi
282     3,   50    |              do tego dzieła i odnosi się także — jeśli wnikamy w
283     3,   50    |     szczególna pełnia samoudzielania się Trójjedynego Boga w Duchu
284     3,   50    |             Ducha Świętego” dokonuje się tajemnica „unii hipostatycznej” —
285     3,   50    |              swoje „fiat”: „niech mi się stanie według twego słowa!” (
286     3,   50    |          słowa!” (Łk 1, 38), poczyna się w Niej w sposób dziewiczy
287     3,   50    |          Słowa-Syna, samo udzielanie się Boga osiąga swoją definitywną
288     3,   50    |      Ewangelii Janowej: „Słowo stało się ciałem” (J 1, 14). Wcielenie
289     3,   50    |           por. Kol 1, 15), wcielając się w konkretne człowieczeństwo
290     3,   50    |  człowieczeństwo Chrystusa, jednoczy się w pewien sposób z całą rzeczywistością
291     3,   51    |             51. To wszystko dokonuje się za sprawą Ducha Świętego
292     3,   51    |         Kościół nie może przygotować się do niego w inny sposób,
293     3,   51    |               pełni czasów” dokonało się za Jego sprawą, może też
294     3,   51    |         tylko za Jego sprawą wyłonić się z pamięci Kościoła. Za Jego
295     3,   51    |        Kościoła. Za Jego sprawą może się uobecnić na nowym etapie
296     3,   51    |           wobec tego samo udzielania się Boga, które przerasta wszelkie
297     3,   51    |          Daru: wobec samo udzielania się Boga w Duchu Świętym. Pisze
298     3,   51    |           Gdy Trójjedyny Bóg otwiera się wobec człowieka w Duchu
299     3,   51    |             wówczas to Jego otwarcie się odsłania i daje zarazem
300     3,   51    |        wolności. Owa pełnia wyraziła się tak wzniośle przez wiarę
301     3          |           Motyw jubileuszu: objawiła się łaska ~
302     3,   52    |         tajemnicą Wcielenia, otwiera się w nowy sposób źródło tego
303     3,   52    |            każdego stworzenia” staje się „pierworodnym między wielu
304     3,   52    |             29) i w ten sposób staje się tez głowa Ciała, którym
305     3,   52    |              zbawienia. „Słowo stało się ciałem (...) W Nim było
306     3,   52    |              przyjęli, dało moc, aby się stali dziećmi Bożymi” (J
307     3,   52    |                 To wszystko dokonało się — i stale dokonuje — „za
308     3,   52    |              Bożego przybrania rodzi się w ludziach na gruncie tajemnicy
309     3,   52    |      kosmiczno-teologiczna wizja zda się podejmować głos Psalmisty:
310     3,   52    |     upragnieniem oczekuje objawienia się synów Bożych” (Rz 8, 19) —
311     3,   52    |            też przeznaczył na to, by się stali na wzór obrazu Jego
312     3,   52    |          poprzez który ludzie „stają się uczestnikami bożej natury” (
313     3,   53    |     Jubileuszu — nie tylko zatrzymać się na powierzchni faktu. Trzeba
314     3,   53    |             można jednakże zatrzymać się w obrębie dwóch tysięcy
315     3,   53    |         każdym człowieku, dokonywało się według odwiecznego planu
316     3,   54    |             Winien równocześnie stać się dla wszystkich szczególną
317     3,   54    |       przedziwny nie tylko przybliża się do tego świata, ale jest
318     3,   54    |             jest w nim obecny, staje się poniekąd względem niego „
319     3,   54    |           ożywia od wewnątrz. Odnosi się to w szczególności do człowieka:
320     3,   54    |              W Nim zaprawdę „ukazała się łaska” (por. Tt 2, 11).
321     3,   54    |   nieskończona, źródło życia — stała się jawna w Chrystusie i w Jego
322     3,   54    |              człowieczeństwie, stała się „cząstką” wszechświata,
323     3,   54    |            historii. Owo „ujawnienie się” łaski w dziejach człowieka
324     3,   54    |            Jezusa Chrystusa dokonało się za sprawą Ducha Świętego,
325     3,   54    |              Boga w świecie dokonuje się zawsze i wszędzie w Duchu
326     3,   55    |          jednak, że owo przybliżanie się i obecność Boga w człowieku
327     3,   55    |            znak, któremu sprzeciwiać się będą” (Łk 2, 27. 34). Sprzeciw
328     3,   55    |          Duchem niewidzialnym, rodzi się w pewnej mierze już na gruncie
329     3,   55    |      najdoskonalszym. Sprzeciw staje się konfliktem, buntem na gruncie
330     3,   55    |              świat”. ~Św. Paweł stał się szczególnym wyrazicielem
331     3,   55    |       istnieje pewne napięcie, toczy się poniekąd walka pomiędzy
332     3,   55    |         wiadomą, jakie uczynki rodzą się z ciała: nierząd, nieczystość,
333     3,   55    |             stanowi „uczynki rodzące się z ciała”. ~Tym niewątpliwie
334     3,   55    |            podstawie kontekstu staje się jasne, że nie chodzi Apostołowi
335     3,   55    |          wypadku) bądź też opierania się (w drugim) zbawczemu działaniu
336     3,   55    |             życie od Ducha, do Ducha się też stosujmy” (Ga 5, 25).
337     3,   55    |               Rz 8, 6. 13). ~Zawiera się w tych słowach wezwanie
338     3,   55    |    wypowiedziach Pawłowych nakładają się na siebie — i wzajemnie
339     3,   55    |      napięcia oraz walki, jaka toczy się w człowieku pomiędzy otwarciem
340     3,   55    |            owo nieustanne udzielanie się życia Bożego w Duchu Świętym.
341     3,   56    |          powiedzieć, że często używa się tego słowa niejednoznacznie —
342     3,   56    |             w interpretacji tej mówi się także o „duchu” i „sprawach
343     3,   56    |          jako wezwanie, które odzywa się w nocy współczesnego adwentu,
344     3,   56    |           ciału”, wobec przybliżania się Boga, wobec Jego Wcielenia
345     3,   56    |          Wcielenia i Jego udzielania się wciąż na nowo w Duchu Świętym,
346     3,   56    |            jest to zawsze udzielanie się zbawcze, zbawcze przyjście
347     3,   57    |              i sygnały śmierci stały się szczególnie obecne i częste.
348     3,   57    |              drugiej strony odsłania się coraz bardziej wobec wszystkich
349     3,   57    |            głodu na naszej planecie. Się to problemy nie tylko ekonomiczne,
350     3,   57    |        horyzoncie naszej epoki mnoży się „znaki śmierci”: upowszechniła
351     3,   57    |              śmierci”: upowszechniła się praktyka — niekiedy przybierająca
352     3,   57    |              wciąż wybuchają i toczą się wojny, pozbawiając życia
353     3,   57    |        naszej epoce, gdy przybliżamy się coraz bardziej do końca
354     3,   57    |          znaków śmierci, które mnożą się w obrazie społeczno-historycznym,
355     3,   57    |    cywilizacja powstała, nie podnosi się nowe, mniej lub bardziej
356     3,   57    |           ludzkiej istoty przybliżył się Bóg, który jest Duchem.
357     3,   57    |              tenże Syn Boży, stawszy się Człowiekiem i ukrzyżowany
358     3,   58    |            Święty-Parakletos objawił się nade wszystko jako Ten,
359     3,   58    |          głosi życie, które objawiło się poza granicą śmierci: życie,
360     3,   58    |              służbę — człowiek staje się wciąż na nowo „drogą Kościoła”,
361     3,   58    |            owoc zbawczego udzielania się Boga w Duchu Świętym, tylko
362     3,   58    |             działaniem może rozwijać się i umacniać. Dlatego też
363     3,   58    |            Dlatego też Apostoł modli się za swoich wiernych i pisze
364     3,   58    |          Świętego dojrzewa i umacnia się ów człowiek wewnętrzny,
365     3,   58    |          duchowy”. Dzięki udzielaniu się Boga, duch ludzki, który „
366     3,   58    |             to, co ludzkie”, spotyka się z „Duchem, który przenika
367     3,   58    |               Bóg Trójjedyny otwiera się dla człowieka, dla ducha
368     3,   58    |               iż duch ludzki otwiera się również wobec zbawczego
369     3,   58    |           uświęcającego samootwarcia się Boga. Dzięki łasce uczynkowej,
370     3,   58    |  Równocześnie zaś sam człowiek staje się „mieszkaniem Ducha Świętego”, „
371     3,   58    |              Trójcą Świętą rozszerza się niejako wewnętrzna „przestrzeń
372     3,   59    |          prawdy o istnieniu dokonuje się tylko za sprawą Ducha Świętego.
373     3,   59    |          sprawą Ducha Świętego. Uczy się tej prawdy człowiek od Jezusa
374     3,   59    |      człowieczeństwa — Bóg przybliża się do człowieka, wnika coraz
375     3,   59    |     międzyosobowego Daru, udzielając się w Duchu Świętym jako Dar
376     3,   59    |              tym Darze Bożym — staje się zarazem, jak uczy Sobór, „
377     3,   59    |           odwieczna moc samootwarcia się Trójjedynego Boga na człowieka
378     3,   59    |    Ducha-Parakleta — urzeczywistniał się w naszym ludzkim świecie
379     3,   59    |              Pan Jezus, kiedy „modli się do Ojca, aby «wszyscy byli
380     3,   59    |     duszpasterskiej Soboru streszcza się cała chrześcijańska antropologia:
381     3,   59    |          jest podmiotem przybliżania się Boga do świata i Jego obecności
382     3,   59    |    kondescendencji, w której zawiera się równocześnie perspektywa,
383     3,   59    |             wieloraki (...), udziela się bez jakiegokolwiek uszczerbku (...)
384     3,   60    |            życia, zdolni są wyzwalać się od różnorakich determinizmów,
385     3,   60    |             wspólnotom do uwolnienia się ze starych i nowych determinizmów,
386     3,   60    |        świadkowie Prawdy Bożej stają się zarazem szczególnym sprawdzianem
387     3,   60    |    szlachetne i piękne, przyczyniają się do wielorakiej „odnowy oblicza
388     3,   60    |          Boże, wielkość, która staje się jaśniejsza w tajemnicy Wcielenia
389     3,   60    |               przez którego wszystko się stało i dzięki któremu my
390     3,   61    |                    61. Gdy przybliża się zakończenie drugiego tysiąclecia,
391     3,   61    |           jego nauczania, znajdujemy się niejako na nowo w Wieczerniku,
392     3,   61    |            że zapowiedź ta doczekała się pierwszego spełnienia już
393     3,   61    |  Pięćdziesiątnicy Odtąd zaś wypełnia się w dziejach ludzkości za
394     3,   61    |         Chrystusa na ziemi, dokonuje się zaś w obrębie zapowiedzianego
395     3,   61    |             Ducha Świętego i wpisuje się niejako wewnątrz Jego misji.
396     3,   61    |        wewnątrz Jego misji. Dokonuje się też za sprawą Ducha Świętego.
397     3,   61    |              życiu duchowym dokonują się w rzeczywistości sakramentalnej.
398     3,   61    |        świata”. To wszystko dokonuje się za sprawą Ducha Świętego. ~
399     3,   62    |           niej bowiem urzeczywistnia się za każdym razem w sposób
400     3,   62    |     przyjście i ta obecność dokonuje się za sprawą Ducha Świętego,
401     3,   62    |       Parakleta-Pocieszyciela — uczą się odnajdywać Boski sens swego
402     3,   62(59)|             Ducha Twojego, aby stały się dla nas Ciałem i Krwią Pana
403     3,   62    |             sposób szczególny wyraża się i tworzy poprzez Eucharystię,
404     3,   62    |             urzeczywistnionej — uczy się również „siebie samego odnajdywać (...)
405     3,   62    |            czasów, kiedy przybliżamy się do kresu drugiego tysiąclecia
406     3,   62    |           stwierdzić, że to kończące się tysiąclecie było okresem
407     3,   62    |     utworzenia jednego ciała poczuli się braćmi zjednoczonymi w sprawowaniu
408     3,   63    |           wszyscy „żyjemy, poruszamy się i jesteśmy” (Dz 17, 28) —
409     3,   63    |            Odkupienia trwa i rozwija się w dziejach człowieka i świata
410     3,   63    |              którego źródło znajduje się w Ojcu Przedwiecznym. Jest
411     3,   63    |           przyszedł na świat, rodząc się z Maryi Dziewicy za sprawą
412     3,   63    |             To wszystko zaś dokonuje się — na sposób sakramentalny —
413     3,   63    |              jako sakrament. ~Dzieje się tak również dlatego, że —
414     3,   64    |            Chrystus, rozprzestrzenia się w sposób sakramentalny w
415     3,   64    |              Dobra Nowina przyobleka się w ciało ludzkich serc i
416     3,   64    |            serc i sumień i rozszerza się w historii. We wszystkich
417     3,   64    |          Bogu. Jedność ta zakorzenia się przede wszystkim w tajemnicy
418     3,   64    |            ten sposób urzeczywistnia się owa „kondescendencja” nieskończonej
419     3,   64    |            trynitarnej: przybliżanie się Boga, który jest Duchem
420     3,   64    |       Świętym Bóg Trójjedyny udziela się człowiekowi od początku
421     3,   64    |            przez Chrystusa przybliża się do swoich ostatecznych przeznaczeń
422     3,   64    |            Tego właśnie przybliżania się dwóch biegunów stworzenia
423     3,   65    |              gdziekolwiek ktoś modli się na świecie, tam jest Duch
424     3,   65    |              szeroko rozprzestrzenia się modlitwa na całym okręgu
425     3,   65    |               a w głosie tym rozlega się zawsze owo „donośne wołanie”
426     3,   65    |        modlitwą. W modlitwie objawia się On przede wszystkim jako
427     3,   65    |                Gdy bowiem nie umiemy się modlić tak, jak trzeba,
428     3,   65    |          trzeba, sam Duch przyczynia się za nami w błaganiach, których
429     3,   65    |         Święty nie tylko sprawia, że się modlimy, ale prowadzi nas
430     3,   65    |              nieumiejętność modlenia się. Jest On obecny w naszej
431     3,   65    |          ludzkiej czynności modlenia się Boski wymiar65. W ten sposób „
432     3,   65    |          Ducha, [wie], że przyczynia się za świętymi zgodnie z wolą
433     3,   65    |            Rz 8, 27). Modlitwa staje się za sprawą Ducha Świętego
434     3,   65    |       ważności modlitwy, poświęcając się na chwałę Boga i oddając
435     3,   65    |          ostatnich latach zwiększyła się również liczba osób, które
436     3,   65    |          modlitwę, a w, niej objawia się Duch, który „przychodzi
437     3,   65    |              Ducha Świętego, umocnią się w gorliwej modlitwie, w
438     3,   66    |            chrześcijańskiej i modląc się oczekiwali przyjścia Ducha
439     3,   66    |           Owo zjednoczenie modlącego się, Kościoła z Matką Chrystusa
440     3,   66    |         miłość (...) sam także staje się matką (...)”, a „naśladując
441     3,   66    |            Oblubieńcowi”67. ~Rozumie się w ten sposób głęboki motyw,
442     3,   66    |             z Dziewicą-Matką, zwraca się nieustannie jako Oblubienica
443     3,   66    |           którym sam Duch przyczynia się za nami: poniekąd on sam
444     3,   66    |           wiecznego królestwa, która się urzeczywistnia przez uczestnictwo
445     3,   66    |            to modlitwa, która zwraca się w kierunku tych zbawczych
446     3,   66    |        jednak modlitwa ta zatrzymuje się nad określonym momentem
447     3,   66    |     wielkiego Jubileuszu przygotować się w Duchu Świętym, tak jak
448     3,   66    |         Nazaret, w które Słowa stało się ciałem. ~
449 Zakon,   67    |            właśnie Duch Święty staje się „źródłem wody wytryskującej
450 Zakon,   67    |         serce człowieka. Tutaj staje się On — jak głosi liturgiczna
451 Zakon,   67    |           Światłością sumień”. Staje się „słodkim Gościem dusz”,
452 Zakon,   67    |           drogi zbawienia70. ~Modląc się w ten sposób, Kościół nieustannie
453 Zakon,   67    |               co stworzone, ku Niemu się zwraca i na Niego oczekuje:
454 Zakon,   67    |             Prawdy i Miłości, zwraca się człowiek, który żyje Prawdą
455 Zakon,   67    |            nie może. Do Niego zwraca się Kościół, będący w sercu
456 Zakon,   67    |            Rz 5, 5). Do Niego zwraca się Kościół na zawiłych drogach