Rozdzial, Numer

 1     1,    6|      człowieka: światłem ducha ludzkiego. Odnosi się to do Apostołów,
 2     1,   26|  najgłębszym pragnieniom serca ludzkiego, którego pokarmy ziemskie
 3     2,   29|      widownią historii rodzaju ludzkiego, naznaczony pomnikami jego
 4     2,   32|   świata”: człowieka, sumienia ludzkiego — nikt inny, tylko On: Duch
 5     2,   33|      por. J 8, 44). U korzenia ludzkiego grzechu leży więc kłamstwo
 6     2,   35|    pełni „przekonać o grzechu” ludzkiego początku o tym grzechu,
 7     2,   35|       może przekonać o grzechu ludzkiego początku, ponieważ On właśnie
 8     2,   35|       On jest Darem — a grzech ludzkiego początku polega na zakłamaniu
 9     2,   36|  wielkości i godności podmiotu ludzkiego, który jest osoba. Równocześnie
10     2,   36|        wpisuje się w tajemnice ludzkiego początku. On tez nie przestaje
11     2,   37|  otwarcie się tejże wolności — ludzkiego poznania i woli — wobec
12     2,   39|      przetwarza sprawę grzechu ludzkiego w nowe obdarowanie zbawczą
13     2,   42|       się owo nawrócenie serca ludzkiego, które jest nieodzownym
14     2,   43|    nakazami i zakazami podstaw ludzkiego postępowania, co ujawniło
15     2,   43|   osobiste i społeczne grzechu ludzkiego31. ~
16     2,   44|       każdej pogłębionej pracy ludzkiego sumienia, prowadzi równocześnie
17     2,   45| ewangeliczna „metanoia”. ~Trud ludzkiego serca, trud sumienia, pośród
18     2,   45|     głębi” człowieka, sumienia ludzkiego, wypełnia się posłannictwo
19     3,   51|   istocie jest otwarciem serca ludzkiego wobec Daru: wobec samo udzielania
20     3,   57|       jako definitywnego kresu ludzkiego bytowania. Wszystko, co
21     3,   58|       dla człowieka, dla ducha ludzkiego. ~Ukryte tchnienie Ducha
22     3,   59|      Ta wewnętrzna prawda bytu ludzkiego musi być stale na nowo odkrywana
23     3,   60|    zdołały wtargnąć do wnętrza ludzkiego, do owego sanktuarium sumienia,
24     3,   60|       rozwój i ekspansję ducha ludzkiego, ostateczne odrywają go
25     3,   62|    odnajdywać Boski sens swego ludzkiego życia, o jakim mówi Sobór.
26     3,   63|        jedności całego rodzaju ludzkiego”64. ~Kościół — jako sakrament —
27     3,   64|        jedności całego rodzaju ludzkiego”. Chodzi o tę jedność, jaką
28     3,   64|        jedności całego rodzaju ludzkiego”. Kościół wie, że jest nim
29     3,   64|       u samych korzeni rodzaju ludzkiego: w komunii, jaką człowiek
30     3,   65|      który przychodzi do serca ludzkiego wraz z modlitwą. W modlitwie