Rozdzial, Numer

  1 Wstep,    1    |         słowa, które Kościół czerpie z samego źródła wiary, którym
  2 Wstep,    1    |          Święty został nam dany wraz z nowym życiem, jak głosi
  3 Wstep,    1    |        Strumienie wody żywej popłyną z jego wnętrza” (J 7, 37 n.).
  4 Wstep,    1    |      wyraziło się również w rozmowie z Samarytanką, gdy Chrystus
  5 Wstep,    1    |          wiecznemu”1. W rozmowie zaś z Nikodemem głosi potrzebę
  6 Wstep,    1    |      potrzebę nowego „narodzenia się z wody i Ducha”, aby „wejść
  7 Wstep,    1    |           słowem Chrystusa, czerpiąc z doświadczenia Pięćdziesiątnicy
  8 Wstep,    2    |          którym działa On w jedności z Głową Ciała Mistycznego,
  9 Wstep,    2    |           Ducha Świętego-Ożywiciela. Z pomocą i zachętą przychodzi
 10 Wstep,    2    |          również wspólne dziedzictwo z Kościołami Wschodnimi, które
 11 Wstep,    2    |          można powiedzieć, że jednym z doniosłych wydarzeń ostatnich
 12 Wstep,    2    |             Duchu Świętym niech będą z wami wszystkimi” (Mszał
 13 Wstep,    2    |        Rzymski; por. 2 Kor 13, 13). ~Z tego wezwania wzięły poniekąd
 14 Wstep,    2    |                Obecnie zaś rodzi się z tego wezwania niniejsza
 15 Wstep,    2    |          Ojca i Syna pochodzi; który z Ojcem i Synem wspólnie odbiera
 16 Wstep,    2(3) |                  Audiencja generalna z dnia czerwca 1973 r.: Insegnamenti
 17 Wstep,    2    |             została ona zaczerpnięta z głębi dziedzictwa soborowego.
 18 Wstep,    2    |               gdy przybliża się wraz z rodziną ludzką do końca
 19     1,    3    |            odejścia Jezusa Chrystusa z tego świata już się przybliżył,
 20     1,    3    |            Pocieszyciela da wam, aby z wami był na zawsze — Ducha
 21     1,    3    |             Ewangelii Janowej. Każde z nich dodaje jakąś nową treść
 22     1,    4    |                 4. Oto Chrystus mówi z kolei: „A Pocieszyciel,
 23     1,    5    |              szczególnie zjednoczeni z Duchem Świętym. Oto, co
 24     1,    5    |      najwyższe oparcie. Znajdzie też z kolei wewnętrzny fundament
 25     1,    6    |                 6. Wynika to również z dalszego ciągu tekstu Janowego,
 26     1,    6    |          treściowym i intencjonalnym z powyższą zapowiedzią i obietnicą: „
 27     1,    6    |              całej prawdy” w związku z tym, czego Apostołowie „
 28     1,    6    |          przede wszystkim nieodzowne z uwagi na wyniszczenie Chrystusa
 29     1,    6    |       nieodzowne nie tylko w związku z samym scandalum Crucis,
 30     1,    6    |          byli naocznymi świadkami, a z kolei mieli się stać wobec
 31     1,    6    |        wyznawców Mistrza, jeśli mają z wiarą przyjmować i owocnie
 32     1,    7    |              objawionej przez Jezusa z Nazaretu. Dzięki temu, w
 33     1,    7    |              otoczy chwałą, ponieważ z mojego weźmie i wam objawi” (
 34     1,    7    |          ostatnia będzie się łączyła z misją Chrystusa, jak całkowicie
 35     1,    7    |           całkowicie będzie czerpała z tej odkupieńczej misji,
 36     1,    7    |            tym mówi słowo „weźmie”: „z mojego weźmie i wam objawi”.
 37     1,    7    |          objawi”. Aby zaś, w związku z owym „weźmie”, do końca
 38     1,    7    |             Dlatego powiedziałem, że z mojego weźmie i wam objawi” (
 39     1,    7    |           objawi” (J 16, 15). Biorąc z „mojego”, będzie przez to
 40     1,    7    |         będzie przez to samo czerpał z „Ojcowego”. ~W świetle więc
 41     1,    8    |             wszystkie inne obietnice z Wieczernika zapowiadały
 42     1,    8    |           dokonanego przez Chrystusa z woli i jako dzieło Ojca. ~
 43     1,   10    |              Darem (nie stworzonym), z którego jakby ze źródła (
 44     1,   10(7) |                      Por. ŚW. TOMASZ Z AKWINU, Summa Theologiae,
 45     1,   11    |      pozostaje w szczególnym związku z tym „daniem” i „oddaniem
 46     1,   11    |        przekazane Duchowi Świętemu: „z mojego weźmie” (J 16, 14).
 47     1,   11    |          zapisu wskazują, że zgodnie z zamysłem Bożym „odejście”
 48     1,   12    |            się Boga, który łączy się z samą tajemnicą stworzenia.
 49     1,   13    |   podstawowego początku, który znamy z Księgi Rodzaju. „Jeżeli
 50     1,   13    |            się: Boga w Duchu Świętym z tajemnicą Odkupienia. Jest
 51     1,   13    |          bólach rodzenia (...)” — i „z upragnieniem oczekuje objawienia
 52     1,   14    |      świadczą słowa mowy pożegnalnej z Wieczernika. Jest równocześnie
 53     1,   14    |              a w szczególności Paweł z Tarsu (por. Ga 4, 6; Flp
 54     1,   14    |             się wypełniać to, czego „z upragnieniem oczekuje całe
 55     1,   14    |            dniu Wielkiego Piątku, to z kolei „smutek ten w radość
 56     1,   14    |            Pięćdziesiątnicy pozostać z Apostołami, pozostać z Kościołem
 57     1,   14    |      pozostać z Apostołami, pozostać z Kościołem i w Kościele,
 58     1,   15    |            Jan. Znacie sprawę Jezusa z Nazaretu, którego Bóg namaścił
 59     1,   15    |           nowotestamentowe utożsamia z Jezusem, Izajasz łączy Jego
 60     1,   15    |        Proroka: ~„I wyrośnie różdżka z pnia Jessego (...) odrośl
 61     1,   15    |            pnia Jessego (...) odrośl z jego korzeni.~I spocznie
 62     1,   15    |             darem dla osoby. Mesjasz z rodu Dawida („z pnia Jessego”)
 63     1,   15    |              Mesjasz z rodu Dawida („z pnia Jessego”) jest właśnie
 64     1,   15    |           Parakleta — niemniej, wraz z niejasną wzmianką o postaci
 65     1,   16    |    Namaszczony jest zarazem posłany „z Duchem Pańskim”: ~„[Tak]
 66     1,   16    |              Namaszczony — i Posłany z Duchem Pańskim — jest równocześnie
 67     1,   16    |        włożyłem ci w usta,~nie zejdą z twych własnych ust ani z
 68     1,   16    |             z twych własnych ust ani z ust twoich dzieci,~ani z
 69     1,   16    |             z ust twoich dzieci,~ani z ust potomków twoich synów,~
 70     1,   16    |              świetle Ewangelii — jak z drugiej strony Nowy Testament
 71     1,   16    |    egzystencji, ale przede wszystkim z ta wewnętrzna gotowością,
 72     1,   16    |           będzie miał przyjąć wespół z Matką swoją (por. Łk 2,
 73     1,   16    |       Matka-Dziewica, która „poczęła z Duch Świętego” (por. Łk
 74     1,   16    |          sercu „tajemnice” Mesjasza, z którym była zjednoczona (
 75     1,   17    |       odrębną Osobą, ponieważ działa z woli Boga, mocą Jego decyzji
 76     1          |                             5. Jezus z Nazaretu, „wyniesiony” w
 77     1,   19    |        wiernym echem słów Izajasza — z tym jednak, że u Proroka
 78     1,   19    |             oczach wszystkich. Jezus z Nazaretu przychodzi nad
 79     1,   19    |   odkupicielskie posłannictwo Jezusa z Nazaretu. „Baranek Boży”
 80     1,   19    |             Jana nad Jordanem, Jezus z Nazaretu, odrzucony przez
 81     1,   19    |               Równocześnie zaś „głos z nieba mówił: «Ten jest mój
 82     1,   19    |          prawdy o Jezusie Chrystusie z Nazaretu jako Mesjaszu.
 83     1,   19    |              Bożego upodobania. Głos z wysokości mówi: „Syn mój”. ~
 84     1,   20    |           rozjaśnia tajemnicę Jezusa z Nazaretu, którego cała działalność
 85     1,   20    |       siedemdziesięciu dwóch uczniów z posługi powierzonej im przez
 86     1,   20    |          Niego (por. Łk 1.0, 17-20), z radością opowiadają oni
 87     1,   21    |           Jordanem przyszło niejako „z zewnątrz”, z wysokości,
 88     1,   21    |       przyszło niejako „z zewnątrz”, z wysokości, tu pochodzi „
 89     1,   21    |             tu pochodzi „a wnętrza”, z głębi tego, kim Jezus był.
 90     1,   21    |            Ojcu i sobie-Synu, płynie z owej pełni Ducha, która
 91     1,   21    |               Zjednoczenie Chrystusa z Duchem Świętym, którego
 92     1,   21    |            istotowej jedności Bóstwa z Duchem Świętym. ~W tym wspaniałym
 93     1,   21    |        wyznaniu ojcostwa Boga, Jezus z Nazaretu objawia zarazem
 94     1,   21    |            Świętego — i narodził się z Dziewicy, której na imię
 95     1,   22    |       Chrystusa w Wieczerniku. Jezus z Nazaretu, „wyniesiony” w
 96     1,   22    |             konkretny kształt: Jezus z Nazaretu jest Tym, który
 97     1,   22    |          pomiędzy Nim a Chrystusem: „z mojego weźmie i wam objawi” (
 98     1,   22    |             Dlatego powiedziałem, że z mojego weźmie i wam objawi” (
 99     1,   23    |              w „daniu” Syna, w darze z Syna wyraża się najgłębsza
100     1,   23    |       źródłem obdarowywania. W darze z Syna dopełnia się objawienie
101     1,   24    |   Zmartwychwstania. W tym dniu Jezus z Nazaretu, „pochodzący według
102     1,   24    |              pochodzący według ciała z rodu Dawida” — jak pisze
103     1,   24    |            Świętości przez powstanie z martwych pełnym mocy Synem
104     1,   24    |              zmartwychwstały spełnia z jednej strony obietnicę
105     1,   24    |            por. J 7, 37-39; 19, 34), z drugiej strony spełnia własną
106     1,   24    |             gdy drzwi były zamknięte z obawy przed Żydami, przyszedł
107     1,   24    |             Ducha Świętego „czerpie” z Odkupienia: „z mojego weźmie
108     1,   24    |              czerpie” z Odkupienia: „z mojego weźmie i wam objawi” (
109     1,   24    |            na końcu najwyższą ofiarę z siebie na drzewie Krzyża.
110     1,   25    |           drzwiach zamkniętych” — to z kolei, w dniu Pięćdziesiątnicy,
111     1,   25    |          zgromadzonych w Jerozolimie z okazji święta, aby dawać
112     1,   25    |             na uczniów, aby pozostać z nimi na zawsze; Kościół
113     1,   25    |          Kościoła rozpoczął się wraz z „przyjściem”, czyli zesłaniem
114     1,   25    |     jerozolimskim Wieczerniku wespół z Maryją, Matką Pana (por.
115     1,   25    |          Czas Kościoła rozpoczął się z chwilą, gdy owe obietnice
116     1,   25    |             do Ducha Prawdy, zaczęły z całą mocą i oczywistością
117     1,   25    |           Dzieje Apostolskie. Wynika z nich, że według świadomości
118     1,   25    |         przeżywali osierocenie. Wraz z przyjściem Ducha Świętego
119     1,   25    |          umocnieni wszyscy odrodzeni z wody i Ducha; w ten sposób,
120     1,   25    |             doskonałego zjednoczenia z Oblubieńcem prowadzi”12. ~
121     1,   25(12)|             PG 62, 72 n.; Św. Tomasz z Akwinu ujął syntetycznie
122     1,   26    |               26. Przytoczone teksty z soborowej Konstytucji Lumen
123     1,   26    |             jak rozpoczął się — wraz z przyjściem Ducha Świętego —
124     1,   26    |            Ducha Prawdy i dając wraz z Nim świadectwo, stał się
125     1,   26    |            Chrystusowych) składa się z ludzi, którzy zespoleni
126     1,   26    |           przedstawiać je wszystkim. Z tego powodu czuje się ona
127     1,   26    |             naprawdę ściśle złączona z rodzajem ludzkim i jego
128     2,   27    |              w tym tekście niewiarę, z jaką Jezus spotkał się wśród „
129     2,   27    |          Niego wyroku śmierci. Kiedy z kolei mówi o „sprawiedliwości”,
130     2,   27    |       grzechu” i „sprawiedliwości” — z kolei „sąd” oznacza, że
131     2,   27    |             i zjednoczeniu człowieka z Bogiem; jest on też „już
132     2,   28    |              kontekst tej wypowiedzi z Wieczernika. Duch Święty,
133     2,   29    |             całą rodzinę ludzką wraz z tym wszystkim, wśród czego
134     2,   29    |           jak wierzą chrześcijanie — z miłości stwórcy powołany
135     2,   29    |             które stają się ukazywać z całym realizmem wiary sytuację
136     2,   29    |          wypowiedź ta zdaje się mieć z jednej strony możliwie najszerszy
137     2,   29    |       grzechów w dziejach ludzkości. Z drugiej strony jednakże,
138     2,   29    |            do zasięgu uniwersalnego, z racji uniwersalizmu Odkupienia,
139     2,   29    |              Niego”, skazując Jezusa z Nazaretu na śmierć krzyżową. ~
140     2,   30    |   potwierdzenie zapowiedzi Chrystusa z mowy pożegnalnej, a w szczególności
141     2,   30    |         skupionych w modlitwie, wraz z Maryją, Matką Chrystusa,
142     2,   30    |      odejście przez śmierć krzyżową, z kolei zaś — czterdziestego
143     2,   30    |             apostołom „nie odchodzić z Jerozolimy, ale oczekiwać
144     2,   30    |            przypomnieniem zapowiedzi z Wieczernika. W dniu Pięćdziesiątnicy
145     2,   30    |            zapowiedź ta spełniła się z całą dokładnością. Oto,
146     2,   30    |         przemawia. Mówi o tym, czego z pewnością nie odważyłby
147     2,   30    |       znakami (...) tego Męża, który z woli, postanowienia i przewidzenia
148     2,   31    |          sposób organiczny zespolone z dawaniem świadectwom o tajemnicy
149     2,   31    |            więc cały dom Izraela wie z niewzruszoną pewnością,
150     2,   31    |             i Mesjaszem” (Dz 2, 36). Z kolei zaś, gdy zebrani pytają
151     2,   31    |              się (...) i niech każdy z was ochrzci się w imię Jezusa
152     2,   31    |         Duchu Świętym przed Paschą: „z mojego weźmie i wam objawi”.
153     2,   31    |            na haniebną śmierć Jezusa z Nazaretu — to słowa jego
154     2,   31    |               Ów jerozolimski grzech z dnia Wielkiego Piątku —
155     2,   32    |          Duch Święty je „przenika” i z nich wyprowadza Bożą odpowiedź
156     2,   32    |          ukazuje bowiem jego związek z Krzyżem Chrystusa. „Przekonywanie” —
157     2,   34    |     świadkiem Ich wzajemnej miłości, z której bierze początek stworzenie,
158     2,   34    |         Stworzyć — to znaczy powołać z nicości do istnienia; a
159     2,   34    |         początku, zdolność obcowania z Bogiem na sposób osobowy,
160     2,   34    |            11; J 15, 14-15) i obcuje z nimi (Ba 3, 38), aby ich
161     2,   34    |            ich zaprosić do wspólnoty z sobą i przyjąć ich do niej”20. ~
162     2,   35    |            świat o grzechu w związku z tym „sądem”, ale stale prowadząc
163     2,   35    |           objawiona człowiekowi wraz z Krzyżem Chrystusa. Została
164     2,   36    |           niewieście spożywać owoców z drzewa poznania dobra i
165     2,   37    |         oznacza życie w zjednoczeniu z Bogiem, które jest „życiem
166     2,   37    |       uczestnictwa. W jakiej mierze? Z pewnością nie jest to miara
167     2,   37    |       nieposłuszeństwem”, ale niesie z sobą również pewną podatność
168     2,   37    |               że gdy spożyjecie owoc z tego drzewa, otworzą się
169     2,   37(22)|                      Por. ŚW. TOMASZ Z AKWINU, Summa Theologiae,
170     2,   38    |    stworzenia oraz zbawczej ekonomii z nim związanej, „duch ciemności” (
171     2,   38    |          niejako wyobcowany i wyzuty z własnego człowieczeństwa,
172     2,   39    |       niepojęty i niewyrażalny, jaki z powodu grzechu w jego antropomorficznej
173     2,   39    |        Kościół, czerpiąc natchnienie z Objawienia, wierzy i wyznaje,
174     2,   39    |      absolutnie doskonałego, wyłącza z pewnością wszelki ból pochodzący
175     2,   39    |     pewnością wszelki ból pochodzący z braku czy zranienia; jednakże
176     2,   39    |        obdarowanie zbawczą miłością. Z Niego, w jedności Ojca i
177     2,   39    |       cierpienie ludzkie i kosmiczne z nowym obdarowaniem Miłości,
178     2,   40    |               oczyści wasze sumienia z martwych uczynków, abyście
179     2,   40    |      Jakkolwiek zdajemy sobie sprawę z innych możliwości interpretacji,
180     2,   40    |           które mówią o tej ofierze, z kolei zaś osobno na „oczyszczeniu
181     2,   40    |              Ducha wiecznego”, który z niej „czerpie” moc zbawczego „
182     2,   40    |              Święty, którego zgodnie z obietnicą daną w Wieczerniku
183     2,   40    |        Duchem Świętym i mocą ”Jezusa z Nazaretu, jak mówił Szymon
184     2,   40    |     działanie Ducha-Parakleta, które z cierpienia wyprowadza zbawczą
185     2,   40    |             doskonale poddane Bogu i z Nim zjednoczone, a równocześnie
186     2,   41    |      kilkakrotnie jest mowa o „ogniu z nieba”, który spalał ofiary
187     2,   41    |             Duch Święty jest „ogniem z nieba” działającym w głębi
188     2,   41    |             we Mnie”! I równocześnie z głębi tego cierpieniu, a
189     2,   41    |            cierpieniu, a pośrednio — z głębi grzechu, że „nie uwierzyli” —
190     2,   41    |         Miłości, która jednoczy Syna z Ojcem w trynitarnej komunii.
191     2,   41    |           może On — i tylko On razem z Bogiem Ojcem — „dać” Go
192     2,   41    |                J 20, 22 n.), zgodnie z przepowiednią Jana Chrzciciela: „
193     2,   41    |              Synu Boga żywego, który z woli Ojca, za współdziałaniem
194     2,   42    |  potwierdzenie obietnic i zapowiedzi z mowy pożegnalnej w Wieczerniku..
195     2,   42    |              Starego Przymierza Boga z człowiekiem. Działanie to
196     2,   42    |             Jezus łączy bezpośrednio z „daniem” Ducha Świętego
197     2,   42    |       zatrzymane”, jak mówi Jezus, a z Nim Tradycja Starego i Nowego
198     2,   43    |     człowieka, gdzie przebywa on sam z Bogiem, którego głos w jego
199     2,   43    |            jak najbardziej sprzeczne z czcią należną Stwórcy”29. ~
200     2,   43    |        pojednaniu i pokucie określił z kolei jeszcze bliżej znaczenie
201     2,   44    |            przeddzień swojej męki, a z kolei w wieczór wielkanocny,
202     2,   44    |              Duch Prawdy spotyka się z głosem ludzkich sumień. ~
203     2,   44    |           świat, w istocie wiążą się z bardziej podstawowym zachwianiem
204     2,   44    |           stworzeniem, doświadcza on z jednej strony wielorakich
205     2,   44    |              wielorakich ograniczeń, z drugiej strony czuje się
206     2,   44    |             tę walkę, w zmaganie się z grzechem w oparciu o głos
207     2,   45    |              o grzechu”, spotyka się z owym trudem sumienia ldzkiego,
208     2,   45    |          człowiek cierpi wewnętrznie z powodu zła popełnionego.
209     2,   45    |            dalekim echem tego „żalu” z powodu stworzenia człowieka,
210     2,   45    |         Chrystusa oczyszcza sumienia z martwych uczynków”, abyśmy „
211     2,   45    |           wypełniają się stale słowa z Wieczernika o Duchu Świętym
212     2,   46    |   bluźnierstwo? Odpowiada św. Tomasz z Akwinu, że chodzi tu o grzech „
213     2,   46    |              grzech „nieodpuszczalny z samej swojej natury, gdyż
214     2,   46    |               a które zespolone jest z odkupieńczą mocą Krwi Chrystusa:
215     2,   46    |            która „oczyszcza sumienia z martwych uczynków”. ~Wiemy,
216     2,   46    |            związane jest przyczynowo z „nie-pokutą” — to znaczy
217     2,   46    |              nie-pokutą” — to znaczy z radykalną odmową nawrócenia
218     2,   46    |           nieskończoną moc czerpania z tych źródeł: „z mojego weźmie” —
219     2,   46    |            czerpania z tych źródeł: „z mojego weźmie” — powiedział
220     2,   46    |            pozwala człowiekowi wyjść z samozamknięcia i otworzyć
221     2,   46(38)|                           ŚW. TOMASZ Z AKWINU, Summa Theologiae,
222     2,   47    |             spotyka się w ten sposób z wewnętrznym oporem człowieka,
223     2,   47    |        grzechu”40. Idzie ona w parze z „utratą poczucia Boga”.
224     2,   47    |     wrażliwość jest głęboko związana z wewnętrznym działaniem Ducha
225     2,   47    |         jednak Kościół nie przestaje z największą żarliwością błagać
226     2,   48    |             mysterium iniquitatis42. Z jednej strony — tak to wyraża
227     2,   48    |       posunięta aż do pogardy Boga”, z drugiej „miłość Boga, posunięta
228     2,   48    |              w dziele człowieka wraz z Jezusem Chrystusem. W ten
229     2,   48    |           Niego niejako wyprowadzeni z orbity „sądu” — tego „sądu”,
230     2,   48    |          Ducha Świętego wyprowadzeni z orbity „sądu”, wprowadzeni
231     2,   48    |          przez Krew Baranka. Jest to z kolei ta sprawiedliwość,
232     2,   48    |        Synowi oraz wszystkim, którzy z Nim są zjednoczeni przez
233     3          |          Chrystus, „który się począł z Ducha Świętego” ~
234     3,   49    |           Bóg Syna swego, zrodzonego z niewiasty (...), abyśmy
235     3,   49    |        narodzin i dziecięctwa Jezusa z Nazaretu, wypowiadają się
236     3,   49    |            Mateusza czytamy wprost: „Z narodzeniem Jezusa Chrystusa
237     3,   49    |       zaślubinach Matki Jego, Maryi, z Józefem, wpierw nim zamieszkali
238     3,   49    |            twojej Małżonki; albowiem z Ducha Świętego jest to,
239     3,   49    |        Apostolski: „który się począł z Ducha Świętego, narodził
240     3,   49    |         Ducha Świętego, narodził się z Maryi Panny”. ~Tak też Symbol
241     3,   49    |         Ducha Świętego przyjął ciało z Maryi Dziewicy i stał się
242     3,   49    |             współistotnym Ojcu: „Bóg z Boga, Światłość ze światłości,
243     3,   49    |            światłości, Bóg prawdziwy z Boga prawdziwego, zrodzony
244     3,   49    |        człowiekiem „przyjmując ciało z Maryi Dziewicy”. To właśnie
245     3,   50    |        oznacza przyjęcie do jedności z Bogiem nie tylko ludzkiej
246     3,   50    |         jednoczy się w pewien sposób z całą rzeczywistością człowieka,
247     3,   50    |               1 Pt 1, 24) — a w niej z wszelkim „ciałem”, z całym
248     3,   50    |            niej z wszelkim „ciałem”, z całym stworzeniem. ~
249     3,   50(44)|                           ŚW. TOMASZ Z AKWINU, Summa Theologiae
250     3,   51    |              Jego sprawą wyłonić się z pamięci Kościoła. Za Jego
251     3,   52    |               Równocześnie zaś, wraz z tajemnicą Wcielenia, otwiera
252     3,   52    |   niewidzialnej — Ten sam odnawia je z kolei poprzez tajemnice
253     3,   52    |          głos Psalmisty: stworzenie „z upragnieniem oczekuje objawienia
254     3,   53    |          który poprzez wieki czerpał z Chrystusowego skarbu Odkupienia —
255     3,   53    |       otrzymaliśmy Ducha, który jest z Boga” (por. 1 Kor 2, 12). ~
256     3,   53    |             jest ono ściśle związane z tajemnicą Wcielenia i Odkupienia,
257     3,   53    |        Wcielenia i Odkupienia, która z kolei obejmowała już swoim
258     3,   53    |           przez Chrystusa w rozmowie z Nikodemem (por. J 3, 8).
259     3,   54    |      zbawczej, mianowicie w rozmowie z Samarytanką. Wielki Jubileusz,
260     3          |             w immanentnym konflikcie z człowiekiem: ciało pożąda
261     3,   55    |           aby wobec Nowo-narodzonego z Betlejem zapowiedzieć: „
262     3,   55    |              jakie uczynki rodzą się z ciała: nierząd, nieczystość,
263     3,   55    |         stanowi „uczynki rodzące się z ciała”. ~Tym niewątpliwie
264     3,   55    |            współkonstytuującego wraz z duchową duszą naturę człowieka
265     3,   55    |                Słowa jego (zwłaszcza z Listu do Rzymian i do Galatów)
266     3,   56    |            wyrazem jest materializm, z jednej strony — w jego postaci
267     3,   56    |                jako system myślenia; z drugiej strony — w postaci
268     3,   56    |           nade wszystko w człowieku, z tej podstawowej przyczyny,
269     3,   56    |        określa, jest ściśle związany z interpretacją całej rzeczywistości
270     3,   56    |   wyeliminować ją ze społeczeństwa i z serca człowieka. ~Można
271     3,   57    |          wyścigu zbrojeń i związanym z tym niebezpieczeństwem samozagłady
272     3,   57    |              samozagłady nuklearnej. Z drugiej strony odsłania
273     3,   57    |    tysiąclecia chrześcijaństwa. Czyż z ciemnych stron cywilizacji
274     3,   57    |              trwa i „Duch przychodzi z pomocą naszej słabości” (
275     3,   58    |         wskrzesił Chrystusa [Jezusa] z martwych, przywróci do życia
276     3,   58    |           nade wszystko współpracuje z Nim w dawaniu tego życia.
277     3,   58    |           Duchu Świętym. Zjednoczony z Duchem Świętym, Kościół —
278     3,   58    |  nieśmiertelności” (por. Mdr 15, 3), z którego wyrasta nowe życie:
279     3,   58    |             co ludzkie”, spotyka się z „Duchem, który przenika
280     3,   58    |       mieszkanie50. ~W komunii łaski z Trójcą Świętą rozszerza
281     3,   58    |               Człowiek żyje w Bogu i z Boga: żyje „według Ducha”
282     3,   58(50)|              PG; 60, 519; Św. Tomasz z Akwinu, Summa Th. q. 43,
283     3,   59    |           Takie wewnętrzne obcowanie z Bogiem w Duchu Świętym sprawia,
284     3,   59    |          jest Pierwowzorem obcowania z Bogiem, i w Nim musi być
285     3,   59    |             przez bezinteresowny dar z siebie samego wspólnie z
286     3,   59    |             z siebie samego wspólnie z innymi ludźmi: właśnie ze
287     3,   59(51)|             Rdz 1, 26 n.; Św. Tomasz z Akwinu, Summa Th. I, q.
288     3,   59    |             przez bezinteresowny dar z siebie”, wedle przytoczonego
289     3,   59    |          Święty, umacniając w każdym z nas „człowieka wewnętrznego”,
290     3,   59    |           poprzez bezinteresowny dar z siebie”. Można powiedzieć,
291     3,   60    |             zrodzonych nade wszystko z materialistycznych podstaw
292     3,   60    | materialistycznych podstaw myślenia, z praktyki i odpowiedniej
293     3,   60    |             Świętemu, współdziałając z innymi braćmi w realizacji
294     3          |            wewnętrznego zjednoczenia z Bogiem ~
295     3,   61    |      wieczorze dnia wielkanocnego, a z kolei w czasie jerozolimskiej
296     3,   61    |          dobitniej: „A oto Ja jestem z wami przez wszystkie dni
297     3,   61    |          Jego przychodzenie, aby być z Apostołami, z Kościołem —
298     3,   61    | przychodzenie, aby być z Apostołami, z Kościołem — to Jego „jestem
299     3,   61    |          Kościołem — to Jego „jestem z wami aż do skończenia świata” —
300     3,   62    |         odnajdywać (...) poprzez dar z siebie”61, w komunii z Bogiem
301     3,   62    |           dar z siebie”61, w komunii z Bogiem i z innymi ludźmi,
302     3,   62    |                 w komunii z Bogiem i z innymi ludźmi, swoimi braćmi. ~
303     3,   62    |           tysiąclecia po Chrystusie. Z pewnością musimy jednak
304     3,   63    |           Jego sakramentalne „jestem z wami”, pozwala też Kościołowi
305     3,   63    |            wewnętrznego zjednoczenia z Bogiem i jedności całego
306     3,   63    |            sakrament — wyrasta stale z paschalnej tajemnicy Chrystusowego „
307     3,   63    |           jesteśmy” (Dz 17, 28) — to z kolei moc Odkupienia trwa
308     3,   63    |          Ojcu Przedwiecznym. Jest to z jednej strony rytm posłannictwa
309     3,   63    |       przyszedł na świat, rodząc się z Maryi Dziewicy za sprawą
310     3,   63    |            za sprawą Ducha Świętego; z drugiej strony jest to również
311     3,   63    |            Świętego, który „czerpiąc z zasobów Chrystusowego Odkupienia”,
312     3,   63    |            tak również dlatego, że — z ustanowienia swego Pana —
313     3,   64    |            wewnętrznego zjednoczenia z Bogiem, to jest nim w Jezusie
314     3,   64    |            wewnętrznego zjednoczenia z Bogiem”. Ale to, co zasługuje
315     3,   64    |      zasługuje na uwagę i co wypływa z analogicznego sensu, w jakim
316     3,   64    |       wypadkach, to związek Kościoła z mocą Ducha Świętego, który
317     3,   64    |              w tajemnicy stworzenia, z kolei zaś uzyskuje nowy
318     3,   64    |            komunii, jaką człowiek ma z Bogiem, swoim Stwórcy, Panem
319     3,   64    |        chrześcijaństwa. W ten sposób z radością uświadamiamy sobie
320     3,   65    |             Świętego modlitwa płynie z serca człowieka pomimo zakazów
321     3,   65    |               o ileż bardziej Ojciec z nieba da Ducha Świętego
322     3,   65    |              do serca ludzkiego wraz z modlitwą. W modlitwie objawia
323     3,   65    |              Dar, „przychodzi bowiem z pomocą naszej słabości”.
324     3,   65    |              się za świętymi zgodnie z wolą Bożą” (Rz 8, 27). Modlitwa
325     3,   65    |             wszystkim w klasztorach, z wielkim pożytkiem dla Kościoła,
326     3,   65    |       wyzwolić go od siebie samego i z jego błędów i pomyłek, które
327     3,   65    |              Duch, który „przychodzi z pomocą naszej słabości”.
328     3,   65    |       modlitwie, w ścisłej łączności z Kościołem i jego Urzędem
329     3,   66    |     historycznym, że Kościół wyszedł z Wieczernika w dniu Pięćdziesiątnicy,
330     3,   66    |           modlitwie Apostołowie wraz z Maryją, Matką Chrystusa
331     3,   66    |            Kościół trwa na modlitwie z Maryją Owo zjednoczenie
332     3,   66    |              modlącego się, Kościoła z Matką Chrystusa należy od
333     3,   66    |             macierzyńską”. Jest Ona „z racji swoich szczególnych
334     3,   66    |         darów związana (...) głęboko z Kościołem: Boża rodzicielka
335     3,   66    |              Kościół, w zjednoczeniu z Dziewicą-Matką, zwraca się
336     3,   66    |    Oblubieńca, o czym świadczą słowa z Apokalipsy, przytoczone
337     3,   66    |            sam ja wypowiada wspólnie z Kościołem i w Kościele.
338     3,   66    |              Ducha Świętego Dziewica z Nazaret, w które Słowa stało
339 Zakon,   67    |          miejsce zbawczego spotkania z Duchem Świętym: z Bogiem
340 Zakon,   67    |          spotkania z Duchem Świętym: z Bogiem ukrytym. Tam właśnie
341 Zakon,   67    |    tajemniczą więzią Boskiej komunii z Odkupicielem człowieka,
342 Zakon,   67    |             o ciągłości Jego dzieła: z Niego bierze i wszystkim
343 Zakon,   67    |          głosi liturgiczna Sekwencja z uroczystości Zielonych Świąt —
344 Zakon,   67    |         dokonuje dzieła oczyszczenia z wszystkiego, co człowieka „
345 Zakon,   67    |              co człowieka „szpeci”, „z tego, co jest trudne.”;
346 Zakon,   67    |       przeznaczył” ludzi stworzonych z miłości na obraz i podobieństwo
347 Zakon,   67    | narastających zagrożeń nie przestaje z ufnością błagać o pokój