Rozdzial, Numer

 1     1,   10|        nie stworzonym), z którego jakby ze źródła (fons vivus) wypływa
 2     1,   11|         zapisie Janowej Ewangelii jakby najgłębsza „logika” zbawczych
 3     1,   15|     Testamentu, gdyż tworzy tutaj jakby pomost między dawniejszym
 4     1,   20|          się wreszcie szczególnym jakby promieniowaniem tego Bożego
 5     1,   24|   odejścia”; podaje im tego Ducha jakby w ranach swojego ukrzyżowania
 6     2,   33|          pełna bólu, jest również jakby dalekim echem nowego grzechu,
 7     2,   39|   współczuje człowiekowi, dzieląc jakby jego ból. Ostatecznie ów
 8     2,   40|        nam dostrzec w tym tekście jakby zachętę do refleksji nad
 9     2,   45|        Czy to cierpienie nie jest jakby dalekim echem tego „żalu”
10     2,   46|          grzechów, które uważa za jakby nieistotne i nieważne w
11     2,   47|     wewnętrznym oporem człowieka, jakby nieprzenikliwością sumienia,
12     2,   47|            ze stanem duszy, która jakby utwierdziła się w wolnym
13     3,   50|         też bezpośrednią zasadą i jakby podmiotem samo udzielania
14     3,   51|           Tej, która „uwierzyła”, jakby odległe (a przecież bliskie)
15     3,   52| Obdarowanie tym nowym życiem jest jakby definitywną odpowiedzią
16     3,   59|         zdolni są Go przyjąć, tak jakby był tylko On sam; wszystkim
17     3,   61|           przypomnieć wszystkim i jakby uobecnić na nowo przyjście
18     3,   63|       dziejach człowieka i świata jakby w dwoistym „rytmie”, którego
19     3,   65|    człowieka — osoby i wspólnoty, jakby wiedzione wewnętrznym zmysłem