Rozdzial, Numer

  1 Wstep,    1    |             we Mnie — niech przyjdzie do Mnie i pije! Jak rzekło
  2 Wstep,    1    |             wody i Ducha”, aby „wejść do królestwa Bożego” (por.
  3 Wstep,    2    |          poświęconą Duchowi Świętemu, do Piusa XII, który w encyklice
  4 Wstep,    2    |        Corporis (1943 r.) odwołał się do Ducha Świętego jako do życiodajnej
  5 Wstep,    2    |            się do Ducha Świętego jako do życiodajnej zasady Kościoła
  6 Wstep,    2    |             Mistycznego, Chrystusem2; do Soboru Watykańskiego II,
  7 Wstep,    2    |             Kościoła, aby zbliżyć się do Ducha Świętego-Ożywiciela.
  8 Wstep,    2    |             wskazuje drogi prowadzące do zjednoczenia chrześcijan;
  9 Wstep,    2    |        Kościele w świecie — wzywa nas do tego, abyśmy na nowo wnikali
 10 Wstep,    2    |         patrystycznym i liturgicznym: do Ojca — przez Chrystusa —
 11 Wstep,    2    |             Kościół czuje się wezwany do takiego posłannictwa głoszenia
 12 Wstep,    2    |             się wraz z rodziną ludzką do końca drugiego tysiąclecia
 13 Wstep,    2    |           ludziom podczas przygotowań do uroczystego obchodu wielkiego
 14 Wstep,    2    |     zaznaczenia przejścia od drugiego do trzeciego Milenium chrześcijaństwa. ~
 15 Wstep,    2    |         rozważania te: nie zamierzają do końca zgłębić przebogatej
 16 Wstep,    2    |              natomiast przyczynić się do wzrostu świadomości Kościoła,
 17 Wstep,    2    |             Święty (...) przynagla go do współdziałania, aby spełnił
 18 Wstep,    2(4) |            JAN PAWEŁ II, Przemówienie do uczestników Międzynarodowego
 19     1,    3    |              śmierci, Jezus przemówił do nich w takich słowach: „
 20     1,    3    |          zgromadzonych w Wieczerniku, do swego odejścia przez mękę
 21     1,    3    |              śmierć krzyżową. ~Słowa, do których tutaj będziemy się
 22     1,    3    |               dodaje jakąś nową treść do tej samej zapowiedzi i obietnicy.
 23     1,    4    |          sposób będzie nadal pobudzał do rozpowszechniania Ewangelii
 24     1,    6    |                 Jeszcze wiele mam wam do powiedzenia, ale teraz [
 25     1,    6    |           Duch Prawdy, doprowadzi was do całej prawdy. Bo nie będzie
 26     1,    6    |           mówi o Nim: „doprowadzi was do całej prawdy”. Owo „doprowadzenie
 27     1,    6    |           prawdy”. Owo „doprowadzenie do całej prawdy” w związku
 28     1,    6    |           jednakże owo „doprowadzenie do całej prawdy” wydaje się
 29     1,    6    |             Tajemnicy. „Doprowadzenie do całej prawdy” dokonuje się
 30     1,    6    |              ludzkiego. Odnosi się to do Apostołów, którzy naprzód
 31     1,    6    |            perspektywie odnosi się to do wszystkich pokoleń uczniów
 32     1,    7    |              związku z owym „weźmie”, do końca jakoby uwydatnić Boską
 33     1,    7    |            Pocieszyciel nie przyjdzie do was. A jeżeli odejdę, poślę
 34     1,    7    |               jeżeli odejdę, poślę Go do was. On zaś, gdy przyjdzie,
 35     1,    7    |               o sądzie” (J 16, 7 n.). Do tych słów wypadnie nam jeszcze
 36     1,    8    |               jeżeli odejdę, poślę Go do was” (J 16, 7). A więc Ojciec
 37     1,    8    |         również przez Syna: „poślę Go do was”. ~Należy tutaj zwrócić
 38     1,    8    |               jeżeli odejdę, poślę Go do was”. Duch Święty przyjdzie,
 39     1,    9    |        orędziem misyjnym, skierowanym do Apostołów, a przez nich
 40     1,    9    |               Apostołów, a przez nich do Kościoła: „Idźcie więc i
 41     1,    9    |              szczególne przygotowanie do tej trynitarnej formuły,
 42     1,    9    |               powołany i „uzdolniony” do uczestniczenia w niewypowiedzianym
 43     1,   11    |               Trójcy Świętej prowadzi do tajemnicy Odkupienia świata
 44     1,   12    |           nowy początek w odniesieniu do pierwszego i pierwotnego
 45     1,   12    |           oznacza nie tylko powołanie do istnienia samego bytu wszechświata:
 46     1,   12    |               się to przede wszystkim do człowieka, który został
 47     1,   13    |         należy odczytać w odniesieniu do tak odległego, a zarazem
 48     1,   13    |            Pocieszyciel nie przyjdzie do was. A jeżeli odejdę, poślę
 49     1,   13    |               jeżeli odejdę, poślę Go do was”. Określając swoje „
 50     1,   14    |               jeżeli odejdę, poślę go do was” (J 16, 7). „Odejście”
 51     1,   14    |          jesteście synami, Bóg wysłał do serc naszych Ducha Syna
 52     1,   14    |        napisze apostoł Paweł w Liście do Galatów (Ga 4, 6 por. Rz
 53     1,   14    |                W posłaniu tego Ducha „do serc naszych” zaczyna się
 54     1,   14    |     stworzenie”, jak czytamy w Liście do Rzymian. ~Duch Święty przychodzi
 55     1,   14    |   zmartwychwstania i wniebowstąpienia do Ojca. Tak więc smutek prześwietlony
 56     1,   15    |            Urzeczywistnia się również do końca posłannictwo Mesjasza —
 57     1,   15    |               wrócić przede wszystkim do proroctwa Izajasza, zwanego
 58     1,   18    |             Jezus Chrystus odwoła się do tej zapowiedzi, zawartej
 59     1,   18    |             ten fragment — powiedział do zebranych: „Dziś spełniły
 60     1,   19    |         Proroka słowa te odnosiły się do przyszłości, podczas gdy
 61     1,   19    |             bezpośrednie wprowadzenie do nowej rzeczywistości mesjańskiej.
 62     1,   19    |          bowiem cały lud przystępował do chrztu, a Jezus po przyjęciu
 63     1,   19    |               nie ogranicza się tylko do mesjańskiego posłannictwa
 64     1,   20    |            Jezus dokonywał, dojdziemy do mowy pożegnalnej w Wieczerniku,
 65     1,   21    |            człowieczeństwo przynależy do Osoby Syna Bożego, pozostającego
 66     1,   22    |      najbardziej może przybliżają nas do wszystkiego, co stanie się
 67     1,   22    |       doprowadzi Apostołów i Kościół „do całej prawdy” (J 16, 13).
 68     1,   22    |               sposób On to doprowadzi do końca nową erę historii
 69     1,   24    |             nowe i ducha nowego tchnę do waszego wnętrza (...) Ducha
 70     1,   24    |               jeżeli odejdę, poślę Go do was” (J 16, 7). Jest to
 71     1,   24    |               stanął pośrodku i rzekł do nich: «Pokój wam!» A to
 72     1,   24    |             Pana. A Jezus znowu rzekł do nich: «Pokój wam! Jak Ojciec
 73     1,   24    |            odczytamy je w odniesieniu do słów wypowiedzianych w tymże
 74     1,   24    |              Baranek Boży, przychodzi do Apostołów po Zmartwychwstaniu,
 75     1,   24    |              o jakiej czytam w Liście do Rzymian (por. Rz 1, 4).
 76     1,   24    |     ukrzyżowania Zmartwychwstały mówi do nich: „Weźmijcie Ducha Świętego!”. ~
 77     1,   24    |            Pocieszyciel nie przyjdzie do was” (J 16, 7). Zachodzi
 78     1,   25    |       Chrystusa w jednym Duchu dostęp do Ojca (por. Ef 2, 18). On
 79     1,   25    |            się i Apostołowie wychodzą do mieszkańców i pielgrzymów
 80     1,   25    |             tak wyraźnie odnosiły się do Pocieszyciela, do Ducha
 81     1,   25    |        odnosiły się do Pocieszyciela, do Ducha Prawdy, zaczęły z
 82     1,   25    |           Świętego poczuli się zdolni do tego, aby wypełniać powierzone
 83     1,   25    |                26). Prowadząc Kościół do wszelkiej prawdy (por. J
 84     1,   25    |              ustawicznie go odnawia i do doskonałego zjednoczenia
 85     1,   25(12)| przedstawianego niekiedy analogicznie do stosunku zachodzącego pomiędzy
 86     1,   26    |              ludzkość przybliżyła się do kresu drugiego tysiąclecia
 87     1,   26    |              to właśnie co „Duch mówi do Kościołów” (por. Ap 2, 29;
 88     1,   26    |       wszystkich poczynań zmierzający do urzeczywistnienia Vaticanum
 89     1,   26    |             Biskupów, które zmierzają do tego, aby owoce prawdy i
 90     1,   26    |           praca Kościoła, zmierzająca do sprawdzenia i ugruntowania
 91     1,   26    |       Świętego w swym pielgrzymowaniu do Królestwa Ojca i przyjęli
 92     2,   27    |               jeżeli odejdę, poślę Go do was”, wówczas — w tym właśnie
 93     2,   27    |           jako Ten, który „doprowadzi do wszelkiej prawdy” — wedle
 94     2,   27    |            Pocieszyciel nie przyjdzie do was” (J 16, 7). ~Najbardziej
 95     2,   27    |            jakie Chrystus sam dołącza do tych trzech słów: grzech,
 96     2,   27    |          sprawiedliwości zaś — bo idę do Ojca i już Mnie nie ujrzycie;
 97     2,   27    |   przekonywanie świata”, jakie należy do posłannictwa Ducha Świętego.
 98     2,   27    |              które doprowadziło ludzi do wydania na Niego wyroku
 99     2,   27    |              i wniebowstąpienia: „idę do Ojca”. W kontekście tak
100     2,   27    |             że „sąd” odnosi się tylko do „władcy tego świata”, czyli
101     2,   27    |            władcy tego świata”, czyli do szatana — do tego, który
102     2,   27    |           świata”, czyli do szatana — do tego, który od początku
103     2,   28    |        pozostaje w stałym odniesieniu do „sprawiedliwości” — czyli
104     2,   28    |              sprawiedliwości” — czyli do ostatecznego zbawienia w
105     2,   28    |        ostatecznego zbawienia w Bogu, do spełnienia ekonomii, której
106     2,   28    |             poprzez takie odniesienie do „sądu”, otwierają się przed
107     2,   29    |              miłości stwórcy powołany do bytu i zachowywany, popadł
108     2,   29    |            doznał przemiany i doszedł do pełni doskonałości”16. W
109     2,   29    |            doskonałości”16. W relacji do tego, bardzo syntetycznego,
110     2,   29    |          zasięg ów wydaje się zawężać do tych, którzy odrzucili mesjańskie
111     2,   29    |         grzechu — rozprzestrzenia się do zasięgu uniwersalnego, z
112     2,   29    |              Odkupienia otwiera drogę do takiego rozumienia, w którym
113     2,   29    |        popełniony, zostaje odniesiony do Krzyża Chrystusa — a więc
114     2,   29    |              więc pośrednio również — do grzechu tych, którzy „nie
115     2,   29    |               wypada naprzód powrócić do wydarzenia Pięćdziesiątnicy. ~ ~
116     2,   30    |          szczególności owa zapowiedź, do której obecnie się odwołujemy: „
117     2,   30    |              doprowadzając ten sposób do jedności ludy rozproszone
118     2,   30    |        poprzez chrystusowe wstąpienie do nieba. Jeszcze w momencie
119     2,   30    |        przybiliście rękami bezbożnych do krzyża i zabiliście. Lecz
120     2,   31    |   jerozolimskim przemówieniu nawołuje do nawrócenia się, podobnie
121     2,   31    |              Ducha Pięćdziesiątnicy — do odkupieńczej mocy Chrystusa
122     2,   32    |           zostać przeniknięte niejako do końca. Nie tylko ludzkie
123     2,   32    |                 co można krótko ująć: do Ojca — w Synu — przez Ducha
124     2,   32    |           każdego grzechu — w relacji do Krzyża Chrystusa. Ukazany
125     2,   32    |             grzech, ukazany w relacji do Krzyża Chrystusa, zostaje
126     2,   33    |              Adama: „posłuszeństwo aż do śmierci” (por. Rz 5, 19;
127     2,   33    |            powtórzy się w odniesieniu do tajemnicy paschalnej. Oznacza
128     2,   34    |              znaczy powołać z nicości do istnienia; a zatem stworzyć
129     2,   34    |              Oznacza również zdolność do przymierza, jakie ma ukształtować
130     2,   34    |             oznacza wreszcie wezwanie do przyjaźni, w której nadprzyrodzone „
131     2,   34    |               swej miłości zwraca się do ludzi jak do przyjaciół (
132     2,   34    |               zwraca się do ludzi jak do przyjaciół (por. Wj 33,
133     2,   34    |              3, 38), aby ich zaprosić do wspólnoty z sobą i przyjąć
134     2,   34    |        wspólnoty z sobą i przyjąć ich do niej”20. ~
135     2,   35    |               przez „posłuszeństwo aż do śmierci” (por. Flp 2, 8). ~
136     2,   36    |         tekście biblijnym, nakłaniają do złamania tego zakazu — czyli
137     2,   36    |          złamania tego zakazu — czyli do przekroczenia tej „granicy”: „
138     2,   36    |         przekonywać świata” w relacji do Krzyża Chrystusa na Golgocie. ~
139     2,   37    |           Duch ludzki nie jest zdolny do takiej miary22. W samym
140     2,   37    |            pewną podatność w stosunku do tej motywacji, jaka zawiera
141     2,   37    |               się w pierwszej namowie do grzechu i motywacji nieustannie
142     2,   37    |           dziejach człowieka dochodzi do głosu przewrotny „geniusz
143     2,   38    |              Boga przez człowieka, aż do nienawiści: „Amor sui usquead
144     2,   38    |            ateistyczne ideologie dążą do wykorzystania religii utrzymując,
145     2,   38    |         przypisuje Jemu to, co należy do człowieka, i wyłącznie do
146     2,   38    |             do człowieka, i wyłącznie do człowieka! W tym procesie
147     2,   38    |             odrzucenie Boga doszło aż do ogłoszenia Jego „śmierci”.
148     2,   39    |    przekonywał świat o grzechu”. Jest do tego definitywnie wezwany
149     2,   39    |       odniesienia stworzonej wolności do Stwórcy. Zaistniała jako
150     2,   39    |               człowieka posuwa się aż do słów: „żal mi, żem stworzył
151     2,   39    |            Bożego, który stał się „aż do śmierci” posłusznym Sługą,
152     2,   40    |       znamiennych słowach Autor Listu do Hebrajczyków; odwoławszy
153     2,   40    |          Hebrajczyków; odwoławszy się do ofiar Starego Przymierza,
154     2,   40    |             tym tekście jakby zachętę do refleksji nad obecnością
155     2,   40    |        Ewangelii Janowej. Słowa Listu do Hebrajczyków tłumaczą teraz,
156     2,   40    |           Jego posłudze. Według Listu do Hebrajczyków, na drodze
157     2,   40    |             cierpienie Krzyża wróciło do miłości, zdradzonej przez
158     2,   40    |        Świętemu, który już przeniknął do samej głębi Jego własne
159     2,   41    |      skierowuje On ofiarę własną Syna do Ojca, wprowadzając ją w
160     2,   41    |           przywodzi człowieka na nowo do uczestnictwa w życiu, jakie
161     2,   41    |        składana na Krzyżu. Nawiązując do tradycji biblijnej, można
162     2,   41    |           Eucharystycznej, nawiązując do tej samej zbawczej ekonomii,
163     2,   42    |         Zmartwychwstały Chrystus mówi do Apostołów: „Weźmijcie Ducha
164     2,   42    |               równocześnie skierowuje do dobra. Dzięki wielości Jego
165     2,   42    |              Człowieczego. Wszak List do Hebrajczyków mówi, że „krew (...)
166     2,   42    |          otwiera Duchowi Prawdy drogę do wnętrza człowieka, do sanktuarium
167     2,   42    |           drogę do wnętrza człowieka, do sanktuarium ludzkich sumień. ~
168     2,   43    |            bezpośredniego odniesienia do Stwórcy: właśnie w tym odniesieniu
169     2,   43    |              starają się dostosowywać do obiektywnych norm moralności”28. ~
170     2,   44    |            Jezus Chrystus odwołał się do Ducha Świętego, jako do
171     2,   44    |               do Ducha Świętego, jako do Tego, który świadczy, że
172     2,   44    |               tej też drodze dochodzi do ukazania korzeni grzechu,
173     2,   44    |               pragnieniach i powołany do wyższego życia. Przyciągany
174     2,   44    |              soborowy nawiązuje tutaj do znanej wypowiedzi św. Pawła (
175     2,   44    |       sumienia, prowadzi równocześnie do ujawniania jego korzeni
176     2,   44    |               Zstępujemy w ten sposób do owych pierwotnych wymiarów
177     2,   44    |       przekonywa o grzechu” w relacji do tajemnicy początku, ukazując
178     2,   44    |             grzechu” zawsze w relacji do Chrystusowego Krzyża. W
179     2,   44    |         początku świata, trwać będzie do ostatniego dnia, według
180     2,   45    |        Chrystusowym posłuszeństwie aż do śmierci? Kiedy Duch Prawdy
181     2,   45    |            człowieka, dając komentarz do słów Psalmu „Abyssus abyssum
182     2,   45    |       przyzywa głębię”)37. W stosunku do tej właśnie „przepastnej
183     2,   45    |  Pocieszycielu” — słowa wypowiedziane do Apostołów, a pośrednio do
184     2,   45    |             do Apostołów, a pośrednio do wszystkich: „Wy Go znacie,
185     2,   46    |             oznacza odmowę sięgnięcia do źródeł Odkupienia, które „
186     2,   46    |               broni rzekomego „prawa” do trwania w złu, we wszystkich
187     2,   47    |             Ducha Prawdy, zmierzająca do zbawczego „przekonywania
188     2,   47    |        poczucie grzechu w odniesieniu do człowieka i wartości ludzkich,
189     2,   47(40)|             PIUS XII, Orędzie radiowe do Krajowego Kongresu Katechetycznego
190     2,   48    |          przekonywania”, jakie należą do posłannictwa Parakleta:
191     2,   48    |           miłość własna, posunięta aż do pogardy Boga”, z drugiej „
192     2,   48    |             miłość Boga, posunięta aż do pogardzania sobą”43. Kościół
193     2,   48    |       odrzucenia Bożych przykazań „aż do pogardy Boga” — ale wznosiły
194     2,   48    |                sądu”, wprowadzeni zaś do tej sprawiedliwości, która
195     3,   49    |                                   49. Do Ducha Świętego zwraca się
196     3,   49    |               wydarzenie przynależące do dziejów człowieka na ziemi.
197     3,   49    |                     nie bój się wziąć do siebie: Maryi, twojej Małżonki;
198     3,   49    |           prawdę wiary, odwołując się do Ducha Świętego. Tak brzmi
199     3,   50    |     zakończenia drugiego tysiąclecia, do którego przygotowuje się
200     3,   50    |           Wielki Jubileusz odnosi się do tego dzieła i odnosi się
201     3,   50    |               wnikamy w jego głębię — do Sprawcy tego dzieła: do
202     3,   50    |               do Sprawcy tego dzieła: do Osoby Ducha Świętego. ~„
203     3,   50    |           Boga-Syna oznacza przyjęcie do jedności z Bogiem nie tylko
204     3,   51    |             Świętego i należy również do treści wielkiego Jubileuszu.
205     3,   51    |              nie może przygotować się do niego w inny sposób, jak
206     3,   51    |             przeciwieństwo w stosunku do wszystkich, o których powie
207     3,   52    |    kontynentów, wszystkich powołanych do zbawienia. „Słowo stało
208     3,   52    |                gdy Bóg Ojciec „wysyła do serc naszych Ducha Syna
209     3,   52    |      tajemnicy wcielenia, mają dostęp do Ojca w Duchu Świętym45.
210     3,   53    |            wszystko to należy również do wspomnianego już wielkiego
211     3,   53    |               szczególny Pawłowy List do Efezjan (por. Ef 1, 3-14).
212     3,   53    |               w sposób wyraźny należą do Chrystusa: „W Nim (w Chrystusie) (...)
213     3,   53    |         dojścia w sposób Bogu wiadomy do uczestnictwa w tej paschalnej
214     3,   54    |               szczególną sposobnością do tego, ażeby rozważyć tajemnice
215     3,   54    |               nie tylko przybliża się do tego świata, ale jest w
216     3,   54    |         Odnosi się to w szczególności do człowieka: Bóg jest w jego
217     3,   54    |           Jezusowych, wypowiedzianych do Samarytanki: „Bóg jest duchem”.
218     3,   54    |          bardzo immanentny w stosunku do człowieka i do świata, pozostając
219     3,   54    |               stosunku do człowieka i do świata, pozostając nienaruszonym
220     3,   55    |          natchnieniem Ducha przyszedł do świątyni jerozolimskiej,
221     3,   55    |            niedoskonałości w stosunku do Tego, który jest Bytem najdoskonalszym.
222     3,   55    |              uczę: — czytamy w Liście do Galatów — postępujcie według
223     3,   55    |         pożądania ciała. Ciało bowiem do czego innego dąży niż duch,
224     3,   55    |          innego dąży niż duch, a duch do czego innego niż ciało,
225     3,   55    |               ciała”. Walka ta należy do dziedzictwa grzechu, jest
226     3,   55    |                 Mając życie od Ducha, do Ducha się też stosujmy” (
227     3,   55    |               żyją według ciała, dążą do tego, czego chce ciało;
228     3,   55    |            którzy żyją według Ducha — do tego, czego chce Duch”.
229     3,   55    |              według ciała” — prowadzi do dalszego przeciwstawienia: „
230     3,   55    |         Dążność bowiem ciała prowadzi do śmierci, dążność zaś Ducha —
231     3,   55    |          śmierci, dążność zaś Ducha — do życia i pokoju”. Stąd napomnienie: „
232     3,   55    |               w tych słowach wezwanie do życia w prawdzie, czyli
233     3,   55    |               jego (zwłaszcza z Listu do Rzymian i do Galatów) pozwalają
234     3,   55    |        zwłaszcza z Listu do Rzymian i do Galatów) pozwalają nam poznać
235     3,   56    |    najbardziej rozwinął i doprowadził do ostatecznych konsekwencji
236     3,   56    |    jednoznaczny ani też sprowadzać go do filozofii materialistycznej —
237     3,   56    |               w słowach: „Ciało (...) do czego innego dąży niż duch”.
238     3,   56    |             tego samego zdania: „duch do czego innego (dąży) niż
239     3,   56    |       uwydatnić, w ramach przygotowań do wielkiego Jubileuszu, owo „
240     3,   56    |    dramatycznych, a nawet doprowadzić do nowych porażek człowieka.
241     3,   57    |        przybliżamy się coraz bardziej do końca drugiego tysiąclecia
242     3,   57    |              niezłomnej nadziei, gdyż do takiej właśnie ludzkiej
243     3,   57    |           Syna swego w ciele podobnym do ciała grzesznego (...) i
244     3,   58    |         Jezusa] z martwych, przywróci do życia wasze śmiertelne ciała
245     3,   58    |               swoich wiernych i pisze do nich: „zginam kolana moje
246     3,   58    |               Ojciec i Syn przychodzą do niego i czynią u niego swe
247     3,   58    |        życiowa” człowieka, wyniesiona do nadprzyrodzonego życia Bożego. ~
248     3,   58    |           żyje „według Ducha” i „dąży do tego, czego chce Duch”. ~
249     3,   59    |   człowieczeństwa — Bóg przybliża się do człowieka, wnika coraz głębiej
250     3,   59    |           osobowym i wspólnotowym, co do którego sam Pan Jezus, kiedy „
251     3,   59    |               Jezus, kiedy „modli się do Ojca, aby «wszyscy byli
252     3,   59    |         decydujące wskazanie odnośnie do swych apostolskich zadań.
253     3,   59    |      odkrywając w sobie przynależność do Chrystusa i w Nim swoje
254     3,   59    |               w Nim swoje wywyższenie do godności dziecka Bożego,
255     3,   59    |       podmiotem przybliżania się Boga do świata i Jego obecności
256     3,   60    |          elementy te zdołały wtargnąć do wnętrza ludzkiego, do owego
257     3,   60    |        wtargnąć do wnętrza ludzkiego, do owego sanktuarium sumienia,
258     3,   60    |        nieustannie daje światło i moc do nowego życia wedle „wolności
259     3,   60    |           dopomóc osobom i wspólnotom do uwolnienia się ze starych
260     3,   60    |     wyniesienie ich godności ludzkiej do najwyższej chwały. ~Także
261     3,   60    |              piękne, przyczyniają się do wielorakiej „odnowy oblicza
262     3,   61    |             Watykański II. Nawiązując do jego nauczania, znajdujemy
263     3,   61    |            Pocieszyciel nie przyjdzie do was. A jeżeli odejdę, poślę
264     3,   61    |               jeżeli odejdę, poślę Go do was” (J 16, 7). Widzieliśmy,
265     3,   61    |       zostawię was sierotami: Przyjdę do was” (J 14, 18). W momencie
266     3,   61    |           rozstania przed wstąpieniem do nieba, powie jeszcze dobitniej: „
267     3,   61    |           wami przez wszystkie dni aż do skończenia świata” (Mt 28,
268     3,   61    |             to Jego „jestem z wami aż do skończenia świata” — nie
269     3,   61    |            żyje, działa i wzrasta „aż do skończenia świata”. To wszystko
270     3,   62    |                o którym mowa w Liście do Efezjan (por. Ef 3, 16).
271     3,   62    |              wstąpił w niebo, na nowo do nich przychodził w eucharystycznej
272     3,   62    |           pokoleń chrześcijańskich aż do naszych czasów, kiedy przybliżamy
273     3,   62    |         czasów, kiedy przybliżamy się do kresu drugiego tysiąclecia
274     3,   64    |              sakrament” w odniesieniu do Kościoła, winniśmy pamiętać,
275     3,   64    |             Odkupienia, w odniesieniu do powszechnego zbawienia.
276     3,   64    |             zostali zbawieni i doszli do poznania prawdy” (1 Tm 2,
277     3,   64    |            jest Duchem niewidzialnym, do świata, który jest widzialny.
278     3,   64    |               Chrystusa przybliża się do swoich ostatecznych przeznaczeń
279     3,   64    |            stworzenie — całe dzieje — do ostatecznego kresu w nieskończoności
280     3,   65    |         Chrystusa, o którym mówi List do Hebrajczyków (por. Hbr 5,
281     3,   65    |               darem, który przychodzi do serca ludzkiego wraz z modlitwą.
282     3,   65    |            wspaniale tę myśl w Liście do Rzymian, kiedy pisze: „Gdy
283     3,   65    |          żyjemy, zbliżają wielu ludzi do Ducha Świętego przez powrót
284     3,   65    |           Ducha Świętego przez powrót do modlitwy. Mam nadzieję,
285     3,   66    |              nie można zaliczać tylko do przeszłości: Kościół jest
286     3,   66    |          Chrystusa należy od początku do tajemnicy Kościoła Bogarodzica
287     3,   66    |              Duch i Oblubienica mówią do Pana Jezusa: Przyjdź!”68.
288     3,   66    |              Duch i Oblubienica mówią do Pana Jezusa: Przyjdź!”,
289     3,   66    |         uwydatniając „pełnię czasów”, do które rok dwutysięczny nawiązuje.
290     3,   66    |            nawiązuje. Kościół pragnie do tego wielkiego Jubileuszu
291 Zakon,   67    |           przyzywa samą swoją istotą. Do Niego, jako do Parakleta,
292 Zakon,   67    |          swoją istotą. Do Niego, jako do Parakleta, do Ducha Prawdy
293 Zakon,   67    |             Niego, jako do Parakleta, do Ducha Prawdy i Miłości,
294 Zakon,   67    |               i Miłości żyć nie może. Do Niego zwraca się Kościół,
295 Zakon,   67    |           sercach naszych” (Rz 5, 5). Do Niego zwraca się Kościół
296 Zakon,   67    |             może przynieść, zstępując do głębi ludzkich serc72; prosi
297 Zakon,   67    |           uczestnictwa w życiu Bożym, do którego Ojciec odwiecznie „
298 Zakon,   67    |       chrześcijaństwa. Ponieważ droga do pokoju prowadzi ostatecznie
299 Zakon,   67    |       ostatecznie przez miłość i dąży do stworzenia cywilizacji miłości,