Rozdzial, Numer

 1     1,    5|          1 J 1, 1-3; 4, 14). To ich ludzkie, naoczne i „historyczne”
 2     1,   14|   apostołów w ramach „odejścia” ich Mistrza, które było „potrzebne”,
 3     1,   17|       poprzez Niego — to jednak ich starotestamentowy kontekst
 4     1,   24|     radością zebranych: „smutek ich w radość się obraca” (por.
 5     1,   25|       grzechu, zanim śmiertelne ich ciała wskrzesi w Chrystusie (
 6     1,   25|      sprawia w Kościele poprzez ich następców. Łaska Ducha Świętego
 7     1,   25|      oraz charyzmatyczne i przy ich pomocy nim kieruje oraz
 8     2,   34|    tylko bezpośrednim świadkiem Ich wzajemnej miłości, z której
 9     2,   34|   obcuje z nimi (Ba 3, 38), aby ich zaprosić do wspólnoty z
10     2,   34|      wspólnoty z sobą i przyjąć ich do niej”20. ~
11     2,   39|        rzekł: «(...) żal mi, że ich stworzyłem»” (Rdz 6, 5-7).
12     2,   43| bardziej hańbą tych, którzy się ich dopuszczają, niż tych, którzy
13     2,   46|  przeciw Duchowi Świętemu”. Oto ich zapis w troistym brzmieniu: ~
14     2,   47|         sumień, aby nie tępiała ich zdrowa wrażliwość na dobro
15     3,   53|  Jednorodzonym Synu, uświęcając ich tak, iż mogą powtórzyć za
16     3,   57|   istotom ludzkim jeszcze przed ich narodzeniem lub przed nadejściem
17     3,   60|         męczeństwem wyniesienie ich godności ludzkiej do najwyższej
18     3,   62|  Apostołów. Tak „poznawali”, że ich zmartwychwstały Pan, który