Rozdzial, Numer

 1     2,   27|       zjednoczeniu człowieka z Bogiem; jest on też „już osądzony”
 2     2,   33|           u Boga”, które „było Bogiem”, i bez którego „nic się
 3     2,   34| początku, zdolność obcowania z Bogiem na sposób osobowy, jako „
 4     2,   37| oznacza życie w zjednoczeniu z Bogiem, które jest „życiem wiecznym”21.
 5     2,   41|        On — i tylko On razem z Bogiem Ojcem — „dać” Go Apostołom,
 6     2,   43|        gdzie przebywa on sam z Bogiem, którego głos w jego wnętrzu
 7     3,   50|        przyjęcie do jedności z Bogiem nie tylko ludzkiej natury,
 8     3,   54|       w Duchu Świętym Jest On „Bogiem ukrytym” (por. Iz 45, 15),
 9     3,   59|   Takie wewnętrzne obcowanie z Bogiem w Duchu Świętym sprawia,
10     3,   59|       Pierwowzorem obcowania z Bogiem, i w Nim musi być odkrywana
11     3      |    wewnętrznego zjednoczenia z Bogiem ~
12     3,   62|       z siebie”61, w komunii z Bogiem i z innymi ludźmi, swoimi
13     3,   63|    wewnętrznego zjednoczenia z Bogiem i jedności całego rodzaju
14     3,   64|    wewnętrznego zjednoczenia z Bogiem, to jest nim w Jezusie Chrystusie,
15     3,   64|    wewnętrznego zjednoczenia z Bogiem”. Ale to, co zasługuje na
16     3,   64|    komunii, jaką człowiek ma z Bogiem, swoim Stwórcy, Panem i
17 Zakon,   67|  spotkania z Duchem Świętym: z Bogiem ukrytym. Tam właśnie Duch
18 Zakon,   67|    oskarża braci naszych przed Bogiem naszym” (por. Ap 12, 10).