Rozdzial, Numer

 1     1,   20|               Owo rozradowanie się niejako przynagla Jezusa, aby powiedział
 2     1,   21|     teofanii nad Jordanem przyszło niejako „z zewnątrz”, z wysokości,
 3     1,   24| Posłannictwo Syna „wyczerpuje się” niejako w Odkupieniu. Posłannictwo
 4     2,   28|       zbawcza ekonomia Boża odcina niejako człowieka od „sądu”, czyli
 5     2,   32|          muszą zostać przeniknięte niejako do końca. Nie tylko ludzkie
 6     2,   34|           głębokości Boże” zostają niejako gościnnie otwarte dla uczestnictwa
 7     2,   38|        człowieka. Człowiek zostaje niejako wyobcowany i wyzuty z własnego
 8     2,   39|     głębokościach Bożych”, w samym niejako sercu nieogarnionej Trójcy?
 9     2,   41|         jako Miłość i Dar zstępuje niejako w samo serce ofiary, która
10     2,   42|          por. Hbr 9, 14). Ona więc niejako otwiera Duchowi Prawdy drogę
11     2,   48| Pocieszyciela, zostają przez Niego niejako wyprowadzeni z orbity „sądu” —
12     3,   58|        Trójcą Świętą rozszerza się niejako wewnętrzna „przestrzeń życiowa”
13     3,   61|          nauczania, znajdujemy się niejako na nowo w Wieczerniku, gdzie
14     3,   61|       Ducha Świętego i wpisuje się niejako wewnątrz Jego misji. Dokonuje
15     3,   63|          Kościół jest w Chrystusie niejako sakramentem, czyli znakiem
16     3,   63|     obrębie zaś Jego posłannictwa, niejako wewnątrz tej niewidzialnej
17     3,   64|         mówi bowiem: „Kościół jest niejako sakramentem, czyli znakiem