Rozdzial, Numer

 1     1,    4|    będzie zawsze ta sama Prawda, jaką Apostołowie usłyszeli od
 2     1,   16|        ta wewnętrzna gotowością, jaka daje wiara. Przeczuwał to
 3     1,   19|       Jahwe. W świetle teofanii, jaka miała miejsce podczas chrztu
 4     2,   27|          tym tekście niewiarę, z jaką Jezus spotkał się wśród „
 5     2,   27|       ostateczną sprawiedliwość, jaką okaże Mu Ojciec, otaczając
 6     2,   32|        10). Wobec tej tajemnicy, jaką jest grzech, „głębokości
 7     2,   32|   rozpoznany w pełnej skali zła, jaka jest mu właściwa, zostaje
 8     2,   37|       stosunku do tej motywacji, jaka zawiera się w pierwszej
 9     2,   48|      prawdę tej sprawiedliwości, jaka wkroczyła w dziele człowieka
10     2,   48|         kolei ta sprawiedliwość, jaką Ojciec oddaje Synowi oraz
11     3,   55|      owego, napięcia oraz walki, jaka toczy się w człowieku pomiędzy
12     3,   64|         zbawczej rzeczywistości, jaką jest w dziejach człowieka
13     3,   64| sakramentalność Kościoła od tej, jaka jest właściwa Sakramentom
14     3,   64| ludzkiego”. Chodzi o tę jedność, jaką rodzaj ludzki — sam w sobie
15     3,   64|    rodzaju ludzkiego: w komunii, jaką człowiek ma z Bogiem, swoim
16     3,   64|     coraz lepiej, że w posłudze, jaką Kościół wypełnia w dziejach
17     3,   65|          objawieniem owej głębi, jaka właściwa jest sercu człowieka: